dagboek van Daan

Maandag 2 maart 2009: een beetje zindelijk!
Daan poept nu al anderhalve week op de wc en niet meer in zijn luier. Soms vraag ik of hij naar de wc moet en soms geeft hij het zelf aan. Wel poept hij ongeveer twee a drie keer per dag. Dus we zijn er maar druk mee! Maar het is wel erg fijn dat hij dat niet meer in zijn luier doet. Hij heeft hiervoor een klein kadootje gekregen vorige week. Ik ga het nu ook maar proberen met plassen. Misschien dat dat hem ook stimuleert om op de wc te plassen.

Het fietsen gaat ook steeds beter. In het begin kon hij nog niet zo goed over verkeersdrempels fietsen, nu wel. Met gemak!

Vandaag heeft Daan ook voor het eerst, bij het kleuren van een kleurplaat, ook echt geprobeerd om figuurtjes in te kleuren.

Daan leest Maud ook af en toe voor. Dan gaat hij naast haar zitten op de grond en pakt een boekje met plaatjes van bv. dieren. 'Kijk, Maud dit is een koe en die zegt boe.' En zo leest hij het boekje aan Maud voor.

 

Zaterdag 14 februari 2009: alweer drie jaar!
Daan gebruikt nu fantasietaal. En ook is hij bezig met fantasiespelletjes. Het gaat erg goed met hem. Hij slaapt goed, eet goed en luistert goed. Hij eet zelfs zeer goed. Het liefst eet hij meer dan 2 stuks fruit per dag. Ook als hij zijn boterhammen op heeft, vraagt hij om nog een boterham. Misschien zit hij wel in een groeispurt.
Hij is laatst bij het consultatieburo geweest en is 101 cm lang en weegt 16,3 kilo. Zijn lengte ligt boven het gemiddelde en zijn gewicht zit op het gemiddelde. Hij volgt een groeicurve en wijkt daar niet vanaf. Dat is goed. Hij moest ook wat dingetjes doen, zoals vormen in een vormenstoof doen, gekleurde blokjes op volgorde leggen zoals de wijkverpleegkundige had gedaan en een ogentest. Alles was goed.
Daan is nog niet zindelijk. Maar als hij in bad zit, geeft hij wel aan te moeten plassen. Hij kan het dan ook even ophouden en dan plast hij in het potje.
Vorig weekend hebben wel alweer zijn derde verjaardag gevierd. Hij vond het erg leuk en heeft allemaal kadootjes gehad. In de kerstvakantie hadden we een fiets gekocht voor hem en dit was zijn verjaarskado. Daarnaast hadden we nog wat kleine kadootjes.
Daan vindt zijn zusje ook erg lief. Ze krijgt regelmatig spontaan kusjes.

 

Donderdag 1 januari 2009: hetzelfde
De hele dag door vergelijkt Daan allerlei dingen die hij heeft met iets wat een ander heeft. En als er dan iets op elkaar lijkt zegt: 'hetzelfde'. Zo zegt hij dit als ik zijn spijkerbroek aan doe en ik ook een spijkerbroek aan heb. Of als ik yoghurt en vla eet en ik dit ook bij hem in zijn bakje doe. Of als Maud een fles diksap krijgt en hij ook een fles diksap heeft. Enzovoorts, overal ziet hij wel gelijkenissen.

Daan werd vannacht wakker rond de jaarwisseling. De vorige twee keren sliep hij gewoon door. Vorig jaar vond hij het vuurwerk ook erg leuk. Maar dit jaar niet. We hadden wel wat gekocht, maar hij vond het niet leuk. Jammer, misschien volgend jaar weer.

 
Dinsdag 30 december 2008: papa doen
En nu is papa aan de beurt. Mama mag Daan nog wel naar bed doen (tandenpoetsen enz.). Maar zijn luier aan, dat mag niet. Dat moet 'papa doen'. Papa moet hem ook naar bed doen. Het gaat nog steeds niet ontzettend makkelijk. Want Daan komt altijd nog een aantal keer van zijn kamer af. En dan moet Ronald hem nog een keer naar bed doen. Na een aantal keer heen en weer en beloften van Daan dat hij nu echt niet meer van zijn kamer af komt, gaat Daan slapen. Maar hij komt 's nachts altijd een keer onze kamer op en dan moet Ronald hem in bed leggen. Het duurt nu gelukkig niet meer 1,5 a 2 uur, vaak is het nu met een kwartiertje wel klaar.
Daan heeft nu ook een fietsje met zijwieltjes. Hij vindt het ontzettend leuk.
 

Maandag 22 december 2008: mama doen
We zitten weer in een moeilijke periode. Daan heeft erg veel moeite om 's avonds te gaan slapen en heeft het ook gepresteerd om 2 nachten achter elkaar ons 2 uur wakker te houden. We vinden het erg lastig wat we hier nu weer mee aan moeten. Opvoeden is erg moeilijk! In het begin deden we de deur dan even op slot. Maar na het slaan met zijn handen op de deur, bonkt hij nu ook met zijn hoofd heel hard op de deur. Dat vinden we toch erg zielig en nu doen we dan ook de deur niet meer op slot. Het advies is dan om hem telkens terug te leggen in zijn bed. Net zolang tot hij in bed blijft en gaat slapen. Daan blijkt hierin een volhouder. Dus duurt het erg lang voordat hij gaat slapen. Maar uiteindelijk gaat hij wel slapen.
Ook wil hij nu dat mama alles doet ('mama doen'). Af en toe best irritant en lastig. Maar hij is ook ontzettend lief. Want hij zegt steeds vaker tegen mij: 'ik vind jou lief'.
Sinds een aantal dagen doen we Daan 's middags niet meer naar bed. Na de 2 nachten waarin hij ons wakker heeft gehouden omdat het 'niet midden in de nacht' is, hebben we besloten om eens te kijken hoe het gaat zonder middagslaapje. De eerste keer viel hij vlak voor het avondeten toen hij televisie aan het kijken was even in slaap op de bank. Die nacht heeft hij weer doorgeslapen. Het bevalt wel goed. Geen strijd meer 's middags met gaan slapen en toen nu toe geen gebroken nachten meer.

 

Woensdag 17 december 2008: nog niet zindelijk
Het ging zo goed. Daan plaste ook tussendoor op de wc en hij gaf dat ook zelf aan. Maar nu doet hij dat helemaal niet meer. Hij plast eigenlijk alleen op de wc bij het aan- en uitkleden. Jammer hoor, maar het schijnt bij het proces van zindelijk worden te horen. Ik push hem maar niet te veel. We zien het wel.
Ik doe Daan overdag nu wat vroeger naar bed. En maak hem vaak ook maar wakker na 1,5 uur. Maar het blijft lastig. Zowel 's middags als 's avonds blijft hij telkens zijn kamer afkomen als hij moet gaan slapen. Ik ben nu bezig om hem te belonen als hij op zijn kamer blijft. Maar dat zet nog geen zoden aan de dijk. Hij blijft, ondanks al zijn beloften, gewoon zijn kamer afkomen.
Daan kan ook erg goed puzzelen. Voor sinterklaas heeft hij puzzels gekregen met 12 stukjes en 18 stukjes. Maar die zet hij zo in elkaar. Ik heb nu een andere puzzel (45 stukjes) tevoorschijn gehaald. Die vindt hij nog wel moeilijk. Maar met wat hulp lukt het.
Daan zegt nu ook heel eigenwijs: wellis. Als ik zeg: niet.

 
Zondag 7 december 2008: zindelijk?
Daan is nu duidelijk zindelijk aan het worden. En dat gaat erg snel. Sinds anderhalve week geeft hij nu ook tussendoor aan dat hij moet plassen. In het begin kwam er niets uit. En soms zei hij dat hij moest plassen en was hij op dat moment in zijn luier aan het plassen. Na een aantal dagen plast hij nu dan ook op de wc als hij het zegt. En sinds begin deze week heeft hij ook een aantal keer gepoept op de wc. Dat duurt dan wel een tijdje, hij heeft dan vaak wel al 3 tot 4 keer op de wc gezeten omdat hij moest poepen. Maar uiteindelijk lukt het dan. Ook kan hij zijn plas al eventjes ophouden. Dinsdag is zijn luier zelfs van 's morgens tot 12.00 uur droog gebleven en ook 's middags na het slapen blijft zijn luier een aantal uur droog. Het gaat dus ontzettend goed. Ik had gedacht om hem op zondagochtend eens zonder luier te laten lopen. Maar de afgelopen dagen geeft hij minder aan te moeten plassen en poept hij ook in zijn luier. Dus we stellen het nog maar even weer uit. Maar het gaat duidelijk de goede kant op.
Sinds Daan zindelijk aan het worden is, is hij ook erg lastig met slapen aan het worden. Het gaan slapen is lastig: hij komt tig keer zijn kamer af. Alleen de deur op slot helpt, maar dat vindt hij niet leuk. Daarna blijft hij dan wel op zijn kamer, als je de deur weer opendoet. En ook 's nachts komt hij eruit en zegt dan tegen ons dat hij niet meer wil slapen. Dieptepunt was dat hij van 12.00 tot 3.00 uur heeft lopen rommelen. Sinds een weekje slaapt hij 's nachts wel weer goed. Maar het gaan slapen blijft 's middags en 's avonds lastig. Tja, misschien moet ik toch wat gaan omgooien: 's middags eerder naar bed brengen of korter slapen of helemaal niet meer slapen 's middags? Dat laatste hoop ik niet, want ik vind het wel een lekker rustpuntje op de dag. Even uitvinden dus wat goed werkt. Daan wordt ook regelmatig 's avonds wakker. Ik dacht dat hij misschien wel enge dromen had. Maar zeker weten doe je dat niet. Maar toen we een keer 's avonds naar bed gingen, hoorden we vanuit zijn kamertje 'nee, nee'. Zielig he? Hij heeft dus inderdaad enge dromen af en toe. Sinds hij trouwens zo aan het klooien is met zijn slapen, heeft hij overdag ook echt driftbuien. Alles wil hij net anders dan papa of mama dat wil. Nu gaat dat ook weer wat beter.
Twee weken terug zei Daan tegen mij opeens uit het niets, toen we buiten aan het wandelen waren, ik vind jou lief. Nou, dan smelt je toch als moeder. Lief he!
Sinterklaas heeft Daan goed doorstaan. Hij heeft het dit jaar wel bewust meegekregen. Maar zenuwachtig was hij volgens mij nog niet. Hij heeft wel al zijn schoen gezet. Bij het kinderdagverblijf hebben ze een pietenmuts en een stoomboot geknutseld. Ook kan hij nu drie sinterklaasliedjes zingen, we waren helemaal verbaasd toen we dat voor het eerst hoorden.. We hebben er filmpjes van gemaakt. Sinterklaas hebben we met beide families gevierd en Daan is ontzettend verwend. Hij heeft erg veel kadoos gehad. Ik denk dat we het een en ander maar tijdelijk moeten verstoppen.
De laatste week doet hij Maud ook regelmatig pijn. Hij gaat eventjes met zijn voet op haar handje staan, of gaat bovenop haar zitten. Het is dus goed opletten.
 
Dinsdag 18 november: waarom?
Jaja, de waarom-fase is hier aangebroken. Gisteren begon Daan het te zeggen. Ik weet niet eens meer waarover het ging. Maar ineens vroeg Daan: 'waarom?'. En vandaag weer een keer. Ik moest er erg om lachen.
 
Vrijdag 14 november: alles gaat goed hier!
Ik heb niet veel te schrijven: alles gaat goed hier! Daan gaat nu tijdelijk 2 dagen naar het kinderdagverblijf. Hij vindt het daar geweldig.
Daan kletst de oren van je hoofd af en maakt leuke zinsconstructies of woorden, zoals 'ik heb gekeekt'.
De afgelopen paar keer in bad gaf Daan telkens aan dat hij moest plassen. Dan moest hij ook plassen en moest je wel heeeel erg snel zijn met het potje. Het begin van zindelijk worden? Misschien wel. Hij doet nu ook zijn handen voor zijn ogen als hij aan het poepen is.

Zondag 2 november: verstoppen
Daan heeft een nieuw spelletje ontdekt: verstoppertje spelen. Soms denkt hij zich ook te kunnen verstoppen als hij zijn handen voor zijn ogen doet. Dan moet je hem natuurlijk kwijt zijn en gaan zoeken. Als je hem een paar keer hebt geroepen ('Daan, waar ben je?'), dan verraadt hij zichzelf ('Hier!').

We spelen nu ook memory met Daan. Hij vind het ontzettend leuk. Deden we het in het begin zo'n 10 a 12 kaartjes. Na een weekje oefenen lukt het ook met maar liefst 40 (!) kaartjes. En hij wint met gemak van zijn papa en mama!

Heel veel kinderen hebben een periode van bijten. Gelukkig had Daan nog nooit gebeten en dachten wij dat die periode alweer voorbij was. Helaas een paar weken terug heeft Daan zijn tanden gezet in de wang van zijn grote vriend op het kinderdagverblijf. Zij spelen altijd samen, zitten altijd naast elkaar en doen alles samen. Dus mijn verbazing was groot. En helaas heeft Daan het ook nog een tweede keer gedaan. Maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Gelukkig maar.

 
Maandag 20 oktober: boven je bord eten mama!
Je schijnt jezelf terug te horen als je kind gaat praten. Vandaag hoorde ik weer een goed voorbeeld. Ik at niet boven mijn bord en Daan zag dat en corrigeerde mij: 'boven je bord eten mama!' Ronald en ik moesten daar erg om lachen.
Verder gaat alles goed met Daan. Hij heeft het naar zijn zin op het kinderdagverblijf. Het zwemmen vindt hij leuk. Alleen met slapen loopt hij af en toe wat te rommelen. De afgelopen week hebben we regelmatig zijn deur maar op slot gedaan, omdat hij van zijn kamer af bleef komen. Gisteren ging hij weer gewoon slapen, maar vanavond kwam hij weer regelmatig van zijn kamer. Er is dan vaak niets aan de hand.
 
Maandag 6 oktober: echt waar?
Daan heeft een nieuw stopwoordje: echt waar? Als je iets tegen Daan zegt, zegt hij: echt waar? Grappig hoor.
We zijn afgelopen weekend een weekendje weg geweest met mijn werk. We sliepen met z'n 4-en op 1 kamer. Ik vond het best spannend, maar het ging supergoed. Daan en Maud sliepen beiden in een eigen campingbedje. Ze hebben ontzettend goed geslapen. Toen wij 's avonds gingen slapen, werden ze wel even wakker en begonnen allebei te huilen. Na wat troosten, gingen ze weer slapen. 's Nachts hebben we ze niet gehoord.
Zaterdagochtend zijn we naar De Steenfabriek geweest. Daar hebben we ook in een treintje gereden. Daan vond het erg leuk. 's Middags na zijn slaapje hebben we eventjes gegolfd en heeft hij nog op een paard gezeten. 's Avonds heeft Daan lekker patat met frikadel gegeten. Verder heeft Daan met allemaal andere kindjes gespeeld. Hij was erg druk, maar vond het erg leuk.
 
Vrijdag 26 september: poepen op de wc
Daan heeft gisteren voor het eerst gepoept op de wc. Hij zei dat hij moest poepen. Ik dacht dat hij dat al gedaan had in zijn luier. Maar nee hoor. Ik heb hem op toilet gezet en jawel meneer ging poepen op de wc. Knap he!

Dinsdag 16 september: rustig aan
Ronald zegt weleens tegen mij als ik weer eens opgefokt alle spullen bij elkaar zoek als we weg moeten: rustig aan. Daan heeft dat goed onthouden. Want iedere keer als we nu tegen hem zeggen dat hij op moet schieten, zegt Daan: 'niet snel, rustig aan'.

Ik zeg ook nogal vaak te pas en te onpas sorry. Daan neemt nu die vervelende gewoonte over en zegt ook vaak sorry. Ik zeg dan tegen hem dat hij dat niet hoeft te zeggen. Laatst gebeurde er iets en Ronald zei sorry tegen Daan. Daan: 'geeft niet hoor'. Wat een wijsneus he!

Donderdag 11 september: samen spelen met Maud
Ze zijn gek op elkaar, Daan en Maud. Ik had het speelkleed op de grond gelegd en Maud daarop gelegd. Daan wilde erbij liggen. Maud probeerde hem te pakken. Daan vond het kriebelen en begon te lachen. Ik heb er een filmpje van gemaakt. Het was zo schattig.

We zetten Daan nu sinds een paar weken voor en na het slapen op het potje. En eigenlijk plast hij dan altijd. We belonen hem met een sticker. Het gaat hartstikke goed. Alleen tussendoor geeft hij nog niet aan dat hij moet plassen. Ja, achteraf soms wel. Vaak is zijn luier na het middagslaapje ook droog.

Daan wordt 's nachts regelmatig wakker. Ik denk zo 3 keer per week, dat gaat ook weer met periodes. Dan weer een tijdje niet en dan weer wel. Hij heeft dan zo'n dorst (ahum), of zijn knuffels zijn uit bed, of hij wil hoestdrank, of hij wil zijn muziekdoosje aan of..... Verzin het maar, eigenlijk niets aan de hand dus.

Hij komt nu ook zelf zijn kamer uit 's morgens en 's middags na het slapen. Het traphekje moet nu dus echt altijd dicht zijn boven. Dat deden we eigenlijk al wel.

 
Zaterdag 30 augustus 2008: eigenwijs
Daan heeft een eigen willetje. Hij wil alles zelf doen en accepteert daarbij eigenlijk geen nee. Dus dat botst erg vaak. Soms heb ik het idee dat ik alleen maar boos op hem ben.
Vanaf vorige week zaterdag is Daan weer hartstikke verkouden en hoest hij heel veel.
Daan speelt op het kinderdagverblijf heel veel met Joost. Ze willen ook altijd naast elkaar zitten met eten. En rennen ook achter elkaar aan. Dat mag dan weer niet van de juf en dan krijgen ze straf.
Bij het kinderdagverblijf leren ze ook liedjes. Daan zingt deze liedjes thuis ook heel veel.
 

Vrijdag 22 augustus 2008: ikke
Daan is gek op zijn kleine zusje. Hij doet gek naar haar en wil haar graag knuffelen. Maud reageert nu ook op hem door uitgebreid te lachen naar hem.

Daan wil nu ook alles ´alleen´ doen. Want hij kan dat allemaal best zelf, vindt hij. Zelf in de stoel klimmen, zelf zijn broek aantrekken, zelf zijn luier uittrekken, zelf zijn schoenen uittrekken, zelf zijn dop op de fles draaien enz. Niet altijd even handig.

Hij heeft ook weer een stapje gemaakt in zijn taalontwikkeling. Eerst zei hij altijd dat ´Daan dat wilde doen´ of dat ´iets van Daan is´. Nu ´wil ikke dat doen´ of is ´dat van ikke´. En als ik dat dan herhaal. Dat dat van ikke (dus mama) is, dan is dat niet goed. Hij snapt dus nu heel goed dat als hij ikke zegt dat hij daar Daan mee bedoelt. En dat als ik ikke zeg, dat ik daar mama mee bedoel.

De afgelopen week heb ik Daan regelmatig op het toilet of het potje gezet. Het is een hele poos goed gegaan en soms lukte het wel 2 keer per dag. Daan kreeg dan een sticker, als hij op het potje of het toilet had geplast. Maar nu wil hij niet meer zo graag. Dus ik hou er weer even mee op, totdat hij weer zelf aangeeft te willen plassen op de wc of het potje. Ik vraag het nog wel iedere keer.

 

Dinsdag 12 augustus 2008: gevallen
Groter worden gaat met vallen en opstaan. Daan is geen jongetje dat stil wil zitten. Dus hij valt regelmatig. Zaterdag was hij buiten achterelkaar aan het springen met twee benen tegelijk. Hij ging steeds schuiner naar voren hangen. Dat kon natuurlijk niet lang goed gaan. En ja hoor, meneer viel plat op zijn gezicht. Resultaat: een klein schaafplekje op zijn voorhoofd, een geschaafde neus en een grotere schaafplek onder zijn neus.

Daan heeft afgelopen zaterdag maar liefst twee keer op het toilet geplast. En helaas ook 1 keer gepoept op de badkamervloer. Hij hoefde niet naar de wc, zei hij. Maar hij bleef op zijn hurken zitten op de badkamervloer. En jawel: daar had meneer gepoept.

 
Vrijdag 1 augustus 2008: hoog stemmetje
Daan is dol op zijn zusje. Hij wil haar graag vasthouden en knuffelen. Of hij geeft haar een aai over haar bolletje of een kusje. En ook wilde hij laatst, toen ik Maud naar bed deed, haar een knuffel meegeven. Hij praat ook tegen haar met een hoog stemmetje, net als wij doen. Heel grappig is dat om te horen.
Daan snapt het principe van 'als zijn nachtlampje (een zonnetje) aan, dat hij dan uit bed mag'. Maar helaas had hij van de week aan de draaiknop van de tijdschakelaar gezeten en daardoor de tijd een paar uur naar voren gezet. Hij werd om half zes 's ochtends wakker en zijn zon was aan. Dus dacht Daan dat het al tijd was om op te staan. Tja, hoe leg je dat dan uit? Ik heb maar gezegd dat de zon stuk was en dat mama het weer gemaakt heeft. Hij stribbelde even tegen, maar ging daarna toch weer slapen.
 

Dinsdag 29 juli 2008: circus
De afgelopen drie weken hebben we vakantie gehad. We zijn niet weggeweest. Ik zag het niet zitten om met Maud en Daan in een caravan op een camping te zitten. Dus zijn we thuisgebleven en zijn we een keer naar Koningin Julianatoren in Apeldoorn geweest. En daarnaast ook een keer naar een binnenspeeltuin en ook naar het circus. Het circus vond Daan te gek. En dan met name de dieren. Want het meisje dat ingewikkelde poses aannam (bv. voeten naast haar hoofd) vond hij niet heel erg interessant. In de pauze heeft hij op de kameel gezeten en na afloop kon je een rondje rijden op een paard. Dat vond Daan ook erg leuk.

In de vakantie heeft Daan wel drie of vier keer op het potje geplast. En gisteren zelfs op de wc (met wcbrilverkleiner). Hij wil weer erg vaak op de wc zitten. Maar dat doet hij ook om het naar bed gaan nog even te rekken.

 
Donderdag 17 juli 2008: wat doe je?
Een paar weken terug vroeg Daan bij alles: wat is dat? Nu wordt aan iedereen gevraagd: wat doe je?
Alles gaat verder goed. We zijn afgelopen dinsdag naar Koningin Julianatoren in Apeldoorn geweest. Daan vond het ontzettend leuk. Hij wilde overal in en vond niks eng.
Vanochtend werd Daan om 7.15 uur wakker en riep mama, mama. De afgelopen paar weken werd hij iedere keer huilend wakker. En vanochtend was de zon (zijn nachtlampje) ook aan toen hij riep. Of hij wakker werd door het lampje of dat hij heeft gewacht tot het lampje aan ging, weet ik niet.
 

Vrijdag 11 juli 2008: bikkel!
Wat een bikkel is die kleine vent van ons zeg. Hij was weer eens aan het klimmen op stoelen, tafels en banken. Nee, dat mag niet. Maar ja, soms ben je het corrigeren even zat. Zijn Ikea-stoeltje schoof onderuit en hij viel met zijn achterhoofd precies op de punt van de salontafel. Ik schrok erg en Daan huilde hard. Het bloedde best wel. Maar hij heeft ook nog nooit echt iets gehad. Behalve tanden door zijn lip en dan lijkt het altijd erger te bloeden. Ronald pakte een doekje en (heel belangrijk) een doosje rozijntjes. Toen onze bikkel dat zag, waren de tranen weer weg. Hij bleef wat bloeden, maar voordat hij ging slapen 's avonds was het al gestopt.

Daan kan nu behalve houten puzzels ook gewone puzzels. Hij heeft vier puzzels van zes stukjes en na wat oefenen gaat dat nu hartstikke goed.

Doordat Daan dus rond 7.00 uur 's morgens en soms ook wel iets voor zevenen wakker wordt, wilden wij hem gaan aanleren dat hij echt niet eerder bij papa en mama in bed mag gaan liggen. Maar ja, hoe leer je dat een kind van nog geen 2,5 jaar? De tip met een klok werkt dan echt nog niet. Dus na wat rondvragen kregen wij de tip om een nachtlampje met een tijdschakelaar te gaan gebruiken. De eerste paar keren moet de lamp dan wel aan zijn als hij wakker wordt, want anders begrijpt hij het niet. En je moet er dus wel even wat tijd in steken, voor hij het gaat begrijpen. Dus hadden wij die schakelaar om 7.00 uur aangezet. En jawel, meneer werd de volgende dag om 7.00 uur wakker. Wij dachten dat dat kwam door de 'klik' van het aanspringen van de lamp. Maar toen ik zijn kamer op kwam, was de lamp nog niet aan. Om de tijd een beetje door te komen, ben ik even een boekje gaan lezen met hem. En jawel, opeens sprong de lamp aan. Daan werd helemaal enthousiast. De volgende dag heb ik even een boekje met hem gelezen en gezegd dat hij daarna even in zijn bedje moest wachten op de lamp. Nou, dat werd huilen. En opeens hoorde je hem enthousiast worden en zei hij: 'kom, mama, kom, de zon is aan'. Toen ik bij hem was, heb ik het weer even uitgelegd. En vanochtend hebben wij hem om 8.00 uur wakker gemaakt (hij moest nl. naar het kinderdagverblijf). Ronald klopte op zijn deur, daar werd hij wakker van en toen zag hij de lamp en riep ons weer. Ik hoop dat hij het steeds beter gaat begrijpen.

Omdat Daan regelmatig dingen doet die niet mogen, geven we hem nu straf en zetten hem op de trap op de gang. Ik heb het idee dat dat wel helpt. Hij zegt het nu ook zelf. Hij kan alleen helaas nu ook de kamerdeur (met de kruk omhoog) open doen.

 

Zondag 6 juli 2008: rozijn in zijn neus
Je hoort weleens van die verhalen over ouders die met hun kind naar de dokter moeten om een kraal uit de neus van het kindje te laten verwijderen. Nou Ronald heeft ook zoiets meegemaakt. Na het zwemmen krijgt Daan altijd een doosje rozijnen en dan kleed Ronald zich snel aan. Daarna kleed hij Daan aan. Er was een rozijn gevallen op de stoel waar Daan op zat. Daan die pakte de rozijn weer, Ronald draaide zich heel even om en Daan zei: bah en wees naar zijn neus. De rozijn was weg. Ronald keek in zijn neus, maar kon niets ontdekken. Maar Daan bleef volhouden. Gelukkig kan Daan zijn neus snuiten. Dus Ronald drukte het andere neusgat dicht en zei dat hij moest snuiten. Dat deed Daan een paar keer, maar er kwam niets uit. Toen nog een keer heel hard en jawel: er kwam een grote rozijn uit Daan zijn neusgat.

Daan slaapt de afgelopen dagen nog maar 1 uurtje 's middags en hij wordt ook rond 7.00 uur 's morgens wakker. Het wakkerworden gaat ook gepaard met gehuil. We proberen hem dat af te leren. Maar dat snapt hij nog niet zo goed. Vanmorgen riep hij ons overigens weer in plaats van te gaan huilen. Daan heeft dus steeds minder slaap nodig, zo lijkt het. Maar een maand geleden had hij ook zo'n periode. En een tijdje daarna sliep hij weer wat langer 's middags en werd hij ook weer wat later wakker 's ochtends. Ik hoop dat hij voorlopig nog even blijft slapen 's middags. Maar ja, je kan een kind niet dwingen te slapen. Ook lijkt hij wat jaloers te zijn. Soms als ik Maud aan het voeden ben gaat hij van alles doen wat niet mag of begint hij te huilen en wil alleen nog maar getroost worden door mama.

 
Donderdag 3 juli 2008: deur open
We hebben in huis bij de deuren die Daan niet zelf open mag doen de klink omhoog gezet. Dit werkte erg goed. Zo kan hij niet zijn kamer uit en kan hij niet Maud haar kamer in. Maar helaas vanmorgen kreeg hij (volgens mij een beetje per ongeluk) Maud haar kamerdeur open. De rest van de dag heeft hij nog geen andere deuren uitgeprobeerd. Dus maar even opletten dat hij niet de gelegenheid krijgt om dit uit te proberen. Want als hij het eenmaal door heeft, dan kan hij ook van zijn kamer af. En het is nu nog zo makkelijk, dat hij zijn kamer niet af kan.
 

Zondag 29 juni 2008: bij papa en mama in bed
Daan werd afgelopen vrijdagnacht rond half een wakker en begon te huilen. Dus ik naar hem toe. Hij wilde wat drinken, ik heb toen wat water voor hem gehaald. Hij had ontzettende dorst, want hij dronk achter elkaar door. Toen weer in bed en verder slapen. Helaas duurde dat maar 1 minuutje ofzo. Toen weer huilen. Dus ik weer naar hem toe, toen was er niet zo duidelijk iets aan de hand. Ik heb hem een T-shirtje aangetrokken, want hij voelde wel wat warm aan. Het was ook warm op zijn kamer. Toen ging hij weer slapen. Dit heeft hij nog twee keer gedaan. De laatste keer hebben we alles nagelopen wat er aan de hand zou kunnen zijn en daarna hebben we hem lekker in zijn bedje gelegd. Hij wilde nl. bij ons in bed slapen, dus dachten wij dat hij misschien eng gedroomd had. Bij het weggaan begon hij te huilen. En wij hebben hem genegeerd. Dat was wel moeilijk. Ik was vooral ook bang dat Maud wakker zou worden. Daan heeft heel hard gehuild en heel hard op de deur gebonkt. Het duurde ook erg lang, maar uiteindelijk is hij weer in zijn bedje gaan liggen en hij heeft geslapen tot de volgende ochtend. Gisterenavond bij het naar bed gaan hetzelfde liedje: huilen toen ik de deur uit ging. En vanochtend vroeg om 5.00 uur (!) werd meneer wakker en wilde hij bij ons in bed. Nou mag hij 's ochtends bij ons in bed televisie kijken, maar 5.00 uur vind ik wat te vroeg daarvoor. Dus weer lekker in bed gelegd en vervolgens het huilen genegeerd. Hij werd al veel sneller stil. Maar vanmiddag duurde het 's middags wel een uur voordat hij in sliep viel en al die tijd heeft hij gehuild (met regelmatig een stilte tussendoor). Ik hoop dat het een fase is en dat we even door moeten bijten. Maar ik vind het wel erg zielig hoor.

 

Zondag 22 juni 2008: weer vlekjes...
Ik dacht afgelopen week dat we de vlekjes wel hadden gehad. Maar helaas. Ik haalde Daan donderdagochtend uit bed en hij had knalrode wangen. Zijn hele lijf zat verder onder de kleine rode vlekjes. Dus maar weer de huisarts gebeld. Het kon een reactie op de antibiotica zijn. Want als die komt, komt die na een dag of 8 a 9. En donderdag was de 8e dag na de antibiotica. Maar hij had nog niet zoveel jeuk. Dus toch maar weer even snel de huisarts geweest 's middags. Doordat Daan weinig jeuk had, leek een reactie op de antiobiotica niet voor de hand te liggen. De huisarts dacht dat het misschien wel Pfeiffer kon zijn. Dat geeft bij jonge kinderen een ander ziektebeeld dan bij pubers. Jonge kinderen schijnen er een aantal dagen (erg) ziek van te worden en krijgen huiduitslag. Een bloedtest kan aantonen of hij Pfeiffer heeft of dat het toch een reactie op de antibiotica is geweest. In de loop van de dag en de volgende dag had Daan toch wel last van jeuk. Dus denk ik zelf dat het toch die reactie op de antiobiotica is. De rode wangen zijn nu weg en de rode vlekjes trekken ook langzaam weg.

Daan begint nu ook echt verhalen te vertellen. Zo vertelde hij me vandaag dat hij bij het kinderdagverblijf in de gele auto wilde. Maar er zat een ander kindje in, maar Daan mocht er ook wel in. Ik vind het zo leuk dat hij ook echt begint te kletsen.

Verder hebben we nu een glijbaan en zandbak in de tuin staan. Kan Daan lekker buiten spelen, terwijl Maud in haar bedje slaapt.

Daan slaapt de laatste tijd weer wat langer 's morgens.

 

Zondag 15 juni 2008: zesde ziekte
Daan is vanaf zondagnacht hartstikke ziek. (Lekkere timing: maandag moest ik weer voor het eerst gaan werken na mijn verlof.) Hij had zo tussen de 39,5 en 40,5 graden koorts, dinsdagavond zelfs 41 graden. Dinsdagmiddag ben ik maar met hem naar de huisarts geweest. Toen ik hem uit bed haalde om weg te gaan, heb ik zijn temperatuur nog een keer gemeten: 37,5! Koorts weg dus. De huisarts heeft naar hem gekeken en geluisterd naar zijn longen enzo. Alles was goed, hij had wel wat rode oortjes. Dus misschien een oorontsteking. Ik hoopte dat de koorts zou wegblijven. Maar 's avonds liep die dus weer op naar 41 graden. De volgende morgen de huisarts maar weer gebeld. Die schreef een antibioticakuur voor. Daar zijn we woensdagmiddag mee gestart. En vanaf woensdagmiddag knapte hij ook weer op. Of het nou de antibiotica is geweest of dat de koorts uit zichzelf is gezakt? Ik heb geen idee. Donderdag geen koorts, maar wel nog hangerig en snel huilen. Ook is Daan erg moe en slaapt 's middags drie uur. Vrijdagochtend haal ik hem uit bed en ontdek allemaal vlekjes in zijn gezicht, achter zijn oren, in zijn nek en onder zijn haar. Ook zit het op zijn buik. Is dit nou een reactie op de antibiotica of is het een of andere vlekjesziekte? Na een belletje met de huisarts (ik heb volgens mij nog nooit zo vaak achter elkaar met de huisarts gesproken) blijkt dat het zeer waarschijnlijk geen reactie op de antibiotica is, want dat komt vaak pas na een dag of 8 a 9 en bovendien jeukt dat vaak ook. Dus waarschijnlijk de zesde ziekte. Daarmee komt het het meest overeen. Nu is Daan nog steeds een beetje uit zijn doen. Hij eet nog niet heel goed en is bovendien nog heel erg moe. Hij sliep vrijdag op het kinderdagverblijf ook drie uur en gisteren ook.

Vandaag is het ook vaderdag. Samen met Daan heb ik een tekening gevingerverfd. Dit had ik al een paar weken geleden gedaan en dat was maar goed ook. Want het duurde wel een paar dagen voordat de tekening droog was. Daan had erg veel vingerverf gebruikt. Op het kinderdagverblijf had hij een houder (stukje van een melkpak) beplakt met figuurtjes. En daarin zaten allemaal kartonnen vierkantjes. Ronald dacht dat het een houder was met memoblaadjes. Ik denk dat het een houder is met onderzetters. We gaan nog maar even aan zijn juf vragen wat het is. ;-)

 
Maandag 2 juni 2008: vroege vogel
Daan sliep altijd erg goed en lang. Dat was erg prettig voor zijn ouders. Maar nu heeft meneer het vroege wakker worden ontdekt. Zijn record staat op 6.00 uur! Als hij wakker wordt en uit zijn kamertje wil, dan klopt hij hard op de deur. Dus dan haal ik hem er maar snel uit, voordat Maud wakker wordt. Ronald heeft van het weekend zijn rolgordijn maar weer opgehangen. Die was nl. naar beneden gevallen. We hadden toen het idee dat het niet uitmaakte of er een rolgordijn hing of niet. Hij werd toch wel rond acht uur wakker. Nu hangt hij er weer en ik hoop dat hij weer iets later wakker wordt. Want 6.00 uur vind ik toch wel wat vroeg.
 

Zondag 25 mei 2008: deur open
Als Daan bij mijn ouders is, doet mijn moeder de voordeur op slot. Omdat Daan anders de deur opendoet en buiten staat. Gisteren waren we bij mijn ouders. De voordeur was niet op slot en jawel hij stond algauw buiten. Toen werd de deur op slot gedaan. Mijn tas stond ergens open op de grond. Daan haalde mijn autosleutels eruit en ging met die sleutels proberen om de voordeur open te doen. Wat een slim kereltje!

Daan krijgt linksonder een tweede kies erbij.

 
Donderdag 15 mei 2008: plassen op potje
Daan heeft eergisteren geplast op het potje. Ik deed 's avonds zijn luier af en toen zei Daan: 'Daan plassen'. Dus heb ik hem op het potje gezet en jawel, na een paar seconden kwam er een plas. Ik ben erg trots op hem.
 
Zaterdag 10 mei 2008: eigen willetje
We wisten het al langer, maar het wordt steeds duidelijker: Daan heeft een sterke eigen wil. Het is dus nu echt tijd om duidelijk grenzen te stellen. Moeilijk is dat hoor. Zo moet je dingen die hij niet mag tig keer herhalen en dan nog denkt meneer: 'bekijk het maar'. Best vermoeiend ook.
Ook vraagt hij sinds kort aandacht als ik in gesprek ben met iemand anders door er dwars doorheen te gillen. Het praten gaat ook steeds beter. Kleuren benoemt hij allemaal goed en hij kan al tot twaalf tellen. Hij vervoegt ook al werkwoorden. Een vogel is bijvoorbeeld 'weggevliegd'. En dan te bedenken dat een 2-jarige alleen nog maar 2-woordjes-zinnen hoeft te kunnen. Ik ben best trots op Daan.
 
Dinsdag 6 mei 2008: wat is dat?
Daan vraagt tegenwoordig heel vaak: 'is dat?' En dan moet ik vertellen wat dat is. Daarna herhaalt hij dat woord.
 
Maandag 5 mei 2008: huilen voor het slapengaan
Daan ging de laatste tijd eigenlijk altijd slapen zonder te huilen. Maar sinds een paar dagen roept hij om 'mama' en huilt hij heel erg hard, als je zijn kamertje uitgaat of net beneden bent. Ga je dan weer naar boven en troost je hem, dan is het weer goed. Maar vervolgens gaat meneer weer huilen als je weggaat of net wegbent. De oplossing is negeren en dan maar hopen dat het weer snel rustiger wordt.
 
Maandag 28 april 2008: zelf schoenen en jas aantrekken
Daan kan nu ook zelf zijn schoenen en jas aantrekken. Zijn jas dat zijn we hem aan het leren door de jas op de grond te leggen. Dan kan hij zijn armen erin steken en de jas over zijn hoofd gooien. Gisteren kwam hij opeens de woonkamer binnen met zijn schoenen aan. Dat hadden we hem niet geleerd. Maar hij kan het dus wel. Hij doet gewoon zijn voet erin en klaar is Daan.
Daan zit nu ook echt in de nee/niet-fase. We hadden hem geleerd 'papa/mama, ik hou van jou'. Hij vult de 'jou' dan aan. Nu zegt hij 'niet jou'. Hij zingt ook vaak liedjes en zingt nu dan ook 'handjes niet in de hoogte, handjes niet in de zij'.
 
Zaterdag 19 april 2008: weer iets nieuws
Daan heeft zijn zakken in zijn jas en zijn broeken ontdekt. Nu gaan telkens de handen in de zakken. Erg leuk gezicht. Maar niet handig bij het rennen. ;-)
Ook zegt hij nu als wij 'nee' tegen hem zeggen: 'echt wel'.
 
Woensdag 9 april 2008: leuke uitspraak
Ik bracht Daan vandaag met de auto naar zijn oma. Het was lekker weer en het zonnetje scheen. Voor ons reed een cabrio en opeens hoor ik vanaf de achterbank: 'auto stuk'. Daan had nog nooit een cabrio gezien blijkbaar. Grappig he?
 

Maandag 7 april 2008: zomaar
Het is weer eens tijd om wat te schrijven in Daan zijn dagboekje. Alles gaat goed met Daan. Hij kletst steeds meer en meer.
Ik heb het idee dat het beter gaat, nu hij weer meer aandacht van mama krijgt. Kleuren benoemen gaat steeds vaker goed. Blauw, oranje, groen, rood, zwart en roze gaan bijna altijd goed. Hij heeft een serviesje gekregen en vindt het ontzettend leuk om te koken. Daarnaast klimt hij overal op. Hij wil ook graag buiten spelen. Als er visite is geweest en die gaat weg, dan gaat Daan zijn schoenen pakken en wil hij ook naar buiten.

Op het kinderdagverblijf heersen de waterpokken. Tot nu toe heeft hij ze nog niet gehad.

 

Woensdag 26 maart 2008: Maud is geboren!
Daan zijn zusje Maud is geboren op 15 maart. Voor de geboorte van Maud heb ik zitten denken over hoe dat dan zou gaan met Daan. Zou hij bijvoorbeeld jaloers worden? Na de geboorte van Maud zijn we 's middags thuisgekomen. Daan logeerde bij zijn opa en oma en kwam 's middags thuis. Buiten riep hij al: Maud, Maud. Zijn opa en oma hadden hem dat goed geleerd. Hij kwam binnen en ik zat met Maud op de bank. Hij kwam bij mij op de bank zitten en wilde kijken. Hij was erg nieuwsgierig en ik had het gevoel dat hij het heel gewoon vond dat Maud er nu was. De dagen daarna bleef het eigenlijk goed gaan. Daan vond en vind zijn zusje erg interessant en wil graag bij Maud kijken en kusjes geven en knuffelen. Een erg schattig gezicht is dat dan. In het fotoboek van Maud staan een paar foto's daarvan.

Nu Maud er is, is Daan echt een grote vent geworden. Het lijkt wel alsof hij opeens heel veel wijzer is en nog veel meer kletst en begrijpt. Na een aantal dagen Maud verschonen, ging ik Daan een schone luier geven. Jeetje, wat een grote benen en billen zijn dat dan.

Daan komt vaak als ik Maud aan het voeden ben aangestormd en wil dan bovenop ons springen. Hij wil aandacht van mama. De eerste dagen na de geboorte is dat er helemaal bij ingeschoten. Ik heb er helemaal niet aangedacht dat ik hem eigenlijk erg weinig aandacht geef. Dus probeer ik nu zo vaak mogelijk met Daan een boekje te lezen of te puzzelen of hem naar bed te brengen. Zodat hij ook voldoende aandacht van zijn mama krijgt.

 

Vrijdag 7 maart 2008: driftbuien
Woensdag en donderdag had Daan driftbuien. Niks was goed, alleen knuffelen met mama. Woensdag was de aanleiding het naar bed gaan en tandenpoetsen. Ronald ging een verhaaltje voorlezen en Daan bleef huilen en om mama vragen. Donderdag aten we bij papa en mama. Daan was al aan het eten en toen kwamen wij binnen. Ronald ging naast Daan zitten. Maar Daan wilde dat mama hem hapjes ging geven. Hij bleef huilen. Thuis gekomen wilde hij beneden spelen, terwijl het al redelijk laat was. Dus ging ik toch met hem naar boven, dit was aanleiding voor een flinke huilbui. Hij wilde helemaal niets, zelfs mama niet. Hij wilde beneden '(s)pelen'. Uiteindelijk hebben we hem samen wel in bed gekregen. Vandaag eigenlijk geen huilbui.

Kleuren kan hij steeds beter benoemen. Roze gaat eigenlijk altijd goed. Groen, blauw en oranje ook steeds vaker.

 

Dinsdag 4 maart 2008: IKKE, MIJ, ZELLUF
Alles is tegenwoordig ikke doen, mij vork, zelluf lopen. Hij heeft zijn eigen ik een beetje ontdekt, geloof ik. Alles wil hij zelf doen. Ik vind het nu nog wel grappig, maar ik denk dat het over een tijdje af en toe wel lastig wordt.

Daan kan ontzettend goed puzzels, van die houten, maken. Ook puzzels die veel stukjes hebben die op elkaar lijken, gaan na een paar keer zonder moeite.

Kletsen gaat Daan ook steeds beter af. Hij kan zich steeds beter duidelijk maken. Geen zinnen meer van 2 woorden, maar meerdere. Erg leuk hoor.

Het slapen gaat nog steeds niet zoals het was in zijn ledikant. Maar wellicht waren we daar een beetje mee verwend. Hij wordt nu rond acht uur wakker. Misschien komt dat doordat het vroeger licht wordt. Dus hebben we een verduisteringsgordijn gekocht en opgehangen. Helaas wordt hij nog steeds even vroeg wakker. Maar op zich wordt hij 's nachts niet wakker. Het gaan slapen gaat ook nog niet altijd even soepel. Soms komt hij een paar keer zijn bed uit, soms gaat het in 1 keer goed.

 

Vrijdag 29 februari 2008: Daan rommelt een beetje met zijn slaapritme
Vorig weekend begon Daan met zijn middagslaapje moeilijk te doen. Hij kwam telkens zijn bedje uit. Afgelopen dinsdag was het weer raak. Hij heeft toen zelfs helemaal niet geslapen 's middags. Dus ik dacht dat hij 's avonds wel moe zou zijn en snel in slaap zou vallen. Maar nee hoor, ook 's avonds kwam hij tig keer uit zijn bedje. Ik heb hem telkens teruggelegd, maar hij vond het volgens mij een erg leuk spelletje. Na een tijdje was ik het zat en heb ik Ronald geroepen. Uiteindelijk hebben we Daan in zijn ledikantje gelegd. Maar in zijn ledikantje begon hij ontzettend hard te huilen. Dat had ik een poosje niet gehoord. Dus probeerde Ronald hem te troosten, maar dat liet Daan niet toe. Hij wilde mama. Toen heb ik hem getroost en hebben we gevraagd wat hij wilde. Hij wilde in zijn nieuwe bedje slapen. Dus daar hebben we hem neergelegd en hij bleef liggen en ging slapen. De volgende dag bij zijn middagslaapje was ik op het ergste voorbereid. Na een paar keer Daan weer in zijn bedje te hebben gelegd, zei ik dat hij moest blijven liggen. Anders zou ik hem in zijn ledikantje leggen. Dat was het toverwoord, want hij bleef gelijk liggen. Overigens gaat Daan nu uit zijn bedje als hij wakker wordt. Hij blijft niet meer liggen. Van de week werd hij 's nachts huilend wakker. Ik heb hem getroost, maar ik ben een tijdje bij hem gebleven, want anders ging hij weer uit bed. Vanmorgen werd hij om kwart voor zeven wakker en begon te huilen. Hij wilde niet meer verder slapen. Uiteindelijk hebben we hem maar eventjes in bed genomen. Kortom Daan rommelt een beetje met zijn slaapritme. Hij heeft overdag volgens mij ook minder slaap nodig (nog maar zo'n 1,5 uur).

Op het kinderdagverblijf gaat het goed. Hij vindt buiten spelen (in de zandbak) ontzettend leuk. Wel maakt hij als hij wakker wordt andere kindjes wakker. Niet doordat hij huilt, maar doordat hij ze bij naam noemt. Wat een boef is het ook!

 

Donderdag 21 februari 2008: Daan slaapt nu 's nachts ook in zijn nieuwe bedje!
Daan slaapt overdag goed in zijn nieuwe bedje. Dus tijd voor de volgende stap: 's nachts in zijn nieuwe bedje slapen. Vorige week vrijdag heb ik het voor het eerst geprobeerd, omdat ik toch wel bang was dat het gebroken nachten of een erg vroege ochtend zou worden. Maar nee, hoor. Hij sliep vrij snel al en sliep de hele nacht goed door. Iets na achten 's ochtends werd hij wakker en hebben we hem er ook maar gelijk uitgehaald. Hij blijft dus keurig netjes in zijn bedje liggen en rolt er niet uit. We hebben er geen hekje voor gezet, maar er ligt wel een zitzak naast zijn bedje. Zodat hij zacht valt. Maar dat is tot op heden niet nodig. Hij wordt overigens vrijwel iedere ochtend iets na achten wakker, alsof hij een wekker heeft. Dit is wel iets vroeger dan in zijn ledikantje. Alhoewel hij daar ook wel vaak rond dit tijdstip wakker werd. Maar dan lieten we hem nog even liggen en viel hij weer in slaap. Nu doen we dat niet.

Hij is dinsdag ook naar het consultatieburo geweest. Alles was goed: hij is iets langer dan gemiddeld (92 cm) en zijn gewicht ligt precies op het gemiddelde (13,6 kilo). Hij hoeft pas terug te komen met 3 jaar.

Daan kletst steeds meer en in zinnetjes. Ook proberen we hem steeds meer met de pot mee te laten eten. Eigenlijk eet hij alleen nog maar een potje wanneer dat handiger uitkomt of soms als hij bij opa en oma is. We proberen Daan ook zoveel mogelijk voor te bereiden op zijn zusje. Maar ik vind het nog erg moeilijk wat hij nou wel en niet begrijpt.

Zaterdag 9 februari 2008: 2 jaar alweer!
Daan is vandaag twee jaar geworden. We hebben het dan ook vandaag gevierd. Alle familie is langsgeweest en nog wat vrienden. Ik heb geen uitnodigingen verstuurd, omdat ik een hele drukke verjaardag met mijn zwangere buik niet zo zag zitten. Volgend jaar weer. Volgens mij vond Daan het niet erg. Hij heeft genoeg kadootjes gehad: voornamelijk auto's. Van ons heeft hij een grote Tonka-auto (Daan-proof) gehad en dvd's van Winnie the Pooh. Want dat vind hij nu erg leuk. Nu moet ik zijn speelgoed beneden in de kamer maar eens gaan opruimen. Want met veel speelgoed speelt hij helemaal niet meer.

 

Vrijdag 8 februari 2008: erg ziek...
Dinsdagochtend weigerde Daan om zijn boterham te eten en melk te drinken. Ik dacht dat dit nu echt het begin zou zijn van een periode moeilijk eten. We zijn gaan zwemmen en op een gegeven moment begon zijn lipje te trillen, terwijl het water erg warm was. Tijdens het aankleden en in de auto zat Daan voortdurend te gapen. Thuis hebben we Ronald even opgehaald, want we gingen naar de verloskundige. Daar aangekomen was Daan erg rustig. Een beetje te rustig. Op een gegeven moment wilde hij over de schouder van Ronald hangen en hij viel bijna in slaap. Thuis bleek hij wat verhoging te hebben. 's Middags na zijn slaapje bleek hij bijna 39 graden koorts te hebben. Dinsdag en woensdag hadden we een hele andere Daan. Hij was erg rustig en wilde voortdurend Winnie the Pooh kijken. Een paar keer begon hij in een keer te huilen en toen bleek dat hij moest overgeven. Dinsdag heeft hij niks gegeten. Alles wat hij at kwam er een kwartier later weer uit. Wel heeft hij goed geslapen 's nachts. De volgende dag was hij nog niet helemaal opgeknapt en ben ik thuis gebleven van mijn werk. Ik vond het zo zielig en bovendien had hij 's morgens al 39 graden koorts. Donderdag was hij weer opgeknapt. Toen hadden we de oude, drukke Daan weer terug.

Daan probeert kleuren te benoemen. Hij kent de kleuren roze en groen al.

 

Zondag 3 februari 2008: Daan heeft in zijn nieuwe bedje geslapen!
Vorige week zaterdag heb ik geprobeerd Daan in zijn nieuwe bedje (een open kleuterbedje) te laten slapen. Dat was geen succes. Ik dacht als je maar volhoudt lukt het. Nou, in dit geval was Daan de volhouder. Ik heb het toen geprobeerd door naast hem te gaan slapen. Maar dat vond hij alleen maar leuk. Op een gegeven moment kwam hij heel dichtbij mijn gezicht en zei (omdat ik mijn ogen dicht had): wakker worden! Ook ging hij aan de lamellen zitten en dat mag niet van ons. Ronald heeft het ook al een keer eerder geprobeerd 's avonds toen Daan ging slapen. Hij bleef er toen ook bij zitten. Daan vond het toen wat eng in het donker. Van de week heeft oma het ook geprobeerd en hij heeft toen een half uur in zijn bedje gelegen zonder er uit te komen. Hij bleef wel kletsen en om oma roepen. Maar hij bleef wel braaf liggen. Dus gisteren weer geprobeerd. Ik heb hem 's middags in zijn bedje gelegd en vertelde hem dat ik in de buurt bleef tot hij ging slapen. Hij bleef in zijn bedje liggen, hij kwam wel af en toe overeind en riep mama. Maar na 20 minuten is hij in slaap gevallen en heeft wel 1,5 uur geslapen. Ik was ontzettend trots op hem. 's Avonds heb ik het weer geprobeerd. Dat mislukte. Op het moment dat ik dacht dat hij sliep deed ik zijn deur helemaal dicht. Die stond nl. op een kiertje en het licht op de gang was aan, anders vond hij het te donker op zijn kamer. Maar daardoor werd hij weer wakker en ging huilen. Ik heb de deur weer open gedaan. Dat ging nog even goed, maar na een tijdje zei hij: uit, uit. Hij wilde eruit. Dus heb ik hem er maar uitgehaald en in zijn ledikantje gelegd. Daar vroeg hij nog om zijn knuffels en toen ging hij slapen. Ik heb hem niet meer gehoord.

Vandaag hebben we het weer geprobeerd. 's Middags heb ik hem weer in zijn nieuwe bedje gelegd. Ik ben boven wat gaan rommelen (was opvouwen en opruimen). Ik denk dat dat toch te veel geluid maakte, want het duurde nu driekwartier voor hij sliep. Maar hij heeft maar liefst 2 uur geslapen! We gaan hem voortaan 's middags in zijn nieuwe bedje leggen en 's avonds nog even in zijn ledikantje. Als dat een tijdje goed gaat, ga ik het 's avonds weer een keer (met nachtlampje) proberen. Ik dacht vorige week dat het niet ging lukken in zijn nieuwe bedje. Maar nu heb ik toch weer wat meer goede hoop.

 

Zondag 27 januari 2008: oorontsteking en nog steeds verkouden
Het gaat nog steeds goed met Daan. Hij heeft het naar zijn zin op het kinderdagverblijf bij de Olifantjes. Hij eet goed, drinkt goed (soms iets minder) en slaapt goed. Zijn middagslaapje is wel erg wisselend. De ene keer een uur, de andere keer bijna drie uur. Maar gelukkig slaapt hij altijd wel. Gisteren heb ik geprobeerd om hem 's middags in zijn nieuwe bedje te laten slapen. Maar dat ging niet goed. Dus maar weer naar zijn ledikantje terug.

Daan kletst de oren van je hoofd. Alles, maar dan ook echt alles wat je doet, wordt benoemd. Wel gezellig, maar soms ook vermoeiend. Vrijdag had ik zijn boterham klaar gemaakt op een groen bordje. Het eerste wat hij zei toen hij beneden kwam was 'groen bordje'. Maar dat zei hij zaterdag ook tegen een ander kleur bordje. Dus helemaal goed gaat het nog niet.

Vorige week donderdag ben ik met Daan naar de dokter geweest. Hij is eigenlijk al vanaf oktober of november vorig jaar verkouden. Soms iets minder. Vorige week hoestte hij ook veel en vooral 's nachts. De dagen ervoor had hij ook een beetje verhoging. Donderdag ben ik dus met hem naar de dokter geweest. Zijn longen zijn schoon, maar hij heeft aan beide oren oorontsteking. En weer hebben we er niets van gemerkt. Arme Daan! Hij huilt niet veel meer en hij grijpt niet voortdurend naar zijn oortjes, dus had ik daar helemaal niet aangedacht. De ontsteking is tot nu toe niet opengebroken en ik neem aan dat het nu over is. Hij heeft geen verhoging meer gehad.

 

Donderdag 3 januari 2008: liedjes zingen
Daan kan ook 'liedjes zingen'. Eerst kon hij alleen nog het laatste woord van een zin zeggen. Maar nu zingt hij het eerste couplet van Dikkertje Dap. Alleen niet voor iedereen verstaanbaar, denk ik. Maar voor ons wel. Ook andere liedjes, als poesje mauw, zingt hij steeds beter.

Puzzels maken gaat ook steeds makkelijker. Ik had een nieuwe puzzel uitgepakt en die ging bijna in 1 keer goed.

Met de pot mee eten gaat nog niet altijd even goed. Hij krijgt dan geen potje meer. We kijken dan gewoon wat hij eet. Hij krijgt in ieder geval altijd een toetje. Dat kan hij ook al steeds beter zelf eten.

Tegenwoordig heeft hij een 'kopje koffie'. Dat is een gewoon kopje. Hij heeft dat 1 keer mee naar bed genomen. Omdat hij dat graag wilde, mocht dat van ons. Sindsdien wil hij iedere keer zijn 'kopje koffie' mee naar bed. Nu is dat verder niet gevaarlijk, maar hij timmert er hard mee. Ik haal het voordat wij naar bed gaan uit zijn bed. Maar 's morgens wil hij het graag hebben. Ik heb het een keer niet uit zijn bed gehaald, omdat hij erg onrustig sliep. En 's morgens begon hij er (in zijn slaap) herrie mee te maken tegen de spijlen van zijn bed. Dus nu ruilen we het om voor een knuffel en dat gaat goed.

Daan is niet wakker geworden van het vuurwerk. Hij sliep gewoon door. Overdag gingen we even boodschappen doen. De buurjongen was met wat vriendjes al vuurwerk aan het afsteken en Daan vond het prachtig. Hij wilde niet meer mee naar binnen. Hij wilde blijven 'kijken!'. Ik hoop dat hij er wel een beetje gezonde angst voor gaat ontwikkelen, want nu ziet hij nog absoluut geen gevaar. De volgende dag hebben we buiten met Daan sterretjes aangestoken in het donker. Hij vond het erg mooi. Hij hield ze vast en vond het niet eng. Wel hield hij ze op een gegeven moment even iets te dicht bij zijn gezicht. We hebben foto's gemaakt van het afsteken van de sterretjes.

Hij zegt veel woorden beter. Zo was teletubbies lange tijd 'tietie', maar nu is het echt 'teletubbies'. En knoeien is nu ook echt knoeien ipv koeien. Daan knuffelt op dit moment ook meer.

Vandaag hebben we boodschappen gedaan. Daan ging mee op zijn fietsje. Hij trapt nu ook mee op zijn fietsje ipv alleen zijn voetjes op de trappers te doen.

Daan zijn nieuwe kamertje is zo goed als af. De boekenplankjes en de schilderijen hangen inmiddels. Hij vindt zijn nieuwe bedje helemaal geweldig en klimt er vaak op als hij boven is. Hij gaat dan slapen, zegt hij. Ik weet nog niet wanneer we hem daar gaan proberen te laten slapen. Maar we beginnen met een slaapje overdag.

 

Zondag 30 december 2007: aan de slag met zijn nieuwe kamer
We zijn aan de slag gegaan met Daan zijn nieuwe kamer. Ik begon toch steeds meer de kriebels te krijgen of we het allemaal wel op tijd af zouden krijgen. Ronald zei dan dat het allemaal niet zoveel werk is. Ja, dat zal wel. Maar ik bleef een beetje een onrustig gevoel houden. Ook waren we er nog niet helemaal uit wat we zouden doen qua bed: een ledikant erbij of toch al een 'echt' bed voor Daan kopen. Ik vrees nl. dat hij 's morgens en 's avonds gewoon zijn bed uit gaat komen als hij wakker is. Nu kan hij dat niet. Maar misschien dat hij over een tijdje ook uit zijn ledikant kan klimmen. Kortom twijfel. Nu hebben we de knoop doorgehakt. Twee weken geleden hebben we een 'echt' bed voor Daan gekocht bij ikea. We gaan het gewoon proberen (natuurlijk ruim voordat zijn zusje geboren wordt). En gaat het echt niet, dan gaat hij weer terug naar zijn ledikantje en kunnen we een ledikantje tijdelijk lenen of we gebruiken bv. zijn campingbedje.
Naast een 'echt' bed (niet gelijk een 2m bed) hebben we ook een nachtkastje gekocht en boekenplankjes. Allemaal in het blauw. Daarnaast ook nog twee mooie schilderijen: een van Winnie the Pooh en een van Donald Duck en nog wat knuffeltjes van Winnie the Pooh gekocht. Zo wordt zijn nieuwe kamertje ook een beetje aangekleed. Afgelopen vrijdag hebben we plankjes opgehangen in zijn kast. Het logeerbed (dat nog in zijn nieuwe kamertje stond) is ook vrijdag opgehaald. In de komende dagen gaan we nog boekenplankjes en de schilderijtjes ophangen en dan is het al redelijk af. Dus het schiet nu wel op.

Daan wil de laatste dagen, als ik hem wil omkleden, zijn volle luier niet uit. En ook zijn kleren / pyjama mogen niet uit. Als ik het dan met veel moeite heb uitgekregen, wil hij vervolgens zijn schone luier en kleren / pyjama niet meer aan. Wat dit nu weer voor fase is? Ik heb geen idee. Tenminste ik ga er maar weer vanuit dat het een fase is.

 

Dinsdag 11 december 2007: afzwemmen
Daan heeft afgelopen zaterdag afgezwommen voor Teddybeer zilver. Hij is geslaagd! We gaan nu naar een hogere groep. Vandaag ook weer gezwommen en hij vind het zo leuk.

Daan is op het kinderdagverblijf ook naar een hogere groep. Hij zit nu bij de Olifantjes. Afgelopen vrijdag is hij voor het eerst een hele dag geweest. Het ging hartstikke goed: slapen, eten, drinken en spelen. Hij wordt wel erg groot zo hoor.

Hij kletst ook steeds meer en maakt nu ook vaak 'zinnen'. Hij zegt alles na wat je zegt. En probeert ook zelf verhalen te vertellen. Gisterenavond bij het naar bed gaan, ging hij vertellen: 'Thomas banaan'. Hij was die dag bij opa en oma geweest, samen met zijn neefje Thomas. Ik vroeg of hij ook een boterham had gegeten. Hij vertelde dat hij pindakaas en halagjes (hagelslag) had gehad. Erg schattig hoor. Onze vent wordt groot!

Verder gaat het goed met hem. Zijn brood eet hij niet altijd even goed meer op en ook zijn melk gaat niet meer zo hard als eerst. Soms vindt hij zijn brood 'nie lekker' en geeft het aan mij. Ik krijg het dan ook echt niet meer in zijn mond. Hij wordt ook steeds baldadiger. Hij slaat je gewoon in je gezicht of bijt je. Ik hoop dat het een fase is, want ik weet niet zo goed hoe we dit aan moeten pakken. Ik vertel hem dat dat niet mag en dat dat pijn doet. Dan geeft hij je een kusje, maar een paar seconden later doet hij het gewoon weer.

 
Woensdag 21 november 2007: arme Daan
Ik ben vandaag met Daan maar weer eens naar de schoenenwinkel geweest. Zijn schoenen gaan eigenlijk vanaf het begin moeilijk aan en uit. Maar dat schijnt aan zijn hoge wreef te liggen. In de lengte pasten ze nog goed, ik was zo'n 1 a 2 maanden geleden voor het laatst in de schoenenwinkel geweest. Hij had maat 21. Ik heb nu nieuwe schoenen gekocht in maat...............24! Arm kind! Liep hij al die tijd met veel te kleine schoenen. Ik vroeg nog hoe dit kan. De schoenenverkoopster antwoordde dat hij waarschijnlijk een groeispurt heeft gehad. Zielig he, ik voel me wel een beetje een slechte moeder. Aan de andere kant hij heeft nooit laten weten dat hij zijn schoenen niet aan wilde. En als het echt pijn had gedaan, had hij dat zeker duidelijk gemaakt. Als je de twee schoentjes naast elkaar houdt, zie je echt een ontzettend groot verschil. Nou ja, belangrijkste is dat hij nu weer goede (passende!) schoenen heeft.

Zondag 18 november 2007: eendjes voeren
Vandaag hebben Daan en ik de eendjes gevoerd. Hij vond het volgens mij wel leuk. Maar eigenlijk wel zonde van het brood, want hij wilde het liever zelf opeten.

's Avonds zijn drie zwarte pieten langs geweest. Zij hadden in Amsterdam opgetreden met het Zwartepietenorkest. Hij vond het niet zo eng als vorig jaar. Toen moest hij ontzettend hard huilen toen hij op schoot zat bij zwarte piet. Nu was hij ontzettend overdonderd. Normaal is hij erg druk. Maar hij was nu erg stil en durfde er niet naar toe. Eén zwarte piet heeft hem toen op schoot genomen. Huilen deed hij niet, maar lachen ook niet. Hij zei helemaal niets. Toen ze weg waren, begon hij weer te kletsen en te rennen.

Daan gooit ook steeds vaker met dingen. Niet alleen als hij boos is of uit frustratie. Maar ook omdat hij het erg leuk vindt. Ik weet niet zo goed hoe ik hier nu weer mee om moet gaan. Negeren of hem corrigeren? Ik ga eens op internet of bij het consultatieburo te rade.

Daan praat steeds meer en beter en steeds meer verstaanbaar. Soms zegt hij iets en begrijp ik het niet. Dan blijft hij het een aantal keer herhalen. Zo van, waarom begrijp je me nou niet, mama?

 

Vrijdag 16 november 2007: mij!
De laatste week zegt Daan als hij vindt dat iets van hem is: mij, mij. Nu nog erg leuk, maar over een tijdje zal dit niet altijd even handig zijn.
Daan kan steeds beter tellen. Hij telt soms van 1 tot 10 zonder één cijfer over te slaan. Knap he!
Normaal gesproken zou Daan per 1 januari naar de olifanten gaan. Dit is een groep bij het kinderdagverblijf, waarin kinderen van 2 tot 4 jaar zitten. Maar omdat hij er al wel aan toe is, mag hij al per 1 december naar deze groep.

 
Zaterdag 10 november 2007: weer afzwemmen
Daan gaat begin december weer afzwemmmen. Nu voor teddybeer zilver. Eigenlijk moet hij in maart pas, maar aangezien ik dan hoogzwanger ben, vond ik de timing niet zo handig. Nu mag het wat eerder.
 

Maandag 5 november 2007: tellen...
Daan is vrij vlot met praten. Hij kletst veel, zegt veel dingen na. En zegt nu ook steeds vaker twee woordjes achter elkaar. Zoals: 'Daan buiten', 'puzzel maken', 'mama kiwi' en dan daarna 'Daan kiwi'.

Hij heeft nog een keer op het potje gepoept, maar schrikt hier zelf van. Het resultaat is dat er een piepklein keuteltje ligt, dat eerst verwijderd moet worden. Alvorens meneer verder kan poepen. Dit herhaalt zich dan een paar keer. Totdat mama dat zat is.

Daan is een week of twee geleden op het kinderdagverblijf heel hard gevallen. Hij viel vanaf de trap om de glijbaan op te gaan. De leidsters hebben het niet gezien. Maar hij is op z'n achterhoofd gevallen. Het was een harde klap en hij huilde helemaal niet. Ze hebben hem opgepakt en nagekeken. De rest van de dag en tijdens het slapen hebben ze hem extra in de gaten gehouden. Maar hij gedraagde zich niet anders dan anders. Wat een bikkel, he!

Daan zit eigenlijk nooit meer in de box. Het is nu meer een opslagplek voor speelgoed. We hebben een tafel en twee stoeltjes gekocht en daar zit hij nu aan te spelen. Hij vindt het ontzettend leuk. En wij moeten er vaak bij 'sitten'.

Daan kan al wel een beetje tellen: een, tee, die. En soms: vier, vijf. Van het weekend zaten wij aan tafel brood te eten en Ronald zei: 'nog twee slokjes melk, Daan'. En begon te tellen. En Daan ging verder met tellen: zes, zeven, tien. We waren helemaal verbaasd en ook ontzettend trots. Wat een knappe vent!

Daan is helemaal gek van buitenspelen. Als je zegt dat hij naar buiten mag, dan staat hij al bij de deur. Van het weekend ging Ronald de blaadjes in de tuin (en dat zijn er een boel in de herfst met 2 grote bomen in de tuin) opruimen. Daan ging helpen: 'blaadjes vegu'. Hartstikke leuk om te zien. Ik heb er ook wat foto's van gemaakt. En daarna heeft hij lekker gevoetbalt met papa. Daan genoot ervan.

 
Woensdag 17 oktober 2007: poepen op het potje
na twee keer plassen op het potje, heeft hij nu ook een keer op het potje gepoept. Hij schrok er zelf van volgens mij.
 

Zaterdag 13 oktober 2007: papegaai
we hebben sinds een kort een papegaai in huis. Hij heet Daan. Van iedere zin die je zegt, zegt Daan het laatste woord na. Wel heel schattig hoor. Een keer deed Daan iets wat niet mocht. Ik zei: Daan dat is niet de bedoeling. Daan: bedoeling. Dus ik weer: je bent een echte papegaai. Daan: pagaai.

Afgelopen week bedacht ik me opeens dat Daan eigenlijk niet meer kwijlt. En Ronald viel het ook op. Misschien heeft het te maken met het stoppen met de speen.

Daan vindt het ook ontzettend leuk als je hem gaat "pakken". Dan rent hij weg (met zijn schoudertjes omhoog) en zegt: "pakken, pakken". Dan moet je dus achter hem aan en hem gaan pakken en een lol dat hij dan heeft. Als hij boven is, kruipt hij op ons bed en gaat daar lekker liggen wachten tot je hem gaat pakken en kietelen.

Af en toe vraag ik aan Daan waar zijn zusje is en dan wijst hij naar zijn buik. Erg grappig.

 

Maandag 1 oktober 2007: een heleboel...
er is de afgelopen tijd een heleboel gebeurd. Ik zal het dagboek eens even bijwerken. Om te beginnen het allerleukste nieuws: Daan en Max* krijgen er een zusje bij. Zij zal eind maart 2008 geboren worden. Het was weer even een spannende tijd (na de vlokkentest en vlak voor de uitslag daarvan). Maar met ontzettend goed nieuws: we krijgen nog een kindje. Het is een meisje en zij heeft gelukkig geen CF. Zij is wel drager, maar dat is niet erg. Daan beseft dit allemaal natuurlijk nog niet. En eerlijk gezegd denk ik dat hij het pas ziet (maar ook nog steeds niet begrijpt) als dit kindje is geboren.

Daan geeft sinds ongeveer een maand aan dat hij moet "passen". En wil ook ontzettend graag op de wc zitten, net als papa en mama. Dus hebben we een potje voor hem gekocht. En met enige regelmaat zet ik hem daarop en laat hem daar een poosje op zitten. Tot nu toe heeft hij twee keer een plasje gedaan op het potje en 1 keer toen hij ernaast stond. Hij wilde natuurlijk net als papa staand plassen. Nog even verder oefenen. Maar de afgelopen weken gebeurt er niets meer op het potje. Nou ja, het hoeft ook niet. Wel geeft hij nu ook aan dat hij moet poepen. Maar voordat die broek en luier uit zijn, heeft hij al gepoept. Maar hij geeft het dus al wel aan.

De "zinnetjes" komen steeds vaker. Hij zegt bijvoorbeeld "isse papa" of "isse ....". Ook zegt hij papa en na een korte stilte auto. Ronald is dan werken. En auto en rijden, combineert Daan. Hij begint dus steeds meer verbanden te leggen. Ook als iets weg is, zegt hij "eg" en dan houdt hij zijn handjes erg vragend en zegt soms "nou". Zo van waar is het nou gebleven? Alles wordt ook tegenwoordig aangewezen op straat. Iedere auto. En dat zijn er soms veel. Op het kinderdagverblijf kindjes en dat zijn er ook veel.

Erg grappig was, toen hij zichzelf op een foto ontdekte. Op de computer hebben wij als achtergrond een foto van Daan. En tegenwoordig als de computer aangaat, loopt hij ernaar toe en zegt "Daa".

Het gaat erg goed op het kinderdagverblijf. Hij speelt veel buiten en gaat vaak naar de andere groepen. Een keer had hij de sluiting van zijn bedje losgemaakt en stond hij in de slaapzaal.

Daan heeft een eigen willetje. Hij luistert soms erg slecht, maar soms ook erg goed. Met name aan het einde van de dag klimt hij vaak bovenop de salontafel. Dit mag natuurlijk niet van ons. Maar tot nu toe blijft hij het af en toe doen. Ik weet ook eigenlijk niet of hij slecht luistert voor zijn leeftijd. Of dat hij gewoon een gemiddeld kindje is, wat soms nog niet wil luisteren.

Sinds een week of twee slaapt Daan zonder speen. Er zat een klein scheurtje in zijn speen. Op het kinderdagverblijf hebben ze het slapen zonder speen geprobeerd. Dat ging hartstikke goed en sindsdien slaapt meneer zonder speen. Niks afbouwen. In het begin vroeg hij er soms nog om, met name als hij wakker werd. Maar nu vraagt hij er niet eens meer naar. Lekker makkelijk, hoor.

 
Woensdag 22 augustus 2007: eerste "zinnetje"?
Daan zegt nu vaak als hij zwaait 'dada'. Vanmorgen zei hij toen hij voor de schuifpui stond: 'dada poesje'. Ook draait hij nu rondjes en zegt dan dansen. Daan kan inmiddels ook springen met 2 benen van de grond. In het begin ging er maar 1 been van de grond.
 

Zondag 19 augustus 2007: kinderdagverblijf
afgelopen dinsdag is Daan een ochtend bij het kinderdagverblijf geweest. Hij heeft ontzettend naar zijn zin gehad. Daan heeft lekker buiten gespeeld in de zandbak. Aan het einde van de ochtend hebben ze een boterham gegeten. Voordat ze gaan eten, zingen ze daar een liedje. Daan had niet zoveel geduld en begon alvast aan zijn boterham. Toen hij die op had, pakte hij nog wat stukjes van zijn buurman.

Vrijdag is hij de hele dag geweest en dat vond ik toch nog wel een stuk spannender hoor. Ook dat is allemaal helemaal goed gegaan. We hebben hem gedag gezegd en toen we weggingen liep hij nog even achter ons aan. Ik dacht dat de tranen ofzo nu wel misschien zouden komen. Maar nee hoor, meneer moest nog even gedag zwaaien. En ging darna weer lekker verder met spelen. Hij heeft nog wel een paar keer om mama gevraagd. Maar huilen ho maar. Hij heeft even gehuild toen hij was gevallen. Op een gegeven moment is hij met een ander kindje op pad gegaan naar de oudere groepen. Hij heeft daar ook lekker buiten gespeeld. Het slapen ging ook goed. Hij heeft daar wel 2,5 uur geslapen en ging in 1 keer slapen. Dat doet hij thuis ook. Maar ik had verwacht dat hij meer moeite zou hebben met slapen.

Kortom hij heeft het ontzettend naar zijn zin daar. Is helemaal niet verlegen, vind het niet eng en gaat al gewoon op stap naar de andere groepen. Maandag gaan we weer beginnen met werken en vrijdag gaat Daan dus ook weer naar het kinderdagverblijf.

 

Zaterdag 11 augustus 2007: op de camping
we zijn net terug van een weekje in de caravan op de camping. Daan vond het ontzettend leuk. Wij ook, maar wel vermoeiend zo'n ondernemend ventje. We hadden een tuigje meegenomen met riem, zodat hij niet zo ver kon lopen. Maar dat was niet zo'n succes. Hij vond het niet leuk. Na een tijdje hadden we wel ontdekt dat meneer niet op zijn blote voetjes op het gras durfde en dus mooi op het kleed voor de voortent bleef. Bijna de hele vakantie heeft hij op blote voeten gelopen. Maar zodra we zijn schoentjes aandeden, was hij weg. Er was daar een grindpad en zijn favoriete bezigheid was dan ook het verzamelen van steentjes. Hij wilde die best afgeven aan ons. Maar o wee als hij ze later weer op kwam halen bij je en je had ze weggegooid. Dan kreeg je daarna dus mooi geen steentjes meer. Zijn steentjes gingen zelfs mee onder de douche.

Verder hebben we gezwommen in het buitenbad. Dat vond Daan erg koud en dus niet zo leuk. Wanneer je hem erin zette, klom hij er even hard weer uit (het was erg ondiep). We hebben ook nog een zwembadje bij de caravan opgezet en gevuld met water. Maar dat was ook niet echt een succes. Zijn onderlipje trilde heel erg. We zijn ook even naar het strand geweest. Misschien dat Daan dat wel leuk vind. Nou mooi niet. Hij ging met zijn blote voetjes in het zand. Maar heeft daarna geen stap meer gezet en hij zette het op een brullen.

Het slapen ging goed in de caravan. Wel sliep hij overdag veel korter (1,5 uur) dan thuis. De eerste nacht is Daan wakker geworden toen wij naar bed gingen. Maar de nachten daarna niet meer.

Daan klets nu erg veel. Er zitten herkenbare woorden tussen. Maar voor de rest is het een mix van Zweeds, Chinees en..... Geen touw aan vast te knopen dus. Woorden die hij nu zegt en ook aanwijst en herkent zijn: boes (bus), autoe (auto), tiete (fiets), poesje, woewoe (hond), ba (bal), tisie (of zoiets: televisie), koe, poeta (boten), uhpa (opa), uhma (oma), kiki (kindje) en kaka (drinken). Dit was het wel zo'n beetje. Ook etuh (eten) kan hij zeggen. Als we gaan eten, wordt hij ook helemaal enthousiast. Als ik aan hem vraag of het lekker is, dan zegt hij mmmmmm en beweegt zijn handen bij zijn oren. Hij kan nu ook een aantal dieren nadoen, zoals een koe, haan, varken. Maar ook een konijn. Dan knippert hij met zijn ogen. Ronald probeerde hem te leren zijn neusje te bewegen, maar dat kreeg hij niet voor elkaar. Daan ging met zijn ogen knipperen. Het ziet er erg schattig uit. En ook een visje doet hij na. Zijn mondje gaat dan een paar keer open en dicht.

Op de camping heeft hij wel een keer een vreselijke driftbui gehad. Hij was niet tot rede te brengen. Na een tijdje kwam hij weer tot bedaren. Thuis heeft hij dit de laatste tijd ook wel (in min of mindere mate) vaker. Hoort bij het krijgen van een eigen willetje. Hij is dan echt gefrustreerd volgens mij. Want hij wordt dan baldadig, hij gaat met dingen smijten, of trekt de plantenpotten om. Dingen die hij anders nooit doet.

Aankomende dinsdag gaat Daan een ochtendje wennen op het kinderdagverblijf en vrijdag gaat hij de hele dag. Vanaf dan gaat hij iedere vrijdag. Spannend hoor.

We zijn 31 juli weer bij het consultatieburo geweest. De vorige keer was hij niet zo hard gegroeid qua gewicht. Nu weer wel en hij zit precies op het gemiddelde net als zijn lengte. Hij weegt nu 11,8 kilo en is 83 cm.

 

Donderdag 19 juli 2007: poe...
afgelopen maandag zijn we weer bij Laura geweest om onze haren te laten knippen. Zij heeft poezen. Nou, dat vond Daan geweldig. Telkens liep hij achter de poezen aan (poe! poe!). Hij wilde ze aaien. En dat deed hij ook als ze bleven zitten. Een klein hondje durfde hij laatst niet zomaar te aaien. Maar deze poezen wel. Hij prikte alleen het jonge poesje ook af en toe in de ogen. Maar het poesje haalde gelukkig niet uit met zijn klauwtje.

Twee weken geleden waren we bij Max*. We hadden Max* zijn naam nog niet genoemd. En toen vroegen we aan Daan waar Max* is. Daan wees naar Max* zijn steen. Dat vind ik dan toch wel weer erg schattig. We laten Daan ook altijd, als we weggaan bij Max*, even naar hem zwaaien.

Daan klimt nu ook op de salontafel. Maar dat mag natuurlijk niet. Op zijn kamer staat een speelgoedkist en ook die is een favoriet klimobject. Gisterenavond was hij er weer opgeklommen. Ik pakte zijn handen beet en zei: 'spring maar'. En ja zo waar, ging hij door zijn knietjes en zette zich een beetje af. Dat had hij nog niet gedaan.

Overigens heeft Daan niet meer gebeten sinds vorige week. Ik hoop dat het iets eenmaligs was.

 

Donderdag 12 juli 2007: klimmen en bijten
Gisteren was mijn moeder bij ons aan het oppassen. Zij wilde een luier bij Daan verschonen. Hij wilde dat niet. Mijn moeder tilde hem op en hij beet haar! Heel hard! Nou had hij mij al wel een aantal keer geprobeerd te bijten. Maar dat deed niet zo'n pijn. Hij wil duidelijk maken dat hij iets niet wil. Maar ja, dit is natuurlijk niet de manier daarvoor. Jeetje, hoe moeten we hier nou mee om gaan. Hoe moeten we hem duidelijk maken dat dit toch echt niet kan. Straks gaat hij ook andere kinderen bijten op het kinderdagverblijf.

Ook klimt Daan overal op. Vandaag heeft hij ontdekt dat hij ook op zijn loopfiets kan staan. En als hij valt, maakt hem dat niet uit. Hij lacht en klimt er even hard weer op. Afgelopen weekend zijn we naar Ronald zijn ouders op de camping geweest. Bij de caravandeur stond een opstapje. Daan ging erop staan. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat hij daaraf ging vallen. En ja hoor, hij viel eraf. Daan lachte en hij ging er weer op staan. En weer viel hij eraf. En zo een aantal keer achter elkaar. Het is een echt stuntmannetje!

Daan zijn kiesjes komen door: 4 stuks. Linksboven, linksonder, rechtsboven en rechtsonder. Tanden poetsen was overigens altijd een strijd, maar gaat nu een stuk makkelijker. Ook eet Daan al wat beter met de pot mee. Ik gooi alles in de keukenmachine en maak het wat fijner.

 

Vrijdag 6 juli 2007: liedjes zingen
tijdens Daan zijn 'zwemles' zingen we veel dezelfde liedjes en maken dan dezelfde gebaren enzo. Zodat kinderen het op een gegeven moment gaan herkennen. Bij het liedje 'opa Bakkebaard' maken we het gebaar van een dak van een huisje (^). Daan doet nu ook zo zijn vingertjes tegen elkaar als ik dat liedje zing. In het liedje gaat opa aan het werken en dan maken we een gebaar van met een hamer slaan. Zoiets probeert Daan nu ook te doen.
Vanavond deed ik hem in bad en ging een liedje zingen wat we ook altijd in het zwembad zingen: 1, 2, 3, 4 spetter maar, spetter maar, 1, 2, 3, 4, spetter van plezier, leg je oor in het water neer, doe het daarna nog een keer enz. En dan leggen we de kinderen met hun oor in het water. Vandaag in bad deed Daan zijn hoofdje zelf met zijn oor in het water. Leuk om te zien dat hij het herkent.

Daan loopt de hele dag tegen je te kletsen in zijn eigen taal. Onbegrijpelijk dus nog. Soms komt er een bijdehand 'jaja' uit. Een koe herkent hij al. En ook honden op straat ('woewoe'). Vandaag praatte ik tegen hem en ik had het idee dat hij mij probeerde te begrijpen. Hij keek me aan en bleef even stil. Daan begint ook een eigen willetje te krijgen. Als hij naar bed moet en hij wil nog niet, dan pak ik hem op. Maar dat zint meneer dan niet, hij zet het dan even op een gillen en begint te slaan. Maar even later is dat alweer over.

 

Vrijdag 22 juni 2007: kinderdagverblijf
Ronald heeft op vrijdag ouderschapsverlof, maar vanaf half augustus is dat afgelopen. Dus ben ik op zoek geweest naar een kinderdagverblijf voor Daan. Vrijdag is gelukkig een 'gunstige' dag. Dan is het over het algemeen wat rustiger op kinderdagverblijven. We hebben samen gekeken bij een kinderdagverblijf dicht bij ons in de buurt. Daan vond het erg leuk en liep daar vrolijk rond. Er waren kindjes aan het buiten spelen en hij wilde ook naar buiten. Daar pakte hij twee schepjes en die wilde hij mee naar binnen nemen. Daar lag een jonger kindje in een wippertje. Niet zo'n goed idee dus. We gingen nog even verder kijken en als laatste kwamen we aan bij zijn toekomstige groepje De Bijtjes. Het is een groepje van 0 tot 2 jaar. Er zat een kindje in een wippertje en een kindje in een kinderstoel. Daan gaf het kindje in het wippertje een popje. Nou ja, gaf... Hij gooide het popje in het wippertje. Maar het was goed bedoeld. Ook gaf hij een auto'tje aan het kindje in de kinderstoel. Zo lief om te zien! Hij liep daar rond en was helemaal niet verlegen. Ik denk dat hij het erg naar zijn zin gaat hebben. We hebben een plekje voor Daan aangevraagd en vanaf half augustus gaat hij daar naar toe. Vantevoren gaat hij een paar keer wennen. Maar ik denk dat dat meer voor zijn mama is, dan voor Daan.

Daan zegt sinds een week of anderhalf woordjes (klanken) na: rompertje, appeltje, papa, mama, hapje, eten, Daantje (lukt minder goed) en tietie (Teletubbies). Als ik thuis ben met Daan zegt hij de hele dag papa en wijst naar de deur. Als Ronald met hem thuis is dan is het de hele dag mama. Bij papa en mama wijst hij ook naar ons als je vraagt waar papa of mama is. Maar als hij mij aanwijst, zegt hij heel vaak papa. Maar ook Ronald is papa.

Ik denk dat Daan kiezen aan het krijgen is. Hij kwijlt meer dan normaal. (Dat kan bijna niet, hij kwijlt normaal al veel.) Hij stopt zijn vingers in zijn mond en kauwt er met zijn kaakjes op.

Vorige week had Daan twee dagen wat verhoging (richting 39 graden) en daarna kreeg hij kleine rode vlekjes (puntjes) op zijn billen. Dat breidde zich uit naar zijn bovenbenen. Een dag of een paar dagen later was dit weer minder, daarna weer wat meer. Toen leek het ook een beetje (als je heel erg goed keek) op zijn rug te zitten. Nu is het volgens mij echt over. Misschien heeft hij 1 van de vlekjesziekten gehad, die alle kinderen krijgen.

Daan begint steeds meer te klimmen. Hij probeert op zijn speelgoedkist te klimmen en dat lukt ook. Op de bank lukte nog niet. Tot vandaag. Ronald keek even niet (want ja, hij kon toch nog niet de bank op) en opeens zat hij op de bank. Dus ook dat lukt nu. Sinds een aantal weken (wanneer precies weet ik niet) kan Daan opstaan vanuit zitten of liggen zonder steuntje. Eerst zocht hij altijd een steuntje om zich omhoog te trekken.

Daan begrijpt erg veel. Maar luisteren doet hij nog altijd alleen als hij er zin in heeft en als hij het leuk vindt. Bijvoorbeeld 'wil je een boterham?' Dan weet hij niet hoe snel hij naar zijn stoel moet lopen. Want hij weet dat hij in zijn stoel moet zitten om te eten. Maar als je zegt dat hij de koelkast (koeka) niet open mag doen en uit de keuken moet gaan. Dan blijft hij net zo lang wachten tot je eraan komt. Wat een boef..Maar wel ontzettend lief!

Zondag 3 juni 2007: brabbelen
afgelopen donderdag ben ik met Daan naar een speeltuintje in de buurt geweest. Hij vond het ontzettend leuk. Zo leuk, hij wilde niet meer mee. Na een tijdje heb ik hem toch maar meegenomen. Hij vond dat niet leuk. We hebben even boodschappen gedaan. Toen we thuis waren brabbelde hij opeens. Hij zei al wel 'die' en 'papa' en 'mama' enzo. Maar nu maakt hij ook andere klanken en is hij echt meer aan het kletsen. Ook probeert hij je meer na te zeggen. Bij het klaarmaken van het avondeten (nog steeds potjes, probeer wel steeds vaker zelf iets te maken) zei ik tegen Daan: 'mama is eten aan het maken'. En toen echode hij een beetje 'etuh'.

Zaterdag zijn we nog eens naar de kinderboerderij geweest. Daar is Daan ook weer van de glijbaan af geweest. Ik liet hem bovenaan los, Daan zette zich af en Ronald ving hem onderaan weer op. Hij vond dit erg leuk. Ook heeft hij op de schommel gezeten. En hij ging een beetje heen en weer. We zijn ook in de wei geweest met de geitjes en hebben toen wat voer gekocht. Die geiten herkennen dat erg goed en komen zo ongeveer op je af gestormd. Daan wilde het voer niet in zijn handje. Dus toen hebben wij het maar gegeven. Daan vond het volgens mij erg leuk. Alleen af en toe als er net wat te veel geiten om hem heen waren, vond hij het toch wel een beetje eng. Op het laatst begon er een geit aan zijn oortje te knabbelen. Toen begon hij een beetje te piepen en hebben we hem maar opgepakt tussen alle geiten vandaan. Daarna nog lekker wat gedronken en weer naar huis.

 

Donderdag 31 mei 2007: (nog een keer) voorlezen...
een week geleden kon je Daan nog niet 1 bladzijde voorlezen of hij sloeg de bladzijde al om of wilde van je schoot af. Sinds een paar dagen vindt hij voorlezen erg leuk. En dan het liefst tien keer hetzelfde boekje achter elkaar. Ik ken ze inmiddels uit mijn hoofd. ;) Hij wijst nu ook als ik het vraag dingen aan in de boekjes.

Afgelopen maandag zijn we voor het eerst naar de kinderboerderij geweest. Hij was alleen nog gesloten (2e pinksterdag), dus hebben we van achter het hek naar de geitjes gekeken. Daan vond het leuk om te zien. Hij pakte het hek beet, maar zodra er een geit in de buurt kwam, trok hij zijn hand terug. Toch een beetje eng! We plukten wat gras om aan de geiten te geven, maar dat wilde hij niet aanpakken.

Daan kan steeds beter alleen spelen. Hij haalt alle speelgoed uit de kist en brengt blokjes naar mij toe. Ontzettend leuk om te zien hoe hij zo een hele tijd zich kan vermaken.

Teletubbies vindt hij ontzettend leuk om te zien. Het liefst kruipt Daan ongeveer in de televisie.

 

Zondag 27 mei 2007: slaapkop!
er gebeurt hier eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. Alles gaat goed. Daan slaapt goed, eet goed en is ontzettend lief. Hij slaapt zelfs zo goed, dat we in het weekend regelmatig om half tien wakker worden en dat meneer gewoon nog slaapt. 's Middags slaapt hij dan ook gewoon weer en 's avonds gaat hij ook niet later dan acht uur naar bed. Kortom Daan slaapt best veel. Tussen zijn slaapjes door is hij erg actief. Kennelijk heeft hij zoveel slaap nodig. Wij vinden het ook wel lekker dat hij niet zo'n vroege vogel is!

Ik heb hem een paar keer zelfgemaakt eten gegeven. Maar dat vind hij nog niet zo lekker als een potje. Misschien is het nog te grof. Maar misschien vindt hij mijn kookkunsten niet zo geweldig. Daar zal hij het de komende jaren toch mee moeten doen. Vorige week heb ik hem broccoli en sperciebonen laten eten. Maar beiden vindt hij niet echt lekker. Terwijl hij dezelfde groenten uit een potje gewoon smakelijk op zit te eten. Nou ja, we blijven gewoon maar proberen. Overigens vindt hij zelfgemaakt macaroni wel erg lekker.

Er komen nu ook twee tanden door in zijn onderkaakje.

Daan kan nu ook voetballen. En draait ook rondjes. Daar wordt hij zo duizelig van dat hij op zijn kont valt. Erg leuk, vindt hij dat. Dus dat doet hij dan een paar keer achter elkaar. Gisteren zei hij voor het eerst echt papa tegen mij. Jammer dat het geen mama was. Maar hij weet nog niet echt het verschil tussen papa en mama. Hij wees mij aan en zei papa.

Daan is ook weer op de foto gezet door een fotograaf. Samen met zijn twee neefjes Sander en Thomas. De foto's staan in het fotoboek.

 

Zondag 15 april 2007: ziek
vorige week is Daan ziek geweest, voor het eerst was hij echt ziek. Hij was een beetje hangerig. En viel zelfs bij mij op schoot in slaap. Zondag na zijn middagslaapje had hij zelfs 39,6. Na een paracetamol zakte zijn temperatuur weer. Hij heeft een paar dagen koorts en/of verhoging gehad. Een paar dagen daarna was opeens zijn ene oortje vies. Dus misschien heeft hij gewoon een oorontsteking gehad.

Daan zegt nog vrijwel niets, alleen ja en die. Maar hij begrijpt ontzettend veel van wat je tegen hem zegt. Meneer vindt het kennelijk nog niet nodig om terug te praten.

Voor het eerst heeft Daan achterop de fiets gezeten. Hij vond het leuk en ik ook. Dus als het lekker weer blijft, gaan we vaker fietsen.

Er komen twee tanden door in zijn bovenkaakje.

 

Zondag 1 april 2007: afzwemmen
de afgelopen tijd is er veel gebeurd. We zijn thuis aan het verbouwen en daardoor is er weinig tijd over om bijvoorbeeld dit dagboek goed bij te houden. Daan heeft een week bij zijn beide opa's en oma's gelogeerd en dat ging hartstikke goed. Het maakt hem niet uit waar hij slaapt. Hij vindt het allemaal goed. Lekker makkelijk, hoor!

Daan heeft 17 maart afgezwommen. Het was een gewone zwemles, alleen hadden ze het zwembad versiert met slingers. Hij heeft een echt diploma gekregen waarop staat wat hij heeft gedaan. Foto's van het afzwemmen staan in het fotoboek.

Vorige week hebben we zijn eerste echte schoentjes gekocht, zodat hij nu ook buiten kan lopen. Het zijn hele stoere stappers.

Daan begrijpt ook al veel en leert nu heel snel. Alleen woordjes daar doet hij nog niet aan. Tot nu toe is alles 'ja'. Hij zegt ook al een hele poos papa en mama. Maar nog niet gericht naar ons. Maar hij begrijpt dus wel veel. In zijn kamer hangt een lamp in de vorm van een zon. Als je vraagt: waar is de zon?. Dan wijst hij naar de lamp. Als je vraagt om in zijn handen te klappen of te zwaaien dan doet hij dat ook. Heel schattig.

Daarnaast kan hij nu ook al (sinds ongeveer een week) de trap oplopen. Ik heb hem er één keer bijgeholpen en nu kan hij het zelf.

Buiten lopen vindt hij ook erg leuk. Soms is hij eigenwijs en wil Daan 'zelluf' lopen. Alleen dan gaat het niet altijd even snel en de goede kant op.

We zijn tevreden met hem en zijn erg trots op hem. Alles gaat goed. Hij slaap goed en eet goed. Alleen nog niet met de pot mee. Hij drinkt nu ook uit een open beker. En dat gaat vaak erg goed.

 

Dinsdag 6 maart 2007: los lopen
Daan loopt nu sinds ongeveer een week echt goed los. Hij loopt lange stukken door de kamer en kan zich ook weer omkeren en terug lopen. Wat hij nog niet kan is zomaar gaan staan. Hij heeft echt een steuntje nodig om zich op te trekken.

Ook lacht hij nu anders. Alsof hij om zijn eigen grapjes lacht. Erg leuk om te zien.

Ik heb hem nu geleerd dat een koe boe zegt. Als ik de koe aanwijs, dan roept Daan boe. Maar hij zegt ook boe als je vraagt wat een hondje doet. Dus het gaat nog niet helemaal altijd goed.

 

Vrijdag 23 februari 2007: kusje
Daan loopt steeds langere stukjes los. Hij loopt de hele kamer door van de bank naar de tafel naar de andere bank naar de hoge tafel naar zijn speelgoed. Ook lukt het om steeds langere stukjes zonder steun tussendoor te lopen.

Daan geeft nu ook kusjes. Als je vraagt om een kusje, komt hij met zijn mondje (vaak open) naar je toe. Heel erg schattig!

 

Zondag 11 februari 2007: eerste verjaardag en los lopen!
afgelopen vrijdag was het zover: Daan zijn eerste verjaardag! Hij heeft veel kadootjes gekregen. Het uitpakken ging nog niet zo snel. Het papier was overigens interessanter dan het kadootje dat erin zat. Dat zal volgend jaar wel anders zijn. We hadden slingers opgehangen en ballonnen. Ik had een feesthoedje in elkaar geknutseld voor Daan. Maar hij vindt dingen op zijn hoofd niet zo leuk, hij probeert dat er altijd vanaf te halen. Dus we hebben heel snel een paar foto's gemaakt van Daan met zijn feesthoedje.
Ook had ik een grote slagroomtaart gehaald en daarop één kaarsje aangestoken. Op de televisie zie je ze dan altijd graaien in de slagroom. Maar Daan niet hoor. Op een gegeven moment greep hij wel naar het kaarsje. Dat hebben we toen maar snel weggehaald. Ronald heeft wat slagroom op zijn toet gesmeerd voor de foto. Hij vond het overigens wel erg lekker.

Daan heeft de afgelopen week steeds vaker wat stapjes los gezet. Van de ene bank naar de andere. Of van de tafel naar de bank. Steeds maar 1 of 2 stapjes. Af en toe probeer ik hem los te laten en kijk ik of hij nog wat stapjes zet. Vandaag probeerde ik het weer en zowaar: hij liep los. Hij viel ook nog erg vaak, maar hij liep echt los. We hebben er gauw een paar filmpjes van gemaakt.

Vorige week vond hij de zwemles erg leuk. Hij klapte in zijn handen, spetterde op het water en sprong de hele tijd. Hij had het erg naar zijn zin. Erg leuk om te zien. 17 maart gaat hij afzwemmen. Wat dat dan ook mag inhouden.

Overigens klapt hij nou ook op commando in zijn handen. En wijst hij ook naar alles met zijn wijsvingertje. Leuk om te zien.

 

Zondag 28 januari 2007: eerste stapjes los
het gaat nog steeds erg goed met Daan. Hij eet alles wat je hem maar voorzet. Hij slaapt erg goed 's nachts. En hij is erg ondernemend, zoals ze dat zo mooi noemen. De keuken is niet meer veilig voor Daan, maar ook de planten moeten het ontgelden. En de laatjes en deurtjes van het dressoir zijn ook erg mooi om open te doen. Ook is het erg leuk om overal op te slaan met blokjes, zoals de tafel. Maar ook de tv en mama zijn erg leuk om op te slaan. In combinatie met het nog niet begrijpen van het woord 'nee', is dit soms erg vermoeiend.

Vorige week zondag zijn Daan zijn haren voor het eerst geknipt. Zijn haren kwamen een heel eind richting zijn wenkbrauwen. Dus vonden wij dat het tijd was om er een beetje vanaf te knippen. Het ging best goed, hij zat redelijk stil. Er waren twee jonge poesjes bij de kapper en die vond hij ontzettend interessant.

Vorige week maandag (22 januari) heeft Daan voor het eerst een paar stapjes los gedaan. En ook dat heb ik gemist... Hij stond in de box bij opa en oma van der Werf. Oma was bezig met zijn neefje Thomas. En nieuwsgierige Daan mocht dat natuurlijk niet missen. Dus draaide hij zich om en liep los van de ene kant van de box naar de andere kant. Helaas heeft alleen opa dit gezien. En na deze ene keer heeft hij het kunstje nog niet herhaald. Jammer hoor.

Over twee weken wordt Daan alweer 1 jaar. Wat gaat de tijd snel...

 

Zondag 14 januari 2007: klap eens in je handjes...
sinds een week kan Daan in zijn handen klappen. Grappig om te zien. Hij doet het ook al wel eens als je het liedje: klap eens in je handjes zingt.

Van de week ben ik weer bij het consultatiebureau geweest. Daan is nu 11 maanden en weegt nu 10, 160 kilo en is 78 cm lang. Gewicht is op het gemiddelde en lengte is iets boven het gemiddelde. Verder ging het allemaal goed. Aan het einde kreeg Daan weer zijn prikje. Hij trok een moeilijk gezicht, alsof hij aan het poepen was. En toen de prik klaar was, ontspande hij weer. Geen huiltje, niks. Stoere vent, he!

Los lopen doet Daan nog niet. Hij staat wel steeds makkelijker en loopt ook steeds makkelijker rond de tafel. Maar los lopen vindt hij, denk ik, nog een beetje eng.

 

Woensdag 3 januari 2007: verkouden
Daan is al een aantal weken erg verkouden. Af en toe heeft hij wat koorts of verhoging. Verder is hij erg vrolijk en eet en drinkt gewoon goed. Je merkt verder niets aan hem.

Met kerst is hij voor het eerst wezen logeren. We vonden het best spannend. Eerste kerstdag hebben we gegeten bij mijn ouders en hebben we hem daar in het campingbedje gelegd. Toen we 's avonds naar huis gingen, hebben we Daan daar laten slapen. Het is best gek om thuis te komen en 's ochtends wakker te worden zonder Daan. Het is helemaal goed gegaan. Hij is 's nachts niet wakker geworden en 's ochtends om een uur of half negen hebben ze hem maar wakker gemaakt.

Tweede kerstdag hebben we bij Ronald zijn ouders gegeten. Daan en Sander zaten naast elkaar in een kinderstoel. Ze vonden dat erg leuk.

Met oud en nieuw zijn we bij Marco en Tineke geweest. Daan heeft daar in zijn campingbedje op zolder geslapen. Ik was erg benieuwd of hij om twaalf uur zou doorslapen. Overdag werd er ook al flink vuurwerk afgestoken. Toch heeft hij erg goed geslapen. Hij sliep zelfs erg lang. Ook om twaalf uur sliep hij gewoon dwars door al de herrie heen. Het was nogal een herrie. Je hoorde het vuurwerk door de babyfoon heen. Maar hij sliep gewoon door. Ook daar is hij blijven slapen en dat ging ook weer hartstikke goed.

Verder gaat het erg goed met Daan. Hij slaapt 's nachts erg goed. Hij eet nu ook steeds vaker vers fruit i.p.v. een potje. Warm eten gaat nog niet zo goed. Dus dat krijgt hij nog wel iedere keer uit een potje.
Daan staat steeds langer los. Het is wachten op de eerste stapjes los. Hij slaapt nu vanaf ongeveer half acht 's avonds tot een uur of half negen 's ochtends. 's Middags slaapt hij nog zo'n 2 a 2,5 uur.

 

Zondag 10 december 2006: dansen op muziek
na de eerste keer samen eten hebben we nog een keer samen gegeten. Maar dat was geen succes. Uiteindelijk hebben we toch maar een potje opengetrokken.

Afgelopen zaterdag waren sinterklaas en zwarte piet bij de VVBB. Daar zijn we heen geweest met Daan. Het ging een stuk beter dan toen de zwarte pieten bij ons thuis kwamen en hij daar op schoot ging. Hij hoefde niet te huilen, maar heeft ook niet op schoot gezeten.

Daan is de afgelopen twee weken heel erg verkouden. Erg zielig hoor. Hij heeft er niet ontzettend veel last van. Maar doordat er veel snot uit zijn neus loopt, wil ik zijn neus regelmatig even afvegen. Dat vindt hij niet zo leuk.

Zijn hoektand onderin is al een tijdje door. Daarnaast staat hij nu sinds ongeveer een week ook af en toe los. Hij heeft dan een speeltje in zijn ene hand en dan pakt hij het ook met zijn andere hand. Hij staat dan twee seconden los en valt dan op zijn billen. Waar een luier toch al niet goed voor is. Afgelopen vrijdag zat ik met Daan een boekje door te kijken, waar ook muziek uit komt. Hij zat bij mij op schoot en als de muziek te horen was, begon Daan een beetje heen en weer te deinen met zijn hoofd en zijn bovenlichaam. Erg schattig.

Afgelopen dinsdag bij het zwemmen mochten we van de grote glijbaan. Ik zat te twijfelen, maar ben uiteindelijk gegaan. Het ging best hard en Daan vond het niet leuk. Aan het einde begon hij een beetje te huilen.

Daan eet ook al hele bananen. Ik heb hem gisteren en vanmorgen een halve banaan in zijn handje gegeven. Hij stopt dat in zijn mond en hapt er stukjes vanaf.

Het gaat erg goed met Daan. Hij slaapt goed, eet goed en lacht veel. Kortom een tevreden ventje dat de wereld (woonkamer) al kruipend aan het ontdekken is.

 
Zondag 26 november 2006: samen eten
we hebben vandaag voor het eerst samen gegeten. Ik had bloemkool, aardappelen en worst gekookt. Het ging best goed. Grotere stukken gingen gewoon zijn mondje in.
 

Dinsdag 21 november 2006: zwarte piet is eng
Daan moet niets hebben van zwarte piet. Zondagavond kwamen twee zwarte pieten ff langs na het avondeten. Hij zat nog in zijn kinderstoel en dat ging op zich wel goed. Hij keek erg verbaasd. Maar huilen deed hij nog niet. Let wel: nog. Want toen meneer bij zwarte piet op schoot werd gezet, zette hij het op een brullen. Het was geen succes. Op een afstandje veilig bij mama was het wel goed.

Vanochtend tijdens het zwemmen zag ik dat zijn andere hoektand onderin doorgaat komen. Ik zag nog geen wit stukje tand, maar wel zat er in zijn tandvlees een doorzichtig streepje.

 

Zaterdag 18 november 2006: nee, dat mag niet...
Daan maakt nu de hele kamer onveilig. Hij kan ook erg lief in de box spelen, maar na een tijdje wil meneer toch graag meer zien. Hij kruipt de hele woonkamer door en trekt zich overal aan op. Hij staat wel veel stabieler dan in het begin en glijdt dus al minder vaak onderuit. Maar nog steeds, zeker als hij moe wordt, valt hij regelmatig. Inmiddels heeft hij ook ontdekt dat laatjes en deurtjes opengaan als je aan het greepje trekt. En dus gaan alle deurtjes en laatjes één voor één open. Het is ontzettend leuk dat hij zoveel meer kan tegenwoordig. Maar het is ook vermoeiend. Je loopt de hele dag achter hem aan (als hij in de kamer rondkruipt) en het 'nee, dat mag niet...' is nu dan echt begonnen.

Terwijl ik dit typ, staat hij in de box en ziet een vogel in de tuin. Hij wordt er erg enthousiast van. Leuk om te zien en te horen.

Daan slaapt al een aantal maanden van ongeveer 11.00 uur tot 13.00 a 14.00 uur. En dan 's middags slaapt hij af en toe nog een halfuurtje. Om 19.30 uur krijgt hij zijn laatste fles en dan gaat hij (vaak zonder morren) lekker slapen.

Zijn hoektand bovenin (voor hem links) is nu inmiddels ook al helemaal door.

 

Zondag 5 november 2006: staan met één hand los
het kruipen gaat steeds sneller en ook het staan is niet meer zo wiebelig als in het begin. Hij trekt zich steeds sneller op. De eerste stapjes zijn inmiddels ook al gezet. Daan had zich opgetrokken aan zijn speelgoedkist die vlakbij de box staat. Hij probeerde van de speelgoedkist over te pakken naar de box en dat lukte. Staan doet hij ook steeds vaker met maar één hand vast, want met die andere hand kan je dan heel handig allerlei dingen pakken.

De hoektand bovenin (voor hem rechts) is nu helemaal door.

Daan krijgt nu helemaal geen borstvoeding meer. Het afbouwen is erg goed gegaan. Helemaal zonder stuwing en zonder borstontsteking. Want voor dat laatste was ik toch wel bang.

We hebben nu ook een traphek bovenaan de trap gedaan, zodat Daan ook boven een beetje kan kruipen zonder gevaar. We doen het altijd dicht, alleen van de week was ik dat even vergeten. Meneer kroop rustig rond boven en ging richting de gang. Ik keek naar hem en zag het hekje openstaan. Ik wist niet hoe snel ik naar het hekje moest sprinten. Het ging allemaal goed, maar ik schrok wel even heel erg.

 

Vrijdag 20 oktober 2006: staan!
nu Daan eenmaal weet hoe hij moet kruipen is hij niet meer te stoppen. In de box is het dan ook minder leuk. Hij wil graag op de vloer kruipen en alles van dichtbij bekijken. Speelt hij in de woonkamer met zijn speelgoed en is mama even in de keuken. Dan komt Daan even later ook naar de keuken gekropen. In het fotoboek is een filmpje van het kruipen van Daan gezet. Het is ontzettend leuk om te zien hoe hij vooruit komt. Ook kan hij vanuit zitten gaan kruipen. Maar vanuit kruipen naar zitten gaat nog net niet. Het eerste echte kruipen heb ik als werkende mama gemist. Dat hebben zijn opa en oma gezien. Helaas heb ik de eerste keer staan ook gemist. Vandaag op papadag heeft Daan zich vanuit kruiphouding opgetrokken aan de tafel tot staan. Ik dacht dat ik ergens had gelezen dat wanneer kindjes kunnen kruipen, het daarna soms erg snel kan gaan. Maar zo snel... Ben benieuwd of dit een éénmalige actie van Daan was of dat hij het ook binnenkort aan mama gaat laten zien. Tja, het leven van een werkende mama gaat niet over rozen.

Van de week dacht ik al zijn zesde tandje (bovenin) te zien doorkomen, en volgens mij komt ook aan de andere kant (weer bovenin) zijn zevende tandje door. Tandjes komen bij Daan met zijn 2-en. Ook is Daan nu weer erg verkouden.

 

Maandag 16 oktober 2006: kruipen, zwaaien en papa / mama
het afbouwen van de borstvoeding gaat tot nu toe erg goed. Ik heb inmiddels ook de avondvoeding laten vallen. Hij krijgt dus alleen nog maar 's morgens borstvoeding uit de fles.

Al een tijdje is Daan bezig om vooruit te komen, soms ging er één handje naar voren. Maar het tweede handje ging niet naar voren, laat staan zijn knieëen. Tot nu toe kroop hij alleen in zijn achteruit, maar nu heeft hij ook de vooruit gevonden. Het was ook best moeilijk voor hem. We hebben laminaat liggen op de vloer en dat is natuurlijk hartstikke glad om op de kruipen en dan gaat achteruit makkelijker. Gisteren begon het al een beetje met kruipbewegingen, maar echt vooruit kwam hij nog niet. En vandaag bij opa en oma kroop hij voor het eerst echt. Beide handen één voor één naar voren en ook de benen. Thuis heeft hij het ook gedaan, al was het op het laminaat best moeilijk. Maar het ging!

De laatste dagen zwaait hij ook regelmatig. Hij zwaait nog niet altijd terug als je naar hem zwaait. Maar vaak gaat voorzichtig zijn handje heen en weer en open en dicht. Erg leuk om te zien.

Ook het brabbelen gaat steeds meer met klanken: dada enzo. Soms lijkt het alsof hij ook papa en mama zegt.

 
Donderdag 12 oktober 2006: eerste boterham...
vandaag heeft Daan zijn eerste boterham met smeerkaas gegeten. Het ging hartstikke goed. Hij heeft hem helemaal opgegeten, maar moest wel een paar keer kokhalzen daarbij. Vrijdag en zaterdag kreeg hij weer een boterham 's middags. Maar toen kokhalsde hij veel vaker. Dus ben ik er maar weer even mee gestopt. Hij krijgt nu 's middags een bord pap. Over een weekje ofzo proberen we het maar weer.
 

Zondag 8 oktober 2006: afbouwen borstvoeding
vorig weekend zijn we een weekend weg geweest met mijn werk. We hebben twee nachten in een hotel geslapen en Daan in het campingbedje op onze kamer. Het ging ontzettend goed. Hij heeft erg goed geslapen.

Eind september is zijn vierde tandje bovenin doorgekomen en vorige week maandag is zijn vijfde tandje (ook bovenin) doorgekomen.

Vorige keer bij het consultatiebureau vroeg de arts of hij al reageert op zijn naam. Dat deed hij toen nog niet. De afgelopen tijd hebben we het een beetje uitgeprobeerd. Tot afgelopen weekend reageerde hij niet op zijn naam. Afgelopen zaterdag werden we 's morgens in dat hotel (we waren een weekendje weg) wakker en Daan was ook wakker. Hij lag naast ons. We zaten tegen hem te praten en bij de naam Daan maakte hij een geluidje. Bij een andere naam reageerde hij niet. Het ging erg vaak goed. Dus we hadden echt het idee dat hij reageerde op zijn naam. Daarna hebben we het nog eens geprobeert, maar toen lukte het niet.

Vorig weekend heb ik ook weer een flinke borstontsteking gehad. Vrijdagavond had ik 40 graden koorts. Ik ben direct gaan kolven en toen bleek ook dat er veel minder melk uit komt dan een tijdje geleden. Dat tezamen met dat Daan me een paar keer heeft gebeten en hij ontzettend nieuwsgierig is en overal belangstelling voor heeft behalve mijn borst, heeft me doen besluiten om te stoppen met de borstvoeding. Dus ben ik nu aan het afbouwen. Gisteren heb ik de middagvoeding overgeslagen. Hij krijgt nu 's middags een bord pap. Het was even wennen, maar hij eet het wel helemaal op. Ik had 's avonds geen last van stuwing. Dus dat ging harstikke goed. Wel heb ik 's avonds een erg volle fles kunnen kolven. Hij krijgt nu 's morgens borstvoeding, om elf uur een fruithap, om twee uur een bord pap, om half zes een warme hap met yoghurt als toetje en om acht uur nog borstvoeding. De borstvoeding kolf ik af en geef het met de fles.

Vanmorgen had ik het idee dat hij een beetje zwaaide naar Ronald. Hij deed zijn handje open en dicht. Maar een tweede keer deed hij het niet meer.

 

Zaterdag 23 september 2006: update afgelopen 2 maanden...
Onze computer is de afgelopen tijd stuk geweest, dus heb ik Daan zijn dagboek niet kunnen bijhouden. De afgelopen 2 maanden is er best veel gebeurd.

Daan slaapt de afgelopen tijd steeds vaker op zijn buik en de laatste weken eigenlijk altijd. Een maand terug heeft Daan een aantal nachten slecht geslapen. Hij kreeg ook koorts, hij had een oorontsteking. En ook kwamen er binnen een week twee tanden door op zijn onderkaakje. Eerst een hoektand en later de tweede voortand. Erg zielig hoor.

Sinds een maand ben ik samen met Daan aan het babyzwemmen. Hij vindt het ontzettend leuk. Begin december moet hij 'afzwemmen' voor zijn bronzen teddybeerdiploma. Tijdens de zwemles zingen we liedjes en beweeg je met je kindje door het water. Sinds we zijn gaan zwemmen, spettert Daan met zijn handen op het water.

Daan rolt zich steeds soepeler om. Een maand geleden begon hij zijn voetjes steeds vast te pakken als hij verschoond werd. Hij kon zich toen ook al een beetje verplaatsen. Hij verplaatst zijn handen dan. Ook duwt hij zich met zijn armen naar achteren. Hij kan nu op zijn buik liggen met gestrekte armen. En ook kan hij nu op zijn knieen zitten. Tenminste als ik ze onder zijn buik doe. Ook heeft hij het nee-schudden ontdekt.

Vanaf begin september kan hij zelf op handen en knieen zitten en beweegt dan hard heen en weer. Maar kruipen, dat nog niet. Als hij een speeltje te pakken heeft en een labeltje ziet, dat er aan zit dan stopt hij dat in zijn mond en kauwt erop. Het speeltje is minder interessant, maar die labeltjes...

Sinds een week of twee brabbelt Daan steeds meer. Ook kan hij nu op handen en voeten en dan gaat zijn kont hoog de lucht in. Verder draait hij rondjes op zijn buik. Kruipen doet hij nog niet, maar volgens mij kan dat niet al te lang meer duren.

Wat betreft het eten gaat het hartstikke goed. Daan eet nu hele potjes fruit en groente helemaal leeg. Moeiteloos gaat het erin, alles vindt meneer lekker. Hij weet nu ook dat als hij in de stoel zit, hij eten krijgt. Enthousiast begint hij dan met zijn benen te bewegen. En als je het bakje met eten neerzet is hij helemaal blij. In het begin viel er nog veel van de lepel op zijn slab. Maar die blijven nu ook steeds schoner en de happen worden steeds groter. Hij doet nu ook zijn mond wijd open voor de volgende hap. Hij krijgt nu een hele pot fruit en 's avonds een hele pot 'avondeten'. Af en toe probeer ik ook een broodkorst om op te sabbelen. Maar zodra hij een stukje binnen krijgt, valt het na een tijdje weer uit zijn mond. Met 8 maanden moet je volgens mij gaan beginnen met een boterham. Ben erg benieuwd of dat dan wel zal gaan, want dat is al over een week of twee. Ik prak nu ook maar een liga door zijn fruithap, zodat hij een beetje went aan stukjes. En dat gaat erg goed.

Ik geef nog steeds borstvoeding. Doordat Daan nu drie tanden heeft, heeft hij me ook al een paar keer gebeten. Dat doet hartstikke zeer. Als hij me regelmatig blijft bijten, denk ik dat ik de borstvoeding maar ga afbouwen. Maar tot nu toe valt het nog wel mee.

De afgelopen weken slaapt Daan 's ochtends vanaf een uur of elf tot één uur of half twee. Aan het einde van de middag slaapt hij nog een half uurtje.

De afgelopen dagen is Daan wat huiliger en 's avonds gaat hij ook wat vroeger naar bed. Hij is hartstikke moe aan het einde van de dag. Vanochtend zag ik (waarschijnlijk) de oorzaak van zijn huilen: in zijn bovenkaakje komen twee voortanden door. Aan het einde van de dag had hij nu ook een beetje koorts. Ben benieuwd hoe het vannacht zal gaan, want de afgelopen keren toen er een tandje doorkwam en hij koortsig was, sliep hij erg slecht.

Vanaf nu schrijf ik weer wat regelmatiger, want ik merk dat er de afgelopen tijd best veel gebeurd is.

 

Vrijdag 28 juli 2006: zwemmen in het zwembad
Daan heeft het omdraaien nu echt te pakken. In zijn bedje probeert hij zich de hele tijd om te draaien. Regelmatig wordt hij 's nachts wakker en ga ik naar hem toe en soms vind ik hem dan op zijn buik. Ook als hij moet gaan slapen draait hij zich op zijn buik. Hij valt de laatste tijd ook steeds vaker op zijn zij in slaap. Kennelijk vindt hij dat lekkerder liggen.

Gisteren zijn we wezen zwemmen met Daan in het zwembad. We hadden een zwembandje met zo'n zitje erin gekocht. Daan kan nog niet zelf zitten. In het begin viel hij dan ook telkens naar voren met zijn gezicht op het zwembandje. Maar na een tijdje bleef hij rechtop. Hij vond het leuk. Daarna zijn we in een ander badje gegaan. Alleen dat was denk ik iets te koud, want na een poosje kreeg hij een beetje paarse vingers. Toen zijn we maar weer snel in het ondiepe en warmere bad gegaan.

Bruine bonen met appeltjes vond Daan best lekker. Maar bloemkool is niet aan hem besteed. De eerste keer ging er nog wel een beetje in, maar op een gegeven moment begon hij te huilen. De tweede keer stopte ik het lepeltje wel in zijn mondje en kwam er dus wel bloemkool in zijn mondje. Maar doorslikken deed hij niet. De bloemkool liep dus zo weer uit zijn mondje. Geen succes dus. Overigens vind ik zelf dit potje ook niet echt lekker. Ik begrijp het dus eigenlijk wel.

 

Dinsdag 25 juli 2006: omdraaien
een paar dagen geleden moest je Daan nog een beetje helpen met gaan staan. Nu heeft hij alleen nog je vingers vast en kan hij zichzelf optrekken. Het lijkt wel alsof het iedere dag makkelijker gaat.
Ook lijkt het soms alsof hij zijn armpjes naar je uitstrekt als je hem oppakt. Naast het spelen met zijn handjes speelt hij ook al een poosje met zijn voetjes.

Gisteren lag Daan op zijn speelkleedje op de grond. Hij probeerde zich weer wat om te draaien. Maar dat lukte alsmaar niet. Totdat wij even niet hadden opgelet en toen lag hij op zijn buik. Hij had ook zijn armpjes voor zich gelegd, zodat hij zijn hoofdje goed kon optillen. Vanmorgen liep ik zijn kamertje in om hem een schone luier te geven en toen lag hij ook op zijn buik met zijn armpjes voor zich. Geen idee hoe lang hij zo al lag. Maar hij huilde niet, dus hij vond het nog niet erg. Het omdraaien heeft hij dus ontdekt. Al een aantal weken geleden had hij zich omgedraaid op zijn buik. Maar toen kon hij zijn armpjes nog niet voor zich leggen. Zijn armpje lag nog onder zijn buik en hij draaide zich dus ook zo terug. Nu dus niet meer.

Gisteren ook eens een groentehapje geprobeerd. Ik had verwacht dat dat moeilijk zou gaan en dat hij dit weer erg vies zou vinden. Maar hij trok geen vieze gezichten. Hij vond het lekker en at de bruine bonen met appeltjes gewoon op.

 

Vrijdag 21 juli 2006: zwemmen
afgelopen dinsdag hadden we buiten een zwembadje opgeblazen. Het water dat erin zat was alleen een beetje koud. We hebben Daan een zwembroek aangetrokken en lekker samen in het zwembadje gezeten. Het was alleen niet zo'n succes. Hij vond het veel te koud en begon te gillen. Het was leuk om bij papa of mama op schoot te zitten en met zijn voetjes in het water te zitten. Maar nog verder erin hoefde niet voor hem. Misschien volgend jaar maar weer proberen.

Toen ik dinsdag zijn tandje voelde, had hij er geen last van. We merkten in ieder geval niets aan hem. Donderdagmiddag begon Daan opeens heel hard te huilen een aantal keer. Ik had het idee dat hij last van zijn tandjes had. Ook afgelopen nacht werd hij weer wakker en vanochtend was hij ook vroeg wakker en was erg aan het huilen. Vandaag hebben we dus maar iets gekocht voor zijn tandjes. Hij heeft er niet voortdurend last van, maar af en toe moet hij heel hard huilen. Erg zielig hoor.

De fruithap gaat ook steeds beter. Moeiteloos gaat er een half potje in. En vieze gezichten trekken is ook verleden tijd. Daan heeft ook weer nieuwe geluidjes ontdekt. Sinds gisteren loopt hij heel veel te kuchen, zo'n nepkuchje. En ook het 'briesen' (zoals een paard doet) doet hij heel veel. En met zoveel speeksel, dat zijn hele romper zeiknat wordt.

 

Dinsdag 18 juli 2006: eerste tandje!!!
al een heleboel weken loopt Daan enorm te kwijlen. Alles wat ook maar binnen bereik van zijn handjes komt gaat zijn mondje in en dan kauwt hij er erg hard op. Allemaal tekenen (volgens de boekjes) dat tandjes door gaan komen. En nu is het dan zover! Vanochtend voelde ik in zijn mondje en jawel hoor, op zijn onderkaakje voelde ik iets scherps. Ik heb geprobeerd het te bekijken, maar dat was erg moeilijk. Het zat (voor hem) rechts onder in.

Zondagavond heeft Daan zich trouwens verraden. Zo rond een maand of 5 a 6 krijgen kindjes door dat als ze huilen ze aandacht krijgen van papa en mama. Zondagavond lag hij op zijn speelkleedje bij ons en toen begon hij een beetje te huilen. Ik keek hem aan en hij begon gelijk te lachen. Toen ik hem niet meer aankeek, begon hij weer te huilen. Daarna keek ik hem weer aan en weer een glimlach. Na nog een keer proberen wist ik het zeker: hij heeft het door dat huilen aandacht van papa en mama oplevert.

 

Zaterdag 15 juli 2006: fruit en ziek
we zijn weer bijna een maand verder. Het gaat nog steeds hartstikke goed. Daan slaapt 's nachts heel goed. De afgelopen weken maakt hij weer andere geluidjes. Het is nu meer 'kraaien' en soms echt een beetje gillen. Daan kan soms ook een beetje boos worden. Dan slaat hij met zijn handjes en gilt hij, maar dat is snel weer over. Als je hem nu op zijn buik legt, blijven zijn armpjes niet meer stil liggen.

Twee weken geleden zijn we begonnen met het geven van fruit. Ik had verwacht dat hij vieze gezichten zou trekken, maar dat hij het verder wel zou opeten. Nou dat ging toch wel anders. De eerste keer trok hij inderdaad vieze gezichten, maar hij begon ook te kokhalzen en hij kreeg hele rode ogen. Toen zijn we maar even gestopt en heb ik Daan even op schoot genomen. Na een tijdje spuugde hij al het fruit weer uit. Geen succes dus. Na een aantal keer proberen gaat het nu al veel beter. Hij trekt nog wel vieze gezichten, maar na een aantal hapjes doet hij zelfs zijn mondje open en trekt hij geen vies gezichtje meer. De aanhouder wint.

Afgelopen maandagavond vond ik Daan erg warm. Uiteindelijk heb ik hem voordat hij in zijn bedje ging slapen nog even getemperatuurd: 38,6. Hij had dus wat verhoging. Maar buiten de verhoging merkte ik niets aan hem. Twee dagen daarna heeft hij nog wat verhoging gehad. Maar hoger dan 38,6 is het niet geweest. Overdag was hij niet huileriger dan normaal ofzo. Wel sliep hij de eerste dag heel erg veel overdag. 's Nachts werd hij een aantal keer wakker. Maar dat is nu ook weer over.

Daan kan zich ook optrekken vanuit liggen tot staan als wij hem vastpakken bij zijn handjes. Dit vindt hij heel erg leuk. Hij staat dan wel erg wankel. Erg grappig om te zien.

Anderhalve week geleden ben ik bij het consultatieburo geweest. Daan woog toen 7,6 kilo en is bijna 67,5 cm lang.

 

Woensdag 21 juni 2006: omrollen
vorige week dinsdag was het zover: meneer heeft zich na vele pogingen op zijn buik gedraaid. Hij lag wel op zijn arm, dus hij was ook zo weer teruggedraaid.

Dinsdag was ik ook bij het consultatiebureau. Daan weegt nu ruim 7 kilo en is 66 cm lang. Zijn lengte is iets bovengemiddeld. Hij kreeg ook weer zijn prik. Voorlopig even de laatste. Ik geloof dat hij pas met 11 maanden weer een prik krijgt. Ik heb de wijkverpleegkundige gevraagd of hij inmiddels vier voedingen mag. Op zich mag dat best, hij moet ongeveer een liter melk per dag krijgen. Het beste zou zijn dit te verdelen over vijf voedingen. Maar als ze vijf maanden zijn dan mogen ze naar vier voedingen. Ze gaf aan dat hij op warme dagen het liefst wel weer vijf voedingen zou moeten krijgen. Dus woensdag heb ik dat uitgeprobeerd. Hij heeft toen vier voedingen gekregen. Of het daaraan lag, weet ik niet. Maar hij werd midden in de nacht wakker en het duurde een behoorlijke tijd voordat hij sliep. De nacht daarna weer hetzelfde liedje. Toen had ik hem overdag weer gewoon vijf keer gevoed. Het is bij deze twee keer gebleven. Nu slaapt hij weer erg goed. Ik wacht dus maar even met vier voedingen. Misschien lag het daar helemaal niet aan, maar ja.

Als Daan ongeveer vijf maanden is, gaan we eens proberen om hem fruit of groente te geven.

Donderdag 1 juni 2006: een tevreden ventje
eigenlijk gebeurt er niet veel bijzonders hier. Het gaat hartstikke goed. Daan slaapt 's nachts nog steeds goed en overdag ook. Het is een tevreden ventje. Hij lacht heel veel, zeker als je met hem gaat 'vliegen'. Dat vindt hij helemaal te gek. Hij pakt veel dingen met zijn handjes en alles moet dan zijn mond in. Doordat hij meer met dingen om zich heen bezig is, kan hij zich ook langer in de box vermaken. Ook kwijlt hij heel veel. Dus misschien komen er binnenkort wel tandjes door.

Omrollen doet hij nog niet maar is er wel mee bezig. Hij zet zich met zijn voetjes af en beurt dan zijn kont op. Een been zet hij iets harder af, waardoor hij beetje op zijn zij gaat liggen. Als hij zich nog wat harder af gaat zetten, dan draait hij zich om. Dat zal dan ook wel weer even schrikken voor hem zijn.

Hij drinkt ook erg veel. Als je borstvoeding geeft, weet je natuurlijk niet hoeveel je kind binnen krijgt. Maar de afgelopen keren als ik 's morgens kolf, dan krijg ik er zo'n 250 a 300 ml uit. En dat drinkt hij bijna helemaal op. Ook de twee flessen 's middags van 200 a 220 ml drinkt hij vrijwel helemaal op. Terwijl een kindje van zijn leeftijd zo'n 150 a 190 ml flesvoeding per keer zou moeten krijgen. Ik ga de volgende keer bij het consultatiebureau maar eens vragen of hij niet naar vier voedingen mag gaan.

 
Dinsdag 23 mei 2006: handen
nu weet ik het zeker dat Daan zijn handjes heeft ontdekt. Maandag was hij bij opa en oma v/d Werf en daar kreeg hij een speeltje in zijn handen. Dat liet hij na een tijdje los en toen lag het op zijn buik. Hij lag in zijn wippertje. En toen ze even niet naar hem keken, had hij ondertussen het speeltje weer gepakt en stopte hij het in zijn mond. Gisterenavond bij het verschonen zat hij ook zijn vuistje te bestuderen. Zijn vuistje ging van boven naar beneden en hij volgde het met zijn ogen. Ook probeert hij veel dingen te pakken met zijn handjes.
 

Zondag 21 mei 2006: vermoeiende nacht
de laatste tijd heb ik weinig geschreven. Het werken is leuk, maar het is daardoor wel drukker. En dus minder tijd om in mijn dagboek te schrijven. Het kolven op het werk gaat goed. Daan drinkt zijn flesjes ook goed leeg. Op maandag gaat hij naar Ronald zijn ouders, woensdag past mijn moeder op en vrijdag is het papa-dag.

Daan is intussen ook al weer naar het consultatieburo geweest. Daar heeft hij zijn tweede prik gekregen. Ook daar heeft hij weer geen last van gehad, gelukkig. Hij zit nog steeds op de gemiddelde groeicurve en weegt alweer 6.170 gram.

Hij is een echte kletskous en maakt veel geluiden. Hij kan nu ook beter bij je op schoot zitten. Ook zit hij steeds meer gefocusd naar dingen te kijken. En volgens mij ook naar zijn handjes. Maar dingen echt bewust pakken doet hij nog niet zo veel. Wel heb ik het idee dat dat niet al te lang meer kan duren, want hij is er wel een beetje mee bezig. Ook duimt Daan heel veel.

Op het consultatieburo heb ik eens gevraagd of hij echt om 23.00 uur 's avonds nog een voeding nodig heeft. Want we moeten hem er voor wakker maken en hij valt tijdens de voeding voortdurend in slaap. Dus heel veel krijgt hij dan niet binnen. Hij mag per etmaal 10 a 12 uur zonder voeding. De vraag is natuurlijk of meneer dat ook wel wil. Nu voed ik hem zo rond een uur of negen voor het laatst. Het gaat erg goed. Afgelopen nacht heeft Daan alleen voor het eerst lopen 'spoken'. Hij werd wakker om 1.30 uur en was echt klaar wakker. Ik heb hem geprobeerd in slaap te wiegen. Dat werkte niet. Toen heeft papa maar zijn luier verschoond, die was idd erg vies en vol. Maar of dat de oorzaak van zijn huilen was? Weer in slaap geprobeerd te krijgen. Dat lukte dacht ik. Maar na een half uurtje ofzo werd hij weer wakker. Uiteindelijk maar om 3.00 uur een voeding gegeven. Nou dat lustte hij wel. Toen weer geprobeerd, maar ook nu sliep hij niet. Uiteindelijk maar de kinderwagenbak gepakt en naast ons gelegd en met mijn arm de speen in zijn mond gehouden. Na een tijdje sliep hij en werden we pas weer om 9.00 uur wakker. Toen heb ik Daan maar weer gevoed. Een vermoeiende nacht was het. Maar dit was eigenlijk pas de eerste keer dat hij 's nachts zo moeilijk deed. Ben benieuwd naar aankomende nachten.

Maandag 8 mei 2006: eerste werkweek achter de rug
mijn eerste werkweek na mijn verlof zit er alweer op. Nou ja, week... Het waren in totaal twee werkdagen. Ik vond het erg leuk en het ging best goed. Ik moet alleen er wel weer erg in komen.

Zondag zijn we naar Max gaan fietsen. We hebben nl. een fietskar gekocht. Daar kan Daan dan in de maxicosi in. Ik weet niet of hij het leuk vond, maar hij viel wel in slaap. Dus hij kon zich er goed ontspannen. We hebben foto's daarvan geplaatst in het fotoboek.

 

Vrijdag 28 april 2006: einde verlof...
vandaag mijn laatste dag van mijn verlof. Maandag moet ik alweer beginnen met werken. Ik heb er best zin in, maar aan de andere kant zie ik ook op tegen het 'gedoe'. Halen en brengen naar de oppas enzo. Daar moeten we even handigheid en ritme in zien te vinden en dan zal dat ook wel makkelijker gaan.

Daan lacht steeds meer naar ons en maakt ook steeds hardere geluidjes. Ook als hij rustig in de box naar zijn mobile ligt te kijken maakt hij geluidjes.

Eerst kon Daan alleen staan als hij boos was en nu kan hij ook staan wanneer hij rustig is. Ook als hij tegen je aan over je schouder ligt, strekt hij telkens zijn beentjes.

Afgelopen zondag was de eerste dag dat ik Daan een hele dag bij zijn opa en oma heb achtergelaten. Het viel me mee hoeveel moeite het kostte. De brandweerharmonie had showweekend en normaal gesproken is dat zowel de zaterdag als de zondag. En blijf je daar dus ook slapen. Maar ik vind Daan nog wat te jong om hem een nachtje ergens anders te laten slapen. Dus ben ik alleen de zondag gegaan. Het was leuk. De dag vloog voorbij en voor je het weet ben je weer thuis. Zaterdagavond heb ik trouwens ook weer gewaterpoloed. Ook dat was weer erg leuk. Alleen wel erg vermoeiend.

Ik ben deze week weer begonnen om hem in te bakeren. Soms slaapt hij vrij rustig en soms niet. Dus ik weet nog niet of het gaat werken. Hij ligt alleen met zijn armpjes ingebakerd en zijn beentjes trekt hij soms op. We blijven nog maar even proberen. 's Avonds leggen we hem ook weer in zijn bedje. Een tijdje hebben we hem beneden gehouden, omdat hij niet wilde slapen in zijn bedje. Maar nu heeft hij twee avonden weer boven geslapen.

 

Zaterdag 15 april 2006: lachen met geluid
afgelopen maandag was de babyreunie. Daan heeft de hele tijd rustig geslapen. Tijdens de babyreunie heeft iedere moeder haar bevallingsverslag gedaan. Drie baby'tjes van de dertien kwamen blauw ter wereld. Wat schrok ik hiervan zeg! Wij weten natuurlijk maar al te goed dat een kindje krijgen niet vanzelfsprekend is en dat het nog best vaak mis gaat. Maar toch schrok ik hier nog weer van. Gelukkig gaat het met alle kindjes nu goed.

Dinsdag zijn we eerst naar het consultatiebureau geweest voor o.a. een prik. Daan weegt nu 5.280 gram en is 58 cm lang. Hij zit precies op de gemiddelde groeicurve. Verder gaat alles goed. Alleen heeft Daan volgens mij moeite met in slaap komen. Dus heb ik dat besproken met de wijkverpleegkundige. Zij gaf aan dat inbakeren misschien een goed idee is. Zo heeft hij geen last meer van rondwapperende handjes die opeens voorbij komen vliegen. Daarna kreeg hij een prik. Hij zette het even op een brullen. Maar ik kreeg hem al snel getroost. Van de week heb ik het inbakeren geprobeerd. Maar dat was toen geen succes. Hij was zo boos geworden dat hij de doeken los had gemaakt.

Daarna naar de babymassage. Daan vond het in het begin wel lekker, maar had er op een gegeven moment genoeg van. Zal ook wel met die prik te maken hebben. Gelukkig heeft hij geen last gehad van de prik. Hij is niet ziek geworden en hij heeft ook geen last van zijn beentje gehad. Wel had hij wat lichte verhoging eventjes.

Vrijdag aten we patat. Astrid was er ook. Zij hield een patatje voor zijn gezicht. En op een gegeven moment ging zijn handje ernaar toe en hij greep ernaar! Hij greep helemaal mis, maar hij probeerde het wel.

Vandaag kon je bij de AH foto's laten maken van je kindje. Dat hebben we gedaan. We gingen er met de wandelwagen heen, maar ik denk dat we iets te kort voor de voeding ernaar toe zijn gegaan. Hij bleef brullen. Normaal gesproken krijg je hem stil wanneer je maar gaat wandelen. Maar nu trapte hij daar niet in. De hele weg heeft hij gehuild, dus ik zag het niet meer zo zitten. Bij de fotograaf aangekomen moest hij op zijn buik gaan liggen. Er zijn een stuk of tien foto's gemaakt en hij heeft helemaal niet gehuild! Ik ben benieuwd naar de foto's. Thuis heeft Ronald ook wat potretfoto's gemaakt. Ze zijn errug leuk geworden (zie fotoboek).

Daan maakt steeds meer geluidjes en lacht ook steeds meer en langer achter elkaar. Hij reageert dan echt op jou. We kunnen echt met elkaar aan het 'praten'. Ook lacht hij nu af en toe met geluid. Helemaal geweldig is dat!

De laatste dagen slaapt hij ook wat meer overdag. Maar het is wel moeilijk om hem lang achter elkaar te laten slapen.

 

Vrijdag 7 april 2006: nog steeds doorslapen
Daan slaapt 's nachts nog steeds door. Om een uur of elf krijgt hij nog een voeding en dan pas weer om acht uur 's morgens. Gisternacht werd hij eventjes wakker om een uur of vier maar sliep nadat hij zijn speen kreeg weer keurig door. Ik vind het heerlijk en hoop dat het zo blijft.

De babymassage was leuk. Daan vond het zo lekker dat hij ervan in slaap viel. Of hij was gewoon hartstikke moe. Meestal krijgen ze daarna voeding en dan slapen ze heel goed. Maar Daan was te moe om echt goed te drinken. Ik ga het thuis nu ook maar eens proberen.

Daan begint steeds vaker en meer geluidjes te maken. Hartstikke leuk is dat en dan 'praat' ik maar in zijn taaltje terug.

Sommige mensen noemen Daan soms per ongeluk Max*. Nou vinden wij dat helemaal niet erg. Sterker nog: ik doe het zelf ook wel eens. En in gedachten doe ik het heel erg vaak. Eigenlijk vind ik het zelfs wel leuk. Op die manier blijkt dat het eigenlijk heel gewoon is. Nou ja, natuurlijk niet gewoon dat het normaal is dat baby'tjes dood gaan. Maar dat Max* er dus gewoon bij hoort en niet wordt vergeten.

Maandag a.s. is de reunie van de zwangerschapsyoga. Lijkt me leuk om al die baby'tjes te zien die ongeveer even oud zijn. En dinsdag gaan we weer naar het consultatiebureau en dan krijgt hij zijn eerste prik. En daarna door naar de babymassage.

 

Maandag 3 april 2006: eerste nacht doorslapen!
vorige week herkende Daan mij. Tenminste dat dacht ik. Ik kwam zijn kamer twee keer vlak achter elkaar binnen en ging bij zijn bedje staan. Ik zei niets tegen hem, maar hij begon gelijk te lachen. Ik had het idee dat hij mij herkende. Hartstikke leuk is dat! Maar soms kan hij ook heel erg boos zijn en is hij niet makkelijk te troosten. Als hij zo boos is dan strekt hij zijn hele lichaampje en kan hij ook staan (met hulp van ons ;-)).

Afgelopen nacht heeft Daan doorgeslapen vanaf de voeding van elf uur tot ongeveer half acht. Heerlijk was dat! Het duurde even voordat meneer sliep (pas om een uur of één), maar hij begon pas geluidjes te maken na zeven uur. Dan is hij nog niet wakker, maar wel wakker aan het worden.

In het weekend ging het hartstikke goed met Daan. Hij was minder huilerig en ging makkelijker slapen dan de dagen daarvoor. Ik ben hem nu ook weer meer in zijn bedje aan het leggen om te slapen. Want misschien is hij de afgelopen tijd wel zo huilerig omdat hij heel erg moe is.

Morgen ga ik babymassage doen. Ik ben benieuwd wat ik ervan vind, maar vooral wat Daan ervan vindt.

 

Vrijdag 24 maart 2006: spugen
Daan heeft gistermiddag tijdens de voeding veel gespuugd. Het kwam er echt in een grote golf uit. Soms spuugde hij wel wat of liet hij wat lopen. Maar dit was echt veel.

Gisteravond had ik hem om elf uur gevoed en hij wilde maar niet gaan slapen. Dit is trouwens de afgelopen nachten het geval. Meneer wil niet meer zo gemakkelijk gaan slapen. Toen ik bij hem kwam, spuugde hij in een keer weer ontzettend veel. Ik moest zijn pakje en romper verschonen. Beiden waren erg nat. Toen maar weer gevoed om één uur, want hij bleef huilen en had gewoon honger. Dat was voldoende want daarna sliep hij hartstikke goed. Zelfs zo goed dat hij om ongeveer zeven uur wat geluidjes begon te maken en ik ging eruit, maar hij sliep nog en hij werd weer stil. Uiteindelijk werd hij pas na achten wakker. Dus heeft hij ruim zes uur achter elkaar geslapen en daarmee ik ook. Heerlijk was dat!

Hij ligt nu heerlijk in de box en volgt al goed met zijn oogjes de muziekmobiel die boven hem hangt. Dat deed hij al wel langer. Maar nu gaat zijn hoofdje ook echt mee.

 
Woensdag 22 maart 2006: langere nachten?
we houden bij wanneer ik Daan de borst geef, om te kijken of er een ritme in komt. Nu heb ik het idee dat de tussenpozen tussen het voeden 's nachts langer worden. Gisternacht zat er zelfs 6 uur tussen de laatste avondvoeding en de nachtvoeding. Nou maar hopen dat dit doorzet en dat uiteindelijk de nachtvoeding wordt overgeslagen. Lijkt me heerlijk, weer een hele nacht slapen zonder onderbreking. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat dat gebeurt.

Maandag 20 maart 2006: borstontsteking en koortslip
dinsdagavond begon het voeden wat pijnlijker te worden, maar ik zag niets bijzonders aan mijn borst. Woensdagochtend zat er een grote rode plek, maar ik had nog geen koorts. Gelukkig maar. Toen ben ik begonnen met afkolven na iedere voeding. Zodat de borst goed leeg werd gemaakt. Ik heb nu dan ook al een aardige voorraad melk. Donderdag kreeg ik wel koorts en heb ik uiteindelijk de dokter maar gebeld. Ik kon daar 's middags terecht. Ik had inmiddels bijna 39 graden koorts. Hij heeft mij medicijnen meegegeven die ik direct bij de apotheek heb opgehaald. 's Middags deed het voeden echt ontzettend veel pijn, maar gelukkig is het niet nog pijnlijker geworden. Vrijdag had ik geen koorts meer en zaterdag was de rode plek alweer weg.

Helaas kreeg ik toen een koortslip. Ik zat erg te twijfelen of het wel een koortslip was, omdat het alleen maar een klein rood plekje bij mijn lip was. Maar het heeft zich toch doorgezet. Nu mag ik Daan niet knuffelen, maar dat ga ik lekker inhalen als de koortslip weer weg is.

Woensdag 15 maart 2006 (4w6d): bezoek consultatieburo
gisterochtend ben ik bij het consultatieburo geweest. Dat was nog een hele toer. Ik ben lekker gaan wandelen, want het was droog. Alleen wel ook ontzettend koud. Bij het consultatieburo aangekomen, bleek dat ik erg ruim de tijd had genomen. Nou ja, geen punt kon ik lekker op mijn gemak Daan uitkleden en hem laten wegen en meten. Toen meneer op de weegschaal lag in zijn nakie vond hij het nodig om eens lekker te gaan plassen. Snel de luier er tegen aan. Maar helaas had hij toen al veel ondergeplast. Daan weegt nu 4.380 gram en is 54,5 cm lang. Hij groeit dus goed. Daarna zijn we bij de arts geweest. Zij heeft het een en ander nagekeken en alles zag er goed uit. De volgende keer is als Daan 2 maanden is en dan wordt hij ook gelijk ingeent. Zielig hoor.
 

Maandag 13 maart 2006 (4w4d): afkolven en eerste flesje
zaterdag ben ik begonnen met eens wat af te kolven. Als we nl. een keertje weg willen moet je wel wat melk op voorraad hebben. Het ging goed en zondag heeft Ronald Daan voor het eerst de fles gegeven. Hij dronk alles op wat ik al afgekolft had en ondertussen heb ik weer wat gekolft.

Morgenochtend moet ik om 9.15 uur bij het consultatiebureau zijn voor de eerste afspraak. En dan ga ik eens vragen wat die twee witte vlekjes op zijn onderkaakje zijn. Ze zitten precies op de plek, in het midden van zijn onderkaakje, waar de eerste tandjes doorkomen. Ik heb gevoeld, maar het is niet scherp. Dus misschien is het wat anders.

Woensdag 8 maart 2006 (3w6d): niet genoeg voeding?
Daan had gistermiddag niet genoeg aan de voeding. Iedere keer als hij gedronken had, bleef hij een beetje sabbelen op zijn vuistje. Ik ben dus veel bezig geweest met hem voeden. Op een gegeven moment had ik het idee dat hij geen melk meer uit mijn borst kreeg. In het begin van de voeding kwam er nog wat, maar dat was erg snel op. Ik heb vandaag maar eens gebeld met de wijkverpleegkundige, daar kun je terecht met dit soort vragen. Zij gaf aan dat hij misschien gisteren een 'regeldag' had. Ook heeft hij misschien meer zuigbehoefte. Hij is ook steeds meer wakker en heeft behoefte aan knuffelen.

Vandaag tijdens het aankleden legde ik hem op zijn buik. Hij was alleen zo boos dat hij zijn armpjes strekte. Dus bleef hij op zijn handjes leunen en kwam zijn buikje van het aankleedkussen. En toen zwaaide hij één armpje vooruit en kwam hij een klein stukje vooruit. Daar schrok ik toch wel van. Opletten dus voortaan.

Maandag 6 maart 2006 (3w4d): eerste lachje?
's avonds voor het geven van de voeding lachte Daan naar ons. Hij heeft al wel vaker lachstuipjes gehad. Maar nu leek het alsof hij echt naar me lachte, ook zijn oogjes "lachten" mee. Hij kreeg van die pretoogjes.

Vrijdag 3 maart 2006 (3w1d): eerste bezoekje consultatiebureau
dinsdag heb ik Daan in de tummy tub gedaan. Maar hij was erg eigenwijs, hij bleef maar staan en zakte niet door zijn knietjes. Ik heb hem er uiteindelijk maar uitgehaald. 's Middags kwam de wijkverpleegkundige langs. Ik heb haar het een en ander gevraagd over de voedingen en of ik echt op tijd moest gaan voeden of juist wanneer Daan erom vraagt. Zij stelde ook voor om Daan eens te laten wegen, dan weet je nl. of hij voldoende voeding binnen krijgt. Dus afgelopen donderdag ben ik bij het consultatiebureau geweest om hem eens te laten wegen. Dus daar ging ik alleen op pad met Daan. Dat was voor het eerst. Bij het consultatiebureau aangekomen, moest ik hem uitkleden en kon hij gewogen worden. En zo lekker in je blootje, kun je natuurlijk lekker plassen. Dus dat deed meneer. Gelukkig lag hij in een omslagdoek, dus werd alleen die doek nat en mijn blouse. Wat is het trouwens warm zeg bij dat consultatiebureau. Daan woog 3.910 gram en zit dus bijna op zijn geboortegewicht (3.925). Een kindje krijgt voldoende voeding binnen als hij zo'n 100 a 200 gram per week aankomt. Toen Daan een week oud was woog hij 3.700 gram. Hij is in twee weken dus 210 gram aangekomen. Verder heeft de wijkverpleegkundige nog even naar hem gekeken en zij vond dat hij nog wat geel zag. Dat kon overigens, als je borstvoeding geeft, wel een aantal weken blijven. De arts adviseerde om hem bij het raam te leggen, zodat hij wat meer licht krijgt. Op 14 maart moet ik weer naar het consultatiebureau, dat is de eerste afspraak en dan wordt hij helemaal nagekeken (geloof ik).

De afgelopen dagen gaat het steeds beter. Ik word steeds handiger met Daan. In het begin had hij heel vaak een natte plek net boven zijn luier. Ik denk dat ik die luiers niet goed vast deed, want nu doe ik ze iets hoger aan de achterkant en de afgelopen dagen heb ik zijn pakje niet hoeven te verschonen omdat hij nat was. Verder gaat het hier erg goed. Daan wordt één keer per nacht wakker voor zijn voeding en een schone luier. En is een erg tevreden ventje.

Sinds gisterennacht slaapt hij in zijn eigen bedje. Daarvoor sliep hij altijd in de kinderwagenbak op onze slaapkamer. In zijn eigen bedje slaapt hij ook gewoon goed.

 

Zondag 26 februari 2006 (2w3d): lekker douchen met papa en mama
Daan komt één keer 's nachts voor voeding en één keer 's ochtends vroeg, maar een echt ritme zit er nog niet in hoor. Tussen de voedingen door slaapt hij gewoon goed en wij dan ook. We verschonen hem voor de voeding. En dan maar hopen dat hij tijdens de voeding zijn schone luier niet volpoept, want na een voeding is hij zo moe dat hij dan lekker in slaap valt.

Zaterdag is Daan met papa onder de douche geweest. Hij vond het erg lekker. Ook toen de straal water over zijn hoofdje en gezichtje ging. Hij deed zijn oogjes lekker dicht en genoot ervan. Zondag was mama aan de beurt. Toen hebben we ook gelijk zijn haartjes gewassen. Bij mama was hij toch ietsjes onrustiger dan bij papa, maar ook nu vond hij het wel lekker.

De afgelopen twee weken heeft Ronald halve dagen gewerkt. Maar vanaf volgende week gaat hij weer gewoon aan het werk.

 

Dinsdag 21 februari 2006 (1w5d): lekker buiten gewandeld
zondag hebben we een rondje buiten gewandeld met Daan. Het was lekker weer en niet te koud. Hij vond het wel lekker, denk ik, want hij bleef gewoon lekker doorslapen. 's Middags op verjaardagsvisite geweest. Ook daar heeft meneer zich goed gedragen. Hij heeft lekker geslapen in de kinderwagenbak. Toen we thuis wegreden en dachten alles bij elkaar geraapt te hebben, waren we toch nog iets vergeten: de kinderwagenbak. De hele tijd in de maxicosi is ook niet zo fijn voor hem.

Gisteren en vandaag heb ik Daan in de tummy tub gedaan. Gisteren ging het goed, maar vandaag dacht hij er anders over. Hij ging de hele tijd staan en liet zich weer zakken en ging weer staan. Kortom hij was erg onrustig, dus heb ik hem er maar kort in gedaan.

 

Zaterdag 18 februari 2006 (1w2d): Max* één jaar
de afgelopen twee nachten heeft Daan erg lopen spoken. Dus erg weinig geslapen. Vandaag hebben we hem voor het eerst alleen in de tummy tub gedaan. Best een beetje eng vind ik dat. Ik ben zo bang dat ik hem uit mijn vingers laat glibberen, maar het ging goed. Ook spartelde hij niet zo heel erg tegen. Heel ontspannen lag of eigenlijk zat hij in de tummy tub.
Als hij op zijn buik ligt op het aankleedkussen, maakt Daan met zijn beentjes een soort kruipbeweging. Alleen vergeet hij daarbij dat hij ook zijn armpjes moet verplaatsen om vooruit te komen. Gisterenavond is zijn stompje navelstreng eraf gevallen.

Vandaag is zijn grote broer één jaar geleden geboren. We zagen niet erg op tegen deze dag. Vanochtend kregen we een mailtje van Lieve Engeltjes met een mooi en veelzeggend gedicht erin. Die hebben we op Max* zijn site gezet (in Max* zijn dagboek). We kregen er tranen van in onze ogen. Doordat Daan er is beleef je vandaag wel anders, dan wanneer hij er niet zou zijn. Je bent ook veel met Daan bezig. We gaan zometeen met Daan naar Max* toe en ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. We zijn er ook al twee weken niet geweest.

 
Donderdag 16 februari 2006 (1w): laatste dag kraamhulp
vandaag was de laatste dag dat we kraamhulp hebben. Ik heb al mijn vragen nog even op haar afgevuurd. Maar kan gelukkig bij vragen altijd terugvallen op de wijkverpleegkundige, het consultatiebureau en de verloskundige. Vandaag is de verloskundige nog weer even langsgeweest. Daan heeft vandaag veel lachstuipjes gehad. Schattig is dat hoor. Zojuist op het aankleedkussen heeft meneer zich weer volledig opgedrukt toen hij eventjes op zijn buik lag. Verder niet veel bijzonders te melden, behalve dat het allemaal erg goed gaat.
 

Woensdag 15 februari 2006 (6d): een update van de afgelopen dagen…
Ik heb dus nu even tijd vrij kunnen en willen maken om weer eens even wat te schrijven. De dagen vliegen voorbij. Vrijdagochtend zijn we uit het ziekenhuis naar huis gegaan. Daan deed het goed en met mij was ook alles goed. Dus geen reden om nog in het ziekenhuis te blijven. 's Morgens vroeg in het ziekenhuis zijn papa, mama, Sjoerd en Astrid nog even langs geweest om Daan te bewonderen. Ronald zijn ouders zijn 's nachts nog even langs geweest. Toen we naar huis zouden gaan, hebben we Daan goed ingepakt en in de maxicosi op de achterbank mee naar huis genomen. Het was wel even gek om weer thuis te komen. Ik ben vanaf maandagavond niet meer thuis geweest. Onderweg in de auto heb ik de kraamhulp gebeld en die kwam vrij snel nadat we thuis waren gekomen om een uur of één 's middags. Zij zou die dag geloof ik vier uurtjes komen. We hebben het één en ander doorgesproken en het belangrijkste was dat zij ons wat instructies zou geven om de nacht door te komen. Verder die dag eigenlijk niet zo heel veel gedaan behalve voeden en verschonen. 's Avonds zijn Astrid en Patrick nog even langs geweest. Daan heeft eigenlijk constant zijn oogjes dicht en af en toe als hij wat wakkerder is, probeert hij zijn oogjes wat open te doen. Maar meer dan met één klein spleetje is het niet. 's Nachts was een beroerde nacht. Ik had de wekker gezet om 1.00 uur om hem te voeden. De rest van de nacht heb ik ook bar weinig geslapen. Daan voelde zich erg alleen in de kinderwagenbak op onze slaapkamer. Dus heb ik een aantal keer lekker met hem in mijn armen op de rand van het bed gezeten. Daar werd hij erg rustig van.

Zaterdagochtend zou de kraamhulp er weer om 8 uur zijn. Helaas, ze belde ons want ze was ziek geworden. Dus om 10 uur zou er een nieuwe kraamhulp komen. Gelukkig maar, want zonder hulp zou ik het af en toe niet weten hoor. Daan is vandaag lekker in de tummy tub gedaan. Eerst was dat even schrikken voor hem, maar na een tijdje keek hij erg tevreden rond. Ook zette hij zich af van de bodem en ging staan. We hebben van het badderen wat foto's gemaakt. Ik heb een poging gedaan om hem eruit te halen, maar vond dat nog erg eng. Ik was erg bang hem uit mijn vingers te laten glippen. Op het aankleedkussen werd Daan even op zijn buik gelegd om zijn pakje aan de achterkant dicht te knopen. Daan wilde toch wat meer zien en tilde zijn hoofdje op. Een sterke vent dus. 's Middags zijn Ingrid, Willem en Sander langsgeweest. Sander vond zijn neefje erg leuk en wilde hem wel een kusje geven. 's Middags is ook de verloskundige Heleen langsgeweest. 's Nachts ging het beter. Daan sliep nu wat meer door.

Op zondag hadden we dezelfde kraamhulp als zaterdag. Daan wordt ook steeds wakkerder en kijkt steeds meer met open oogjes rond. Vandaag is er ook veel visite langs geweest: de beide opa's en oma's, Astrid en Patrick en 's avonds Sjoerd en Sandra. Daan begint een heel klein beetje geel te zien. Bij zijn geboorte woog Daan 3.925 gram en hij is afgevallen tot 3.610 gram. Verder houdt hij zich ook redelijk goed warm. We zijn dus erg tevreden met hem, hij doet het ontzettend goed.

Maandagochtend kregen we een andere kraamhulp. Zij is hier ook geweest tijdens de kraamtijd van Max*. De borstvoeding gaat erg goed, de melkproductie is goed op gang gekomen. Vandaag heb ik Daan in bad gedaan. Dat was toch al wat minder eng dan in de tummy tub. Daan vond het heerlijk, hij lag lekker rustig en ontspannen. 's Middags heb ik lekker geslapen. Tot nu toe heb ik namelijk eigenlijk te weinig gerust. Ronald heeft Daan vandaag aangegeven bij de burgerlijke stand in Utrecht. Vandaag is de verloskundige ook weer langsgeweest. Daan is nog wat geler gaan zien, maar nog niet te erg. Hierdoor kan hij wel wat slaperiger zijn. Vannacht had Daan ook iets meer moeite met inslapen, maar na een schone broek en twee keer voeden is dit wel gelukt. 's Nachts deed hij ook iets langer over het drinken en daardoor was mijn nachtje weer wat korter. Maar ja, dat halen we overdag wel weer in. Vandaag is Daan overigens aangekomen, hij weegt nu 3.640 gram.

Vandaag (dinsdag) heeft Ronald Daan in de tummy tub gedaan. Daan vond het heerlijk en het ging hartstikke goed. Daarna is hij weer aan het werk gegaan. Vandaag lag Daan op zijn rug op het aankleedkussen en draaide zich naar zijn zij. Dit doen baby's normaal gesproken nog niet. De kraamhulp gaf aan dat, als hij zich zo snel blijft ontwikkelen, we toch een beetje moeten uitkijken met hem. Het is een sterke en snelle vent. Wat moet dat later worden? Daan drinkt erg goed.

Vandaag (woensdag) heb ik Daan in de tummy tub gedaan. Ik was van tevoren wel even bang dat het heel glibberig zou zijn en dat ik hem uit mijn handen zou laten glippen. Maar het ging hartstikke goed. Helemaal ontspannen lag hij in bad. Het aan- en uitkleden, verschonen en voeden gaat voor mijn gevoel ook steeds makkelijker. Vandaag kwam de huisarts even langs en ook de wijkverpleegkundige kwam langs voor een hielprikje. Zielig hoor. Daan schrok even van het prikje, maar het meest vervelende was het vasthouden van het voetje. Hij wil zijn voetje dan optrekken, maar zij houdt zijn voetje dan vast. Verder ook de gehoortest gehad en die was voldoende. Volgende week komt de wijkverpleegkunde langs voor een huisbezoek. De eerste keer naar het consultatieburo is wanneer hij 1 maand oud is. De uitslag van het hielprikje komt over ongeveer 14 dagen. Geen bericht is goed bericht. Morgen komt de kraamhulp voor het laatst en daarna moeten we het zelf doen. Ben heel benieuwd, maar eerst nog een dagje kraamhulp.

 

Vrijdag 10 februari 2006 (1d): we zijn allemaal alweer thuis...
druk druk druk ... update volgt >> Alles gaat in ieder geval erg goed met mama, papa en Daan. Zodra Karianne weer even tijd heeft zal ze een update maken. Belangrijkste voor nu: Alles gaat goed !!!

 

Donderdag 9 februari 2006 (38w3d): het begin van de bevalling ...
vannacht best lekker geslapen en toen ik wakker werd liet Daan ook van zich horen. Dus dat was fijn. Gisterenavond nog een CTG gehad en mijn bloeddruk is gemeten. De onderdruk was 90. Vond ik best hoog. Vorig jaar werd ik daarvoor doorgestuurd naar het ziekenhuis. Maar de verpleegkundige die er was, was een raar mens. Helemaal niet begripvol ofzo. En zei ook dat dit geen hoge bloeddruk was.

Toen ik 's ochtends om 8.00 uur werd gewekt, kregen we ons ontbijt en daarna werden we aangesloten op de CTG. Ondertussen heb ik aan de verpleegkundige gevraagd hoe laat we naar de kraamsuites konden. Ronald was er intussen ook en die heeft even op het bord gekeken met de bezetting van de kraamsuites. Alle 18 bezet!!! Nou toen dacht ik dat het wel even kon gaan duren. De verpleegkundige gaf ook aan dat het waarschijnlijk einde van de ochtend zou worden. Dus nog even wachten en ik ben gaan douchen. Na de douche had een verpleegkundige Ronald aangesproken dat we nu naar de kraamsuites konden en dat mijn bed ook weer bezet zou worden. Dus of we wel ongeveer gelijk wilden gaan verkassen. Nou, heel graag natuurlijk. Goed, wij naar de kraamsuites. Weer naar kraamsuite 7, waar we maandag ook zaten.

Om te beginnen kreeg ik eerst een inwendig onderzoek en er was ten opzichte van gisteren niets veranderd. Dus werd er gel aangebracht om ongeveer 10.45 uur. Vrijwel gelijk kreeg ik harde buiken. Maar in het begin kon ik het moeilijk geloven dat dat zo snel zou werken. Een half uur na het inbrengen van de gel werd ik weer aan het CTG aangesloten. De CTG was goed en je kon goed zien dat ik harde buiken had. Na een tijdje daar weer af en mocht ik gewoon het bed af.

's Middags zou er weer inwendig onderzoek zijn om te kijken of en wat de gel zou hebben gedaan. Maar eerst weer een CTG om ongeveer 14.15 uur. Het inwendig onderzoek gaf aan dat er eigenlijk niets was veranderd. De gel had niets voelbaars gedaan. Jammer hoor. Dus een tweede lading gel werd om 15.00 uur aangebracht. En na een half uur werd ik weer aangesloten op de CTG. Daar heb ik tot een uur of 17.00 aangelegen. Ook die was goed. En dat was het dan voor vandaag. Ik moet in de gaten houden of de harde buiken pijnlijker worden en / of vaker komen. Morgenochtend wordt er weer inwendig onderzoek gedaan om te kijken hoe het ervoor staat en of ze die dag gel aan gaan brengen of dat er voldoende verweking of ontsluiting is en dan een infuus aan kunnen brengen en de vliezen breken. Als dat laatste het geval is, zal Daan morgen geboren worden. Maar eigenlijk gaan we ervan uit dat ze weer gel moeten aanbrengen. Spannend hoor!!!

Het bovenstaande heb ik om ongeveer zes uur getypt. Toen daarna ook nog even lekker gegeten. En om 8 uur nog even GTST gekeken. Tussen zes uur en GTST kreeg ik steeds meer pijn aan de onderkant van mijn buik en in de buurt van mijn heupen. Het was lekkerder om voorover gebukt te staan. Dit begon ik een beetje te herkennen van de bevalling van Max*. Zo is die namelijk begonnen. Dus ik had het idee dat de gel toch wat begon te werken, maar had niet het idee dat het zo snel zou gaan als het dus uiteindelijk is gegaan.

Na GTST heb ik de verpleegkundige gevraagd om nog een CTG te doen voor het slapen gaan. Ik voelde Daan erg weinig vandaag, maar had het idee dat dat kwam doordat het anders aanvoelde door de harde buiken. Ook wilde Ronald graag weten of en wat de weeën deden. Ik heb aangegeven bij de verpleegkundige dat de harde buiken nu toch wel anders aanvoelden dan vanmiddag. Dus weer aan het CTG gelegd. Daar was op te zien dat de weeen toch wel met regelmaat kwamen, zo om de 2 a 2 1/2 minuut. Toen ik aan het CTG werd gelegd, werden de weeën in de loop van de tijd steeds heftiger. De arts is erbij geroepen en die constateerde 3 cm ontsluiting. Voor ik het wist, had ze mijn vliezen gebroken. Dit was om 21.45 uur. Toen weer aan het CTG om te kijken hoe Daan op het breken van de vliezen reageerde. Want dan worden de weeen nog heftiger. Hij deed het erg goed. De weeën werden inderdaad ook echt steeds heftiger en werden pijnlijker. En op een gegeven moment wilde ik toch nog graag even douchen. Bij de bevalling van Max* was dat ook zo lekker en ik had het idee dat ik toch nog wel een heel aantal uren voor de boeg had. Ik had nu aardig wat pijn en dacht dat op die manier te kunnen verlichten. Ook wist ik op dat moment ook niet hoe ik die ooit door moest komen als de pijn nog heel veel erger zou worden. Op weg naar de douche ben ik op de rand van het bed gaan zitten en kreeg ik weer een wee. Ik had nu geen vla gegeten vantevoren, dat had ik bij de bevalling van Max* gedaan en toen er ook weer uitgegooid. Alleen nu kwam mijn hele avondmaaltijd eruit. Nou dat is geen pretje hoor. Ik mocht overigens nog maar een kwartier onder de douche, na overleg met de arts, en zodra ik persdrang kreeg tijdens een wee moest ik onmiddelijk terug naar mijn bed. Toen ik eindelijk onder de douche stond, kreeg ik een wee en persdrang. Dus direct weer naar bed.

Op bed weer aan de CTG en werd de arts gebeld om te kijken of er volledige ontsluiting was. De arts was nog even bezig. Dus ging ik verder met het opvangen van de persdrang. Dit ging steeds moeilijker. De arts is nog een keer gebeld met het verzoek toch wat sneller te komen. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en werd de arts weer gebeld met het verzoek om met spoed te komen. Toen de arts er was, had ik inderdaad volledige ontsluiting en kon ik gaan persen. Toen hebben ze ook een elektrode op het hoofdje van Daan gezet, om hem beter in de gaten te kunnen houden. Wat een verademing was dat persen, zeg. Bij de bevalling van Max* heb ik die persdrang niet zo herkend. Nu was deze niet te missen. Na een kwartier persen was hij er om 23.30 en begon direct te huilen. Hij werd op mijn buik gelegd en ik kon het even moeilijk geloven dat hij gewoon leefde!!! Maar het is toch echt zo. Wat waren en zijn we blij. Ronald heeft de navelstreng doorgeknipt en toen moest de placenta nog geboren worden. Dat duurde even, maar uiteindelijk lukte dat. Daan heeft lekker op mijn buik gelegen en toen drong het besef door dat we een kindje om voor te zorgen erbij hadden. Hij kreeg direct na de geboorte een 9 en een 10. En was dus goedgekeurd. De bevalling is ook voor mij erg goed verlopen. Het bloedverlies was niet veel en er is niet gehecht.

Daan heeft 's nachts bij ons op de kamer geslapen. Hij dus wel en wij niet zo heel veel. Op een gegeven moment begon hij 's nachts wat te huilen en ja wat doe je dan? Want hij had net borstvoeding gehad (tenminste hij had aan de borst gelegen) en hij had een schone luier. Moet je hem uit zijn bedje halen of juist niet? Toen hebben we de verpleegkundige opgepiept. Handig hoor was dat.

 

Woensdag 8 februari 2006 (38w2d): een slechte dag met een goede afloop!!!
vannacht lekker geslapen. Maar vanochtend werd ik om half zeven heel erg beroerd wakker. Ik ging naar de wc en normaal gesproken laat Daan dan wel even van zich horen. Maar nu niet. Handen op de buik, maar ook daar reageerde hij niet op. Toen ging het mij te lang duren en heb ik de verpleegkundige gebeld. Die heeft mij even 10 minuten naar zijn hartje laten luisteren. Wat een opluchting was dat zeg!!! Goed de rest van de dag ging ronduit slecht, veel huilen en piekeren. Ik was erg bang voor donderdagochtend, dat ik weer niets zou voelen. Vorig jaar bij Max* constateerden ze ook op maandag een hoge bloeddruk en op woensdag(avond of nacht) is hij overleden. Dus ik was erg bang voor donderdagochtend en ook bang dat de dagen daarna ook alleen maar slecht(er) zouden gaan. Overigens was mijn bloeddruk vanmorgen nog steeds goed.

Dit heb ik om ongeveer 15.00 uur besproken met de arts. In eerste instantie was zij niet zo voor en zij stelde voor om even te overleggen met de gynaecoloog dr. van Haaften. Na overleg kwam zij terug en zij stelde voor om morgenochtend te beginnen met het aanbrengen van gel. Hoe laat? Dat lag een beetje aan de drukte op de kraamafdeling. Morgenochtend weet ik meer over de tijd, want dan kunnen ze dat beter inschatten.

Het kan lang gaan duren met die gel. Maar misschien slaat hij ook wel snel aan. Pas als de baarmoedermond voldoende verweekt is door de gel zullen ze beginnen met het infuus en het breken van de vliezen. Overigens is er vandaag weer inwendig onderzoek gedaan en er was niets veranderd vergeleken met gisteren.

Morgenochtend dus eerst een CTG en daarna inwendig onderzoek en daarna gel. En nu gaan we dus echt aan de slag en wordt / is het nu echt spannend! Wordt vervolgd...

 

Dinsdag 7 februari 2006 (38w1d): domper...
gisterenavond kwamen we dus om 19.00 uur aan in de kraamsuite. Om ongeveer 21.00 uur werd mijn bloeddruk weer opgemeten. Mijn onderdruk was nu 80. Weer goed dus. 's Avonds hebben we nog een hartfilmpje gehad en die was ook goed. Dus lekker gaan slapen, want ja de volgende ochtend zou het toch echt gaan beginnen. Helaas... de volgende ochtend inwendig onderzoek gehad en ze kon wel bij de baarmoedermond. Dus dat was een verbetering ten opzichte van vorige week. Ik had één vingertop ontsluiting en ze kon bij de vliezen en ook zijn koppie kon ze aanraken. Maar één vingertip ontsluiting is helaas niet voldoende, bovendien is mijn baarmoedermond helemaal niet verweekt en staat deze nog. Om de bevalling nu op gang te brengen zouden ze met gel aan de slag moeten en de dienstdoende gynaecoloog adviseerde om dat toch niet te gaan doen als er geen medische reden voor is. Mijn bloeddruk was weer goed (ook 's ochtends) en dus was er geen medische reden. Na overleg met dr. van Haaften was hij naar ons idee wat milder, maar raadde het nog steeds af. Nu gellen zou betekenen dat de bevalling heel erg lang zou kunnen duren en uiteindelijk resulteren in een keizersnee. Hoe groot die kans is? Geen idee. Maar ik durfde eigenlijk niet tegen zijn advies in te gaan.

Het resultaat is nu dat we toch weer gaan afwachten, maar voor hoelang? Geen idee. De gynaecoloog wilde ook niet ver vooruit kijken en gewoon per dag kijken of het goed gaat en of ik de spanning aan kan. Want wanneer we het echt niet meer vol kunnen houden en de dagen niet meer doorkomen kunnen we natuurlijk onze zin doorzetten en vragen om een inleiding. Overigens wanneer ik twee centimeter ontsluiting heb, kunnen ze de vliezen breken en dan gaan ze de bevalling wel inleiden. Vliezen breken geeft de meeste garantie opdat de bevalling goed zal verlopen. Die ene centimeter ontsluiting heb ik trouwens min of meer kado gekregen omdat ik al een keer bevallen ben.

Ik lig nu wel in het ziekenhuis. Er is geen medische reden voor, maar ik denk dat ik me daar op dit moment het veiligste voel. Bovendien was ik natuurlijk dus al opgenomen, alleen lig ik nu wel op een andere kamer. Ik kan hier meer controle krijgen en ik hoop dat ik me daar prettiger bij voel op dit moment. Het was een moeilijke beslissing vanmorgen en een echte domper. Maar we zijn nu weer aardig aan dit idee gewend en ik hoop dat we de enige juiste beslissing hebben gemaakt. Maar helaas weet je dat pas over een paar weken. Misschien dat ik over een paar dagen trouwens zeg, als er nog steeds geen vordering in zit, dat ik weer naar huis wil. In principe zou dat mogelijk zijn, tenzij er natuurlijk een medische reden is om mij opgenomen te laten zijn. Ben ondertussen best een beetje jaloers op al die vrouwen in de kraamsuites die aan het bevallen zijn en wil ontzettend graag dat het ook bij mij zover is. Maar helaas denkt mijn lichaam of Daan daar op dit moment nog anders over. Onze tijd komt ook, maar ik hoop wel ontzettend snel. Ik ga de tijd morgen doden door lekker te lezen en te puzzelen. Misschien leidt dat wat af en dan........ Ik kan nu natuurlijk ook beter mijn dagboekje bij houden. Maar of ik veel spannends te melden heb? Dat is afwachten.

 

Maandag 6 februari 2006 (38w): op controle bij gynaecoloog
vanmiddag gaan we op controle bij de gynaecoloog. We hebben besloten dat we deze week willen bevallen. Ik hoop dat ik inleidbaar ben. Op zich gaat het vaak goed, maar soms gaat het ook echt minder goed. Zaterdagmorgen in bed lag ik opeens te huilen. Van de spanning enzo en het missen van Max*. Op dit moment gaat het weer even goed en dan denk ik dat we best nog een week kunnen wachten. Maar als er ook maar iets in die week gebeurt waardoor het niet goed gaat, dan zou ik dat mezelf nooit kunnen vergeven. Bovendien wordt het alleen maar steeds spannender en spannender. En deze spanning zal de bevalling ook niet op gang helpen. Dus hopelijk goed bericht vanmiddag.

Het vervolg: het hartfilmpje zag er goed uit. Op een gegeven moment vond ik hem wat rustiger en legde mijn handen op mijn buik. Toen begon hij te bewegen en ging ook zijn hartslag omhoog. De arts en de gynaecoloog vonden het hartfilmpje goed. Toen de controle bij de gynaecoloog. Eerst werd mijn bloeddruk gemeten. Die was te hoog: onderdruk 95. Dat kwam natuurlijk omdat ik best zenuwachtig en gespannen was over wat de gynaecoloog zou zeggen tijdens de afspraak. Of en wanneer ik zou worden ingeleid. Die hoge bloeddruk deed mij denken aan vorig jaar. Toen was mijn bloeddruk een paar dagen voordat Max* doodging ook te hoog. Dus complete paniek bij mij. Nou dat doet je bloeddruk geen goed en toen ze hem opnieuw ging opmeten met de hand was hij nog hoger: onderdruk 105. Gelukkig had ik geen eiwitten in mijn urine. Dus dat is op zich goed nieuws. Toen het gesprek met dr. van Haaften. Hij gaf aan dat deze hoge bloeddruk de keuze makkelijker maakt en stelde voor om mij op te nemen. Aan de ene kant had ik ook wel bedacht dat het snel kan gaan, maar zo snel... Ik moest een beetje wennen aan het idee. Daarnaast ook maar weer even bloed laten prikken. En daarna snel naar huis om de tassen te pakken, waarvan Ronald 's middags had gezegd: zullen we die maar eens meenemen? Dat vond ik niet zo erg noodzakelijk. Om 19.00 uur zou ik opgenomen worden. We gaan de nacht doorbrengen in kraamsuite 7. Ronald blijft ook slapen en dan wordt vervolgd morgenochtend. Ik ben ontzettend benieuwd en zenuwachtig en gespannen en... O ja, de opa's en oma's hebben we nog maar niets verteld. Dan is Daan zijn geboorte morgen of overmorgen of... nog een leuke verrassing.

 

Woensdag 1 februari 2006 (37w2d): niet inleidbaar, helaas...
gisteren dus op controle geweest bij dr. van Haaften. Mijn bloeddruk was goed en mijn urine was goed. En toen het allerbelangrijkste deel: het inwendig onderzoek. Nou is dat niet echt mijn favoriete onderdeel, aangezien dit best pijnlijk is. En helaas kwam er ook eens uit dat mijn baarmoedermond nog veel te ver weg ligt. Hij kon er niet eens bij. Verder was Daan ook nog niet voldoende ingedaald. Dus inleidbaar ben ik op dit moment absoluut niet. Maar op zich zouden we deze week ook niet gaan inleiden. We hebben een nieuwe afspraak gemaakt voor volgende week maandag. Dan gaat hij mij weer onderzoeken en hopelijk is het dan wel zover dat er ingeleid kan worden. En anders gaan we weer bespreken hoe verder. Hij vroeg ook of we het nog weer een week verder redden. En benadrukte ook nog eens dat het medisch gezien niet noodzakelijk is om in te leiden, maar dat hij zich heel goed kan voorstellen dat we dat natuurlijk wel willen. Verder was hij niet zo'n tegenstander van gel, maar gaf wel aan dat er dan een groter risico is op een keizersnee. Wordt vervolgd dus...

Daarnaast hebben we een hartfilmpje gekregen na de controle. Want dinsdagochtend was ik even heel erg in paniek. Normaal gesproken voel ik Daan wel bewegen als ik naar de wc ben geweest en mijn bed weer in kruip. En anders reageert hij wel op mijn handen. Nou nu niet. Meneer lag denk ik nog heerlijk te slapen. Dat mag van mij, maar pas als hij uit mijn buik is. Dan mag hij uitslapen zoveel als hij wil. Dus het duurde een behoorlijke poos, denk wel een kwartier of een half uur, voordat hij zachtjes begon te bewegen. En dan duurt zo'n half uurtje erg lang hoor. Ik was zo opgelucht toen hij weer bewoog dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. Kreeg echt even een flashback naar een jaar terug. Toen ik ook dacht dat Max* lag te slapen, maar dat hij dus eigenlijk niet lag te slapen maar dood was. Ik probeerde mezelf voor de gek te houden door te zeggen dat hij sliep, maar dat helpt dus echt niet meer. Die angst zit er zo in. En Ronald kan me dan ook absoluut niet geruststellen. Het enige wat dan helpt is beweging voelen. En gelukkig was Daan zo wijs om toch even te laten weten dat hij er is. Pffff, wat een opluchting was dat zeg. Het hartfilmpje zag er trouwens erg goed uit. Daan was ontzettend beweeglijk. Zijn hartslag varieerde erg. Hopelijk krijg ik deze paniek niet vaker, want dan zullen de dagen echt voorbij kruipen.

Verder was ik best bang om bloed te verliezen na het inwendig onderzoek. Ik was bang dat ik hier weer van in paniek zou raken. In het ziekenhuis verloor ik gelukkig geen bloed. Maar thuis was ik wel wat bloed verloren. Ik schrok er wel even van, maar Ronald heeft me gerustgesteld. 's Avonds en 's nachts ook nog een klein beetje (bruin) bloedverlies.

 
Maandag 30 januari 2006 (37w): spannend!!!
morgen gaan we op controle bij de gynaecoloog. Maar het allerbelangrijkste is dat ik morgen ook inwendig wordt onderzocht en dan wordt er gekeken of ik inleidbaar ben. Zo ja, dan zal ik volgende week maandag worden ingeleid. Dus misschien nog maar één week. En anders maken we voor later deze week nog een keer een afspraak om het nogmaals te bekijken. Het is dus nu echt heel erg ontzettend spannend. En ik ben best zenuwachtig. Morgen een verslagje van het onderzoek. Ik hoop goed nieuws te kunnen brengen.
 
Zaterdag 28 januari 2006 (36w5d): weer een hartfilmpje...
woensdag na de controle heb ik ook een hartfilmpje gekregen. Ik was wat vaker ongerust over de bewegingen van Daan. Hij bewoog nog wel, maar ik was er zo erg op aan het letten dat ik begon te twijfelen. Het hartfilmpje van woensdag was helemaal goed. En nu vandaag dan weer een hartfilmpje. Gisteravond was Daan al iets minder beweeglijk en vanmorgen ook. Dus heb ik het ziekenhuis gebeld. Ik kon daar om half twee terecht. Om tien voor twee ben ik aangesloten op de CTG en heb daar maar liefst één uur en 40 minuten aangelegen. Het was nogal druk, dus lieten ze mij een tijdje liggen. Was niet zo erg hoor. In het begin was Daan toch erg rustig en na een tijdje begon hij af en toe te bewegen. En kwam er ook wat meer variatie in zijn hartslag. Naast het meten van de hartslag meten ze ook de activiteit van je baarmoeder. Of je harde buiken of weeen hebt. Met enige regelmaat, om de 6 a 10 minuten, kreeg ik buikpijn en liep die meter op. Maar dit waren toch echt geen weeen hoor. Dat doet toch echt wel meer pijn. Waarschijnlijk oefenweeen. Ik hoop dat die flink hun best hebben gedaan en de baarmoedermond voldoende verweekt hebben. We zullen het dinsdag merken. We hebben trouwens ook weer twee foto's van Daan meegekregen.
 
Donderdag 26 januari 2006 (36w3d): derde controle gynaecoloog
gisteren zijn we voor de derde keer bij de gynaecoloog geweest. Bloeddruk was goed (onderdruk 79), geen eiwitten in mijn urine en er was voldoende vruchtwater. Ze heeft wat metingen gedaan en Daan zou nu zo'n 2.800 gram wegen.
Verder zei ze dat hij niet was ingedaald, ze kon zijn hoofdje zo uit het bekken wippen. Jammer, want hij moet wel zijn ingedaald voor de inleiding. Overigens vertelde ze ons ook dat een inleiding niet meer met behulp van gel gebeurt. Kindjes vinden het minder prettig en er worden in verhouding dan vaker ingrepen gedaan. Dus of de bevalling wordt ingeleid hangt nu helemaal ervan af of mijn baarmoedermond voldoende verweekt is enzo. Daarnaast moet Daan dus ook zijn ingedaald. Volgende week dinsdag gaat de gynaecoloog een inwendig onderzoek doen. Is mijn baarmoeder er nog niet klaar voor, dan zal ik waarschijnlijk later die week nog een keertje moeten terugkomen om nog eens te kijken hoe het ervoor staat. Het is spannend...
 
Zaterdag 21 januari 2006 (35w5d): geboorteboom geplant
voor Max* hebben we een kersenboom geplant vorig jaar vlak voor zijn geboorte. Dus moet Daan ook een eigen boom krijgen. Vandaag hebben we in de tuin een appelboom geplant. Dat is Daan zijn boom. In het fotoboek staan foto's van de boom. Verder gebeurt er niet veel bijzonders. Het geboortebord is maandag of dinsdag a.s. klaar en kunnen we daarna gaan ophalen. Verder is het kamertje weer helemaal klaar en schoon en ben ik bezig met envelopjes te schrijven. Dinsdag a.s. hebben we een partnerles van de yoga. Ik ben benieuwd wat Ronald ervan gaat vinden.
 

Woensdag 18 januari 2006 (35w2d): tweede controle bij gynaecoloog
ik ben dinsdag weer op controle geweest bij de gynaecoloog. Deze keer had ik dr. van Kessel, een vrouwelijke gynaecoloog. Alles was goed. Mijn bloeddruk was 150 / 80. Ik vond zelf die 150 wel hoog, maar vertelde ze, de bovendruk schommelt sneller en dat is verder niet erg. Voortaan moet ik wel urine meenemen om te laten testen op eiwitten. Nou ja, voortaan... Eigenlijk nog maar twee keer. Daan lag nog steeds met zijn koppie beneden. En hij lag ook al in mijn bekken. De gynaecoloog kon het hoofdje nog ietsjes bewegen, maar dat was minimaal. Hij is vrijwel volledig ingedaald. Overigens voelen ze dat erg hardhandig vind ik. Ik vond het achteraf ook wel zielig voor Daan. Misschien zat ze wel heel hard op zijn oortjes of zijn neusje te duwen. Ook was er nog voldoende vruchtwater.
Maandagavond moest ik continu naar het toilet. Ik was er nog niet vanaf of ik moest weer of eigenlijk nog steeds. Ik denk dat Daan toen al ingedaald was of in ieder geval bezig was met zakken. Ik heb wel mijn urine nog even bij het laboratorium afgegeven om te testen op blaasontsteking. Want een kenmerk van blaasontsteking is ook heel vaak naar het toilet moeten.
Verder niets bijzonders. Ik ben bezig om het kamertje klaar te maken en de kleertjes te wassen. Het geboortekaartje is geregeld. Het geboortebord in de maak. En we wachten maar verder af. Nog twee weken en dan gaan ze inwendig onderzoek doen en de week daarna is het zover... Het komt nu erg dichtbij en wordt heel erg spannend.

 
Zaterdag 14 januari 2006 (34w5d): nog drie en een halve week...
eigenlijk gebeurt er hier niet veel bijzonders. Alles gaat goed. Daan beweegt regelmatig en maakt dan wat ruimte in mijn buik. Ik zou weleens willen weten hoe hij zich daarbinnen iedere keer draait enzo. Ik ben eigenlijk nog steeds niet echt ongerust over zijn beweeglijkheid. Verder niet veel bijzonders, behalve dan dat ik continu aan de bevalling denk en aan hoelang het nog duurt tot die tijd en hoe het zal zijn na de bevalling en...... Ik denk dat als Daan geboren is, we even lekker met z'n drietjes gaan huilen van blijdschap en ook om het gemis van Max*. Tenminste dat denk ik. Volgende week dinsdag weer naar de gynaecoloog. Dan ben ik alweer 35 weken zwanger.
 

Dinsdag 10 januari 2006 (34w1d): eerste keer controle bij gynaecoloog
gisteren begon ik wat te twijfelen of hij nog wel voldoende bewoog. En toen liet meneer zien dat hij toch wel erg eigenwijs is. Hij dacht bekijk het maar, ik ga toch niet op commando bewegen. Dus liet hij het eerste uur niets van zich merken. Na een tijdje voelde ik hem heel voorzichtig wat bewegen. En hij beweegt ook nog regelmatig alleen niet zo heel erg lang en hard meer achter elkaar.

Ik ben vandaag voor het eerst bij de gynaecoloog geweest. Nou daar is dus echt niets aan. Maar misschien is het even wennen hoor, dat kan ook. Bij de verloskundige kun je ook meer je 'verhaal' kwijt, vind ik. Eerst werd er weer een echo gemaakt. Dat zag er allemaal goed uit. Op een gegeven moment zag de echoscopiste dat Daan erg veel haar heeft. We hebben weer twee foto's meegekregen. Die staan in het fotoboek. Op de een is zijn hoofdje te zien vanaf de zijkant en op de andere kijk je naar zijn gezichtje vanaf onderen en zie je alleen zijn mondje en neusje.

Na de echo werd mijn bloeddruk gemeten (135 / 73). Dit ging helemaal volautomatisch met behulp van een apparaat en niet zoals bij de verloskundige met een stethoscoop. Daarna een gesprek met de gynaecoloog. Ik had mijn lijstje met vragen bij me. Ik ga nu iedere week op controle, niet iedere keer bij dezelfde. Want het kan zijn dat het spreekuur al vol zit. Bij ongerustheid kan ik met de afdeling verloskunde van het ziekenhuis bellen en dan kan ik bijvoorbeeld komen om een hartfilmpje te laten maken. Ook is de afspraak gemaakt dat ik met 38 weken word ingeleid. Ik ben nu 34 weken, dus dat is al over vier weken. Jeetje, nu komt het wel heel erg dichtbij. Spannend hoor! In week 37 gaan ze al kijken of en hoe ik inleidbaar ben en aan de hand daarvan wordt er verder bepaald wat er allemaal moet gaan gebeuren. Als de baarmoedermond nog helemaal niet verweekt is, dan zullen ze eerst gel moeten aanbrengen en laten inwerken. Tijdens het inwerken van de gel, zullen er CTG's worden gemaakt. Overigens weten we niet vantevoren hoe snel die gel aanslaat. Dus het kan zo zijn dat ik een aantal dagen in het ziekenhuis moet gaan bivakkeren. Als de baarmoedermond voldoende verweekt is, wordt er een infuus ingebracht en worden mijn vliezen gebroken en dan zullen de (echte) weëen gaan beginnen. Ronald en ik hebben trouwens afgesproken dat we voor de buitenwereld aanhouden dat ik in week 39 wordt ingeleid. Want volgens mij zijn bijvoorbeeld de opa's en oma's al aardig zenuwachtig. We vinden dat we ze het niet aan kunnen doen, om misschien wel een paar dagen lang gespannen af te wachten. En dan is het toch nog een beetje een verrassing. De laatste weekjes zijn nu dan echt aangebroken.

 

Vrijdag 6 januari 2006 (33w4d): eerste week verlof
de eerste week van mijn zwangerschapsverlof zit er bijna op. Jeetje ik had er niet aan moeten denken dat ik deze week nog moest werken. Ik voel me af en toe echt een olifant. Gisteren had ik echt zo'n dag. Alles was teveel, zelfs opstaan van de bank om de telefoon op te nemen. Gelukkig ging dat vandaag beter. Wel merk ik dat ik de laatste dagen wel weer wat meer bezig ben met of ik wel voldoende leven voel. Dat moeten we dinsdag maar even bij de gynaecoloog melden.

Afgelopen dinsdag ben ik voor het laatst bij de verloskundige geweest. Alles was goed. Ik heb een brief meegekregen voor de gynaecoloog en vanaf dinsdag a.s. sta ik onder controle bij de gynaecoloog. Medisch gezien is dit niet noodzakelijk. Maar het is makkelijker als ik bijvoorbeeld ongerust ben en graag een hartfilmpje zou willen. Anders moet ik eerst contact opnemen met de verloskundige en die stuurt mij dan weer door naar het ziekenhuis.

Mijn eerste week verlof ging toch wel redelijk snel voorbij. Ik heb iedere dag wat gedaan: een beetje schoongemaakt, wat opgeruimd, boodschappen gedaan, gewinkeld enzovoort. En ook heb ik een paar keer even een uurtje op bed gelegen. Heerlijk hoor. Zal ik straks denk ik wel missen. Maar dat geeft niet, we krijgen er iets ontzettend leuks en moois voor terug. Maandag a.s. ben ik 34 weken zwanger. Het gaat echt opschieten nu.

Donderdag 29 december 2005 (32w3d): groei-echo
afgelopen dinsdag zijn we naar de verloskundige geweest. Bloeddruk was 130 / 75, goed dus. De baarmoeder groeit goed. Eigenlijk was het allemaal goed. Verder voel ik me ook goed. En ben ik ook niet tussendoor bij de verloskundige geweest. We hebben nog even met Marjolein gepraat over het inleiden enzo. Ik heb zelf nog zoiets van als ik me nou erg rustig voel, dan kunnen we beter een spontane bevalling afwachten. Maar wat nou als je nog geen datum voor de inleiding hebt besproken en op vrijdag voel je je bijvoorbeeld toch erg onrustig en gespannen, dan zul je waarschijnlijk het hele weekend gespannen moeten afwachten, omdat er dan niet 1-2-3 een plekje voor je is. Maar het hele gebeuren rondom eventueel eerder inleiden gaan we nog uitgebreid bespreken met de gynaecoloog.

Vandaag zijn we naar het Diakonessenziekenhuis geweest voor een groei-echo. Er zat ook een stagiaire die eerst de boel ging opmeten en daarna heeft de echoscopiste nog een keer alles gemeten. Hij ligt met zijn koppie nog steeds beneden en als ik het zo zag in het begin leek het alsof hij bijna geen ruimte meer heeft. Maar er zat nog voldoende vruchtwater. Ze hebben de omtrek van zijn hoofd, van zijn buik en de lengte van zijn (dij)beentje gemeten. Deze kwamen overeen met een zwangerschapsduur van 34 weken. Hij is dus wat groter dan gemiddeld, want ik ben nu 32 weken en 3 dagen zwanger. Zijn gewicht werd geschat op zo'n 2.250 gram. Verder hebben we ook weer wat echo's meegekregen (zie fotoboek) waarop goed te zien is dat het echt een jongetje is. Dat had ik nog niet op een echo gezien. Verder ook een mooie foto van zijn gezichtje. Hij kijkt daarop een beetje schuin naar boven. De doorbloeding van de navelstreng is ook opgemeten en die was goed.

De kerstdagen zijn we goed doorgekomen. Ik had gedacht dat er misschien ook weer wat verdriet naar boven zou komen. Maar eigenlijk viel het reuze mee. Met Sinterklaas, toen we bij een winkelcentrum stonden te kijken naar Sinterklaas en zwarte piet, toen kwamen even de tranen. Maar ook hier is weer gebleken dat je het allemaal moeilijk kan voorspellen.

Daan beweegt verder goed. Hij is af en toe ontzettend druk. Normaal als Ronald zijn hand op mijn buik legt, blijft hij verder een beetje stil. Alsof hij zijn vader een beetje voor de gek wil houden. Maar nu lag ik in bed (op mijn zij) en hij ging me toch te keer. Ronald legde zijn hand op mijn buik en hij bleef bewegen. We dachten dat ik misschien niet helemaal lekker lag voor hem. Dus draaide ik me op mijn rug. Toen was het eventjes stil, maar al gauw ging hij gewoon weer verder waar hij gebleven was. Ik vond het toch wel veel beweging, van mij mag hij dan wel ietsjes rustiger bewegen. Maar eigenlijk moet ik niet zeuren, liever veel beweging dan te weinig. Want daar zal ik me niet lekker bij voelen.

 

Zondag 25 december 2005 (31w6d): de rust is voorlopig weer een beetje teruggekeerd
er is, voor mijn gevoel, een hoop gebeurd tussen het vorige berichtje in het dagboek en nu. We hebben dus op vrijdag 9 december een hartfilmpje laten maken. Dat was helemaal goed en we konden dus met een gerust hart richting Keulen vertrekken. Het was een heerlijk ontspannen weekend en eigenlijk heb ik me totaal geen zorgen gemaakt.

Ik heb inmiddels mijn antibioticakuur tegen de blaasontsteking achter de rug. En voor de zekerheid nog even mijn urine weer getest of het dan nu echt weg is. Helaas, het zit er nog steeds. Wel minder, dus de kuur heeft wel iets gedaan, maar het is nog niet helemaal weg. Dus heb ik weer iets voorgeschreven gekregen en heb ik mijn urine naar het ziekenhuis weggebracht. Ze gaan daar eens kijken welke bacterie het is. Verder het advies van de verloskundige gekregen om veel te drinken, maar ook om cranberrysap te drinken of cranberrycapsules te slikken. Die maken je urine zuur en dat voorkomt blaasontsteking.

Verder sinds de laatste keer tussendoor naar de verloskundige eigenlijk niet meer tussendoor geweest. Alleen de reguliere wekelijkse controles gehad. Alles is iedere keer gewoon goed. Wel zijn we ook weer een keer naar de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis geweest. Even lekker gepraat, omdat de spanningen bij mij wel aan het toenemen waren. Tijdens dat gesprek ook mijn nog te werken weken besproken en zij raadde aan om die week na de kerstvakantie niet meer te gaan werken. Rust nemen, dat moest ik gaan doen. Want dan kun je de spanningen ook beter aan. Het is ook helemaal niet gek om bij zo'n zwangerschap wat eerder te stoppen met werken. Sommige vrouwen werken hun hele zwangerschap niet of minder of stoppen net als ik eerder. Helemaal niet vreemd dus. Ik heb dit advies opgevolgd en heb op mijn werk geregeld dat ik die week niet meer hoefde te werken. En sinds die beslissing gaat het weer veel beter, kortom dit was de enige juiste beslissing.

En nu dan dus verlof. Ja, hoe zal dat gaan. Ik heb natuurlijk meer tijd om te piekeren om Max* en of deze zwangerschap wel helemaal goed zal verlopen. De maatschappelijk werkster heeft ook aangegeven dat ik leuke dingen moet gaan doen in mijn verlof, ik moet mezelf een beetje verwennen. Nou ja, we zien het wel. Ik heb in ieder geval weer meer tijd om dit dagboek bij te houden en om te mailen met Lieve Engeltjes.

Verder ga ik dinsdag 27 december weer naar de verloskundige en hebben we op donderdag een zogenaamde groei-echo in het ziekenhuis. Daar gaan ze Daan eens uitgebreid bekijken. Of hij bijvoorbeeld goed groeit. Nou ja, als hij op zijn grote broer lijkt, dan zal dat wel. De week daarna ga ik nog eens naar de verloskundige voor controle en de week daarna ga ik op controle (met weer een echo) bij de gynaecoloog. Dan ben ik 34 weken zwanger. En vanaf dan zal ik controles hebben bij de gynaecoloog. Ik kan altijd nog wel met de verloskundige bellen ofzo, maar de controles gaan vanaf dan in het ziekenhuis plaatsvinden. Daar is geen medische reden voor. Maar ik zal tegen die tijd meer behoefte hebben aan uitgebreide(re) controles en dat kunnen ze in het ziekenhuis beter. Bij die afspraak met 34 weken zwangerschap, zullen we het ook al gaan hebben over de bevalling en de controles tijdens de laatste weken in het ziekenhuis. Kortom, de laatste weken/loodjes komen eraan.

 
Woensdag 7 december 2005 (29w2d): blaasontsteking
afgelopen maandag had ik 's ochtends op mijn werk buikpijn met name aan de bovenkant van mijn buik. Dat zat me niet lekker en ik kreeg tranen in mijn ogen van de gedachte dat het misschien wel niet goed ging. Dus heb ik weer de verloskundige gebeld. Ik kon aan het einde van de middag even langskomen. Mijn buikpijn zakte in de loop van de dag weer af. Maar aan het einde van de middag bij de verloskundige kwam het weer opzetten. Mijn bloeddruk was goed (onderdruk 80), ik had geen eiwitten in mijn urine en Daan zijn hartje klopte ook goed. Kortom alles was goed. Wel moest ik even wat urine wegbrengen om te laten testen op blaasontsteking. Gewoon voor de zekerheid. Want eigenlijk heb ik vrijwel geen symptomen die daar op wijzen. Ja, alleen die buikpijn. Maar ja, die is ook niet continu. Dus de volgende dag even wat urine opgevangen en weggebracht. De eerste test wees uit dat ik geen blaasontsteking had. Maar ze ging het nog even kweken. Wat was ik verbaasd toen ik de volgende dag belde en zij mij vertelde dat ik toch echt wel blaasontsteking had. Helemaal ongemerkt. Dus nu even een kuurtje slikken en dan is het hopenlijk over.
Vanmiddag ben ik bij de verloskundige op controle geweest. Alles was (weer) goed. De bloeduitslagen van het prikken van vorige week waren goed. Ik heb geen zwangerschapsdiabetes en mijn Hb is goed. De verloskundige gaat voor vrijdag a.s. een afspraak maken voor een hartfilmpje, zodat ik met een gerust hart naar Keulen kan. Ja, we gaan weer van vrijdag tot zondag naar Keulen met Ronald zijn werk. We gaan ieder jaar. Er lekker even tussenuit. Maar gezien mijn bezoekfrequentie bij de verloskundige de afgelopen week ben ik bang dat ik daar op zaterdag me ongerust ga maken. Om dat (hopenlijk) te voorkomen, laten we op vrijdag een hartfilmpje maken.
 
Vrijdag 2 december 2005 (28w4d): een hele drukke avond en een rustige dag
gisterenavond (donderdag) was Daan ontzettend druk. En ja, wat doe je normaal gesproken na een drukke avond, dan neem je even rust de dag daarna. Dus dat deed Daan dan ook. Maar dat zat me niet lekker. Hij was vandaag erg rustig. Een paar keer voelde ik een lichte beweging en dacht ik: ja, nu wordt hij wakker, maar het bleef bij die ene lichte beweging. Dus ben ik 's avonds even bij de verloskundige langs geweest. En ja hoor, de verloskundige voelt even aan hem en zet daarna de doptone erop en meneer laat goed zien dat hij er nog echt wel is. Hij schopte zo hard dat mijn buik ervan bewoog. Daarna nog even met de echo gekeken. Ik vond zelf dat hij niet zo heel erg veel bewoog, maar de verloskundige vond het goed. Hij bewoog voldoende. Zij heeft ook nog een echo afgedrukt. We kunnen het weekend weer door.
 
Woensdag 30 november 2005 (28w2d): controle verloskundige en bloedsuikers prikken
ik ben vandaag weer naar de verloskundige geweest voor controle. Alles was goed. Toen ze weer met de doptone ging luisteren, werd hij weer ontzettend actief. Verder niet veel bijzonders. Ook heb ik vandaag mijn bloedsuikers laten prikken. Volgende week krijg ik de uitslag.
 
Zaterdag 26 november 2005 (27w5d): website Daan
vandaag zijn we begonnen met de website van Daan. Ik vind hem ontzettend mooi geworden, ik ben er helemaal tevreden mee. Wel moeten de pagina's nog wat gevuld worden met o.a. foto's, de stamboom, het geboortekaartje en natuurlijk allemaal berichtjes. Maar de berichtjes komen natuurlijk pas wanneer hij online wordt gezet en dat is toch echt pas na de geboorte. Dus nog even geduld. Er staat ook een link op naar de pagina van Max* en sommige mensen gingen al proberen te kijken of er misschien vanaf een bepaalde pagina wordt doorgelinkt naar Max* zijn pagina. Maar zo dom zijn wij natuurlijk niet ;-). Jammer he, Sjoerd.

Vrijdag 25 november 2005 (27w4d): en weer even tussendoor naar de verloskundige
ja, helaas komt er vaker af en toe de gedachte opzetten dat het niet goed zit. Gelukkig blijkt dit na controle door de verloskundige echt alleen maar een gedachte te zijn. Want het gaat gewoon erg goed met Daan. De groei-echo is op 29 december. Ik ben dan 32 weken zwanger.

Dinsdag 22 november 2005 (27w1d): even tussendoor naar de verloskundige
de afgelopen weken voel ik Daan goed bewegen. Wel erg schokkerig. Ik heb het idee dat Max* toch anders bewoog, maar misschien dat ik me alleen nog maar goed herinner hoe Max* op het laatst bewoog. Ik ga nu op dinsdagavond naar zwangerschapsyoga. In het begin was het erg wennen, maar nu na drie lessen vind ik het toch wel erg leuk en ontspannend.

Ik ben een paar weken geleden op vrijdag na mijn werk even langs de verloskundige geweest. Daan was wat rustiger en hoe meer ik er op lette hoe meer ik begon te twijfelen of hij nog wel echt bewoog. In tranen heb ik Ronald toen gebeld, dat luchtte al wel wat op. Hij zei dat ik gewoon de verloskundige moest gaan bellen. Ja, dacht ik dat klopt. Maar ik twijfelde want ik had het idee dat de paniek al weer iets afnam en dat het nog niet zo heel erg erg was. Bovendien moet ik nog een heleboel weken en als ik nu al hiervoor ga bellen. Nou ja, uiteindelijk toch maar gebeld. En ik ben langsgeweest na het werk. De verloskundige heeft met de doptone geluisterd en even met de echo gekeken. Het zag er allemaal goed uit, voor zover ze dat kon zien natuurlijk. En in het weekend heeft de Daan zijn rustige dag weer aardig ingehaald hoor. Misschien was ik ongerust doordat er te lang tussen de controles heeft ingezeten. Ik ga dus vanaf nu gewoon iedere week. Op de controle de week na mijn paniek zei de verloskundige dat hij flink gegroeid was, dus misschien was hij daar vrijdag mee bezig. Ja, hij kan ook niet alles tegelijk, natuurlijk.

Ik kan hem nu ook zien bewegen, mijn buik verschuift dan wat. Erg grappig hoor, om te zien. De bewegingen zijn ook niet altijd meer zo schokkerig. Verder heb ik 's nachts steeds meer last van mijn schaambeen (tenminste dat denk ik). Als ik me probeer om te draaien (ja, dat gaat ook weer steeds minder makkelijk) doet het tussen mijn benen pijn. En het is pijn in mijn botten. Volgens de yogalerares kun je hier wat oefeningen voor doen. Het bekken wordt namelijk wat weker en kan een stuk uit elkaar gaan bij de bevalling.

Ik ben nu 27 weken zwanger en ben erg aan het aftellen. Ik ben ook erg bezig met hoe het zal zijn na de bevalling. Vandaag ook weer naar de verloskundige geweest. Daan groeit goed. Mijn bloeddruk was goed (125/75). Wel had ik een gevoelige buik. Ik heb me vandaag denk ik een beetje te druk gemaakt. Toen ze ging voelen hoe hij lag, was mijn buik niet meer gevoelig. Daan lag met zijn ruggetje rechts en met zijn hoofdje beneden. Het hartje klopte goed en hij schopte weer tegen de doptone aan. Kennelijk vindt hij dat toch niet echt leuk, denk ik. Verder niet veel bijzonders. Wel moet ik volgende week mijn bloedsuikers laten prikken. Drie keer bloedprikken op 1 dag, de eerste keer moet nuchter 's morgens. Over een paar weken krijg ik een echo in het Diakonessenziekenhuis om te kijken of hij goed op schema ligt qua groei en of er nog voldoende vruchtwater is.

Zondag 30 oktober 2005 (23w6d): paniek?
de afgelopen weken voel ik Daan (ja, zo gaat hij heten) bewegen. Iedere dag wel een aantal keer. Maar zo duidelijk aan de buitenkant voelen als toen in Berlijn, heb ik hem eigenlijk niet echt meer gevoeld. Wel af en toe een beetje aan de buitenkant. Ik ben ook weer bij de verloskundige geweest. Het hartje was duidelijk hoorbaar. Daan vond de doptone denk ik niet zo fijn, want hij schopte er hard tegen aan. Verder krijg ik weer af en toe last van maagzuur, dat had ik met de zwangerschap van Max* ook. En ook de kramp in mijn kuiten heb ik al een paar keer gehad in bed.

Vorige week dinsdag, geloof ik, had ik heel eventjes een beetje paniek. De maandag ervoor was ik druk geweest met werk enzo en ik had hem die dag nog wel gevoeld. Maar die dinsdagochtend voelde ik hem niet en eventjes was ik een beetje in paniek. Dacht het zal toch niet weer zo zijn. Ik heb dit eventjes met Ronald besproken en ondertussen voelde ik Daan één keertje weer bewegen, zo zachtjes dat ik er wel erg aan twijfelde. Maar in de loop van de dag voelde ik hem wel weer. Ik hoop niet dat dit heel erg vaak gaat voorkomen de komende weken, want ik moet nog een hele tijd tot het einde. Maar na dit ene voorval is het niet meer voorgekomen. Gelukkig maar.

Donderdag 6 oktober 2005 (20w3d): 20 weken echo
vorige week woensdag (28 sept.) de tweede controle gehad. Alles was goed. Bloeddruk was goed, bloeduitslagen waren goed. Daarna ging ze het hartje zoeken met de doptone. Dit duurde een tijdje. Met de eerste doptone heeft ze het een keer of drie geprobeerd. Maar niets. Toen toch maar een andere gepakt en toen was het hartje gelijk te horen. Ik werd niet erg zenuwachtig, maar was wel erg opgelucht om het hartje te horen. Over drie weken heb ik weer een afspraak bij de verloskundige.

Afgelopen zondag (2 okt) waren we in Berlijn met collega's van mijn werk. Toen ik 's morgens op bed lag, voelde ik ons mannetje weer bewegen. Ik heb mijn handen op mijn buik gelegd en jawel aan de buitenkant was het ook voelbaar. Ronald heeft zijn hand er ook op gelegd en ook hij voelde het. Wel heel zachtjes, maar het was er wel. Overigens was dit denk ik min of meer een toevalstreffer, want daarna heb ik hem niet meer aan de buitenkant gevoeld. Jammer, maar er komen nog genoeg momenten om hem te voelen bewegen.

Mijn werkplek is naar beneden verhuisd vandaag en vanaf morgen zit ik beneden. Hoef ik niet meer zoveel trappen op. Nog wel voor de thee en de printjes. Maar de lange steile trappen hoef ik niet meer zo vaak op. En een beetje beweging kan geen kwaad.

Ik heb de 20-weken echo gehad. Alles was goed. Er zijn 'hoogstwaarschijnlijk geen structurele afwijkingen'. Ze kunnen en mogen natuurlijk geen 100% garantie geven dat het kindje helemaal gezond is. Ook weer leuk om hem te zien. Ik had het idee dat ze nu wat meer tijd voor ons nam dan tijdens de 20-weken echo van Max*. Zij had de echo bij Max* ook gedaan. Wel ging ze vaak kijken naar het hartje en op een gegeven moment bleef ze daar erg lang naar kijken. Vervolgens ging ze ook met kleurtjes op het echobeeld aan de slag en toen schoot door mijn hoofd: straks gaat ze zeggen dat hij een hartafwijking heeft. Later vertelde Ronald dat ook dat bij hem door zijn hoofd ging. Zij bleef echt heel erg lang kijken. Het zat ons niet lekker, maar juist op dat moment vertelde ze ons dat ze het hartje niet goed in beeld kon krijgen. Ook lag hij met zijn gezichtje naar mijn rug toe, dus ook het gezichtje kon zij niet goed bekijken. Ze stelde voor om over een paar weken terug te komen, zodat ze nog eens goed naar het hartje kon kijken. Maar na even ergens anders naar te hebben gekeken en wat geduwd te hebben, had deze kleine zich toch bedacht en lag hij er goed voor. Zij heeft het hartje bekeken en het zag er goed uit. Ook het gezichtje zag er goed uit.

Maandag 12 september 2005 (17w): afspraak screeningsecho verzet
vandaag de afspraak voor de screeningsecho of 20 wekenecho verzet. We kregen zaterdag een brief voor een echo op donderdag 29 september, maar dan zitten we in Berlijn. De echo is verzet naar donderdag 6 oktober om 15.00. Hij wordt gedaan door dr. Boon. Zij heeft ook de 20 weken echo bij Max* gedaan. Verder niet veel bijzonders vandaag. Ik heb Max* zijn broertje volgens mij weer heel eventjes gevoeld. Ik heb trouwens vorige week ook een telefoontje gekregen van degene die de zwangerschapsyoga doet en ik ga op 8 november beginnen. Ben heel erg benieuwd!

Zondag 11 september 2005 (16w6d): ik voel hem bewegen
gisteravond was het volgens mij zover: ik heb het broertje van Max* voor het eerst echt gevoeld. Voelde wel al een aantal dagen/weken iets wat het heel misschien kon zijn. Maar ik denk dat dat het toch niet is geweest. Gisterenavond voelde ik heel vaag en traag wat bewegen. Een beetje bovenin mijn buik. Het voelde ook meer als bewegingen van een kindje, dan de dingen die ik de afgelopen tijd voelde. Ben benieuwd of ik dit al snel vaker en duidelijk zal gaan voelen en wanneer Ronald het kan voelen. Ik ben morgen 17 weken zwanger. Ik had vrijdag op mijn werk bij het (trap)lopen lichte pijn of stijfheid in mijn benen. Ik ga ook binnenkort maar naar beneden verhuizen, want het kost toch best veel energie om die trappen te blijven lopen. Kan ik beter ergens anders insteken.

Ik mail nu ook een paar weken op een zgn. BOK-lijst. Dat is een mailgroep van Lieve Engeltjes waarin moeders van een overleden kindje zitten die weer opnieuw zwanger zijn. Wat een mailverkeer komt daar per dag langs, zeg. Je moet het eigenlijk echt iedere dag bijhouden, anders is het einde zoek.

Woensdag 7 september 2005 (16w2d): eerste afspraak verloskundige
de afgelopen weken niet zo veel gebeurd. We zijn wel even gaan kijken wat we met de kinderwagen en maxi-cosi gaan doen. Nou zijn de modellen van dit jaar niet veel gewijzigd ten opzichte van vorig jaar. Dus we houden alles gewoon.

Verder heb ik af en toe een soort spiertrekking in mijn buik als ik een rare beweging maak of mijn buikspieren gebruik. Dacht dat dit wel mijn buikspieren zouden zijn. Maar ik heb het gisteren aan de verloskundige gevraagd en die zei dat dit gewoon mijn banden zijn. Gisteren dus ook naar verloskundige geweest voor het eerst. Eerst weer alle gegevens in de computer ingevoerd. Het hartje geluisterd, klopte goed. Bloeddruk gemeten (130 / 70) was goed. Bloed geprikt (viel erg mee, werd niet eens duizelig). Mijn hb was goed: 7,2. Besproken waar we willen bevallen. Met de bevalling van Max* heb ik een liter bloed verloren. Dit is voor hen een soort grens en dan willen ze bespreken waar en onder leiding van wie je gaat bevallen. Maar wij willen in het ziekenhuis bevallen. Dit voelt het meest veilig en we hebben erg goede ervaringen met het Diakonessenziekenhuis in Utrecht. Daarnaast ook de zwangerschapscursus besproken. Ik denk dat ik zwangerschapyoga wil gaan doen, is misschien ook wel goed voor mij om te leren ontspannen aangezien deze zwangerschap af en toe best heel spannend zal zijn. Ook is er een aanvraag gedaan voor een 20 weken echo. Verder hebben we afgesproken dat er over 3 weken weer een controle is ipv 6 weken. En we kijken per controle of ik dit nog steeds prettig vind.

Ik had gisteren trouwens ook het idee dat ik dit kindje echt eventjes voelde bewegen. Nou heb ik het de afgelopen weken al een aantal keer gehad dat ik dat dacht. Ik voelde 's avonds een kriebeltje in mijn buik. Zou dit ons kindje zijn die aan de binnenkant kietelt? Ondanks dat ik Max* natuurlijk heb voelen bewegen in mijn buik, weet ik niet zeker of dit al het kindje is of dat het iets anders is. Het zal de komende dagen of weken wel duidelijker worden.

Vrijdag 19 augustus 2005 (13w4d): afspraak gemaakt met verloskundige
vandaag heb ik een afspraak gemaakt met de verloskundige voor 6 september. We gaan het dan hebben over de nieuwe zwangerschap, maar ook over Max*. We gaan dan ook afspraken maken over de controles enzo.
Donderdag 18 augustus 2005 (13w3d): Max* is een half jaar geleden geboren en ... het broertje heeft geen CF
het is vandaag precies een half jaar geleden dat Max* is geboren. En vandaag hebben we ook eindelijk de uitslag binnen, na een paar lange dagen wachten. De uitslag is positief: het broertje van Max* heeft geen CF, is wel drager. Maar dat maakt voor zijn gezondheid niets uit. Wij zijn ontzettend blij en opgelucht. Ronald belde mij en ik moest erg huilen van opluchting. Alle spanning valt van ons af. We vertellen het aan onze ouders en collega's op het werk. Want ja, we zijn gewoon aan het werk. Allemaal leuke reacties krijgen we. Terwijl ik het aan iedereen vertel, voelt het alsof we pas weten dat we zwanger zijn. Alsof we vanmorgen de zwangerschapstest hebben gedaan. Het moet ook nog even tot mij doordringen. Maar door het aan iedereen te vertellen, komt het besef steeds meer. Nu kan het genieten beginnen. Of in ieder geval gaan we het proberen.
Maandag 15 augustus 2005 (13w): uitslag DNA-onderzoek?
zouden we vandaag dan de uitslag van het DNA-onderzoek krijgen? Mevrouw Couperus gaf vrijdag aan dat deze uitslag in de loop van de volgende week (deze week) zou komen. Ik hoop heel erg dat dat toch vandaag is.
Vrijdag 12 augustus 2005 (12w4d): het is weer een jongetje!
als alles heel erg meezit, dan kan de uitslag vandaag eventueel komen. Bij Max kregen we de uitslag exact na een week. Om een uur of twee is er nog geen uitslag en eerlijk gezegd denken we allebei dat die vandaag dan toch niet komt. Dus gaan we na het weekend verder met wachten. Dan komt er aan het einde van de middag toch een telefoontje van mevrouw Couperus. Ze heeft niet de uitslag van het DNA-onderzoek, maar wel van het chromosomenonderzoek. Ze heeft ons tijdens de afspraak op 20 juli verteld dat ze de uitslag van het DNA-onderzoek eerder verwachtte. Maar goed, het is nu dus andersom. Er zijn geen afwijkingen gezien aan het chromosomenplaatje. Wel heeft ons kindje weer een wat kleiner Y-chromosoom. Wat dus betekent dat Max er een broertje bij krijgt. Wel moeten we natuurlijk nog even de uitslag van het DNA-onderzoek afwachten. Beiden vinden we het achteraf gezien toch niet zo handig dat we dit nu weten. De zwangerschap en het nieuwe kindje gaan hierdoor steeds meer vorm krijgen en dat is niet handig als de uitslag van het DNA-onderzoek niet goed blijkt te zijn. We wachten af…
Maandag 8 augustus 2005 (12w): vlokkentest
we zijn gisteren teruggekomen van twee weken vakantie. Hierdoor hebben we (gelukkig) niet al te veel stil gestaan bij de vlokkentest, die vandaag wordt uitgevoerd. Overigens ben ik vrijwel niet misselijk geweest. In de eerste paar weken een heel klein beetje maar daarna was dat ook weer over. Ik ben op weg naar het ziekenhuis toch best wel weer zenuwachtig. Moet ook continu naar het toilet, duidelijk een teken dat ik erg zenuwachtig ben. Terwijl het de vorige keer achteraf heel erg meeviel. Eerst wordt gekeken met een echo of ze bij de vlokken kunnen. Dat blijkt mogelijk te zijn. Ons kindje ligt eerst nog erg stil, maar daarna begint het toch wel te bewegen. Hij of zij voelt waarschijnlijk ook wel dat er een echoapparaat op mijn buik zit. Mevrouw Christiaanse voert de vlokkentest uit. Eerst wordt mijn hele buik ontsmet. Ik zit van top tot teen (bij wijze van spreken) onder de alcohol en jodium. Nu begin ik nog zenuwachtiger te worden. Daarna komt de naald. Het is een ontzettend lange en dunne naald. Ik heb hem niet gezien, maar Ronald wel. Je voelt een klein prikje en daarna een wat vervelend gevoel. Ze gaat wat heen en weer met de naald. Achteraf gezien heb ik me weer eens zenuwachtig gemaakt voor niets. Mevrouw Christiaanse vertelt dat ze het hele buisje naar Rotterdam stuurt voor DNA-onderzoek en dat ze daar gaan kijken of er ook voldoende vlokkenmateriaal is om de chromosomen te bekijken. Er kan ook een tweede keer worden geprikt om nog meer vlokken af te nemen. Maar ja, hoe vaker je prikt hoe groter de kans wordt dat je hierdoor een miskraam zou kunnen krijgen. Uiteindelijk blijkt dat er voldoende materiaal is afgenomen om het toch te kunnen splitsen. Er gaat een buisje naar Rotterdam voor het DNA-onderzoek en een buisje blijft in Utrecht voor het chromosoomonderzoek. Na de vlokkentest voel ik me helemaal niet lekker, ben erg duizelig. Na een tijdje en een glaasje water gaat dit langzaam weer over. Nu is het echte afwachten begonnen. We verwachten de uitslag in de komende twee weken. Na afloop van de vlokkentest krijgen we nog twee echofoto's mee. Hierop staat dat ik 11 weken en 3 dagen zwanger ben. Op het papier van de vlokkentest staat dat ik vandaag 12 weken zwanger ben en ik dacht dat ze tijdens de termijnecho had vastgesteld dat ik woensdag a.s. 12 weken zwanger zou zijn. Kortom ik ben ongeveer 11 a 12 weken zwanger.
Woensdag 20 juli 2005 (9w2d): termijnecho
vandaag hebben we de termijnecho gehad. Eerst via de buikwand, maar dit was toch te onduidelijk. In eerste instantie kwam zij uit op 8 weken en 5 dagen en na nog een meting kwam zij uit op 9 weken en 2 dagen. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op precies 9 weken vandaag en dat betekent dat ik 20 februari 2006 ben uitgerekend. Het kindje bewoog zelfs al een beetje. En we konden ook het ruggengraatje al zien. Daarna een gesprekje gehad met mevr. Couperus. De vlokkentest vind plaats op maandag 8 augustus om 11.30 uur. En maximaal twee weken later krijgen we de uitslag per telefoon.
Dinsdag 19 juli 2005 (9w1d): gesprek gynaecoloog
vandaag een afspraak gehad bij dhr. Van Haaften in het Diakonessenziekenhuis. We hebben de controle tijdens de zwangerschap besproken. De verschillen tussen de controles bij de gynaecoloog en de verloskundige zijn niet zo groot. Zeker niet omdat er geen oorzaak is waarom Max* is overleden. Er is geen verhoogd risico op herhaling. En dus was zijn voorstel om de controles gewoon bij de verloskundige te doen en met 36 weken zwangerschap een afspraak te maken over de laatste weken en het eventuele inleiden van de bevalling. Dit was overigens dus technisch gezien niet nodig. Maar waarschijnlijk gevoelsmatig wel. Het risico bij inleiding is dat het uiteindelijk zou kunnen resulteren in een keizersnee, omdat de baarmoeder er eigenlijk nog niet klaar voor is. Overigens kunnen we altijd nog overstappen naar de gynaecoloog als ik het niet prettig vind bij de verloskundige. Wel kunnen we wellicht meer controles krijgen dan gemiddeld en meer echo's om de groei in de gaten te houden in overleg met de verloskundige. Maar eerst moeten we natuurlijk de vlokkentest nog afwachten. Aan het einde heeft dhr. Van Haaften een echo gemaakt. Aan de hand van mijn laatste ongesteldheid zou de uitgerekende datum ongeveer 23 februari 2006 moeten zijn. Maar volgens mij is mijn cyclus iets korter, ongeveer 3 a 3,5 halve week. Dit betekent dat ik waarschijnlijk toch ietsjes verder zal zijn dan de 9 weken donderdag a.s. De echo kwam uit op een zwangerschapstermijn van 9 weken en 4 dagen en dit resulteerde in de uitgerekende datum van 18 februari 2006 (Max* zijn eerste verjaardag). Morgen een uitgebreide termijnecho en dan zullen we zien of we op dezelfde zwangerschapsduur uitkomen. Verder zag het er goed uit en het hartje klopte. Ik vond de echo toch weer erg onduidelijk en dacht dat het de vorige keer bij Max* veel duidelijker was. Maar dat zal wel niet.
Zondag 17 juli 2005 (8w6d): minder zwangerschapsklachten dan bij Max*
alweer een tijdje niet geschreven. Ik heb het idee dat mijn misselijkheid minder is dan tijdens mijn zwangerschap van Max*. En ook het misselijk worden van etensluchten is ook minder. Op zich dus positief. Ook heb ik geen bloedingen zoals ik in het begin bij Max* had. Ik ben nu ongeveer 8,5 week zwanger. Woensdag weten we meer. Dan hebben we een termijnecho en weten we precies hoe lang ik zwanger ben en of het er eentje is en of zijn hartje klopt en wanneer de vlokkentest is. Dus woensdag zal ik wel weer wat te vertellen hebben.
Maandag 4 juli 2005 (7w): beetje misselijk
er zijn alweer twee weken voorbij. Ik ben nu ongeveer 6 a 7 weken zwanger. Begin me af en toe een beetje misselijk te voelen, dat is al vanaf vorige week maandag ofzo. Vandaag heb ik echter een klein beetje licht rood gekleurd slijm en ook een heeeeeeeeeeeeeel klein puntje rood bloed. Nog geen buikpijn, dus we wachten maar af.
Woensdag 22 juni 2005 (5w2d): afspraak termijnecho
ik heb een afspraak gemaakt voor een termijnecho en een gesprek met mevr. Couperus van het WKZ op 20 juli. Dus nog vier weekjes geduld. De dag daarvoor, 19 juli, hebben we een afspraak met de gynaecoloog in het Diakonessenziekenhuis in Utrecht.
Zondag 19 juni 2005 (4w6d): het mooiste vaderdagkado: een broertje of zusje voor Max*
het is vandaag vaderdag. Eigenlijk hoort Max* hier bij te zijn. Het is Ronald zijn eerste vaderdag. Maar gelukkig heeft Max* voor een mooi kado'tje gezorgd: een broertje of zusje. Ja, de test vanochtend was positief. We zijn ontzettend blij en springen, nadat we het even tot ons hebben laten doordringen, op de fiets op weg naar Max*. We hebben hem beloofd dat als er een broertje of zusje op komst is, we het hem als eerste zouden laten weten.
Zaterdag 18 juni 2005 (4w5d): nog steeds geen echte ongesteldheid
vandaag toch nog maar een nieuwe zwangerschapstest gekocht.
Donderdag 16 juni 2005 (4w3d): hoop
het blijft nog steeds uit. Ik blijf toch nog steeds een beetje hoop houden, ondanks de negatieve test.
Woensdag 15 juni 2005 (4w2d): negatieve zwangerschapstest
ik ben het wachten zat en wil het weten: ben ik nu zwanger of niet en is het toch een ongesteldheid geweest. Helaas de test 's avonds is negatief. Niet zwanger dus.
Dinsdag 14 juni 2005 (4w1d): innestelingsbloeding?
nog steeds een beetje bruine afscheiding. Maar ik heb het idee dat het minder wordt. Zou het dan toch geen ongesteldheid zijn, maar een innestelingsbloeding ofzo?
Maandag 13 juni 2005 (4w): zet het door?
miniem beetje rood bloed en een beetje bruin slijm gedurende de dag. Mijn ongesteldheid zet nog niet door, maar de vorige keer duurde het ook een dag.
Zondag 12 juni 2005 (3w6d): helaas... ongesteld
's middags zit er een wat gekleurd vlekje in mijn onderbroek. Helaas, mijn ongesteldheid is weer begonnen. Ik ben weer erg verdrietig. Ik zit helemaal niet op mijn ongesteldheid te wachten, ik wil een broertje of een zusje voor Max*.
Maandag 19 mei 2005 (0w): eerste dag laatste menstruatie